ikona pliku docx

doktryny pedagogiczne notatki

poglądy pedagogiczne


  60 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 60
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 38,25 kB.


2. Pedagogika postmodernistyczna

W dziedzinie pedagogiki, postmodernistyczny dyskurs edukacyjny wyraża się w spojrzeniu w jej przyszłość; jest to przejście w stronę nowego, nieznanego dotąd sposobu myślenia, jak również dystans dla modernistycznych idei. Postmodernistyczny nurt w pedagogice zapoczątkowali tacy autorzy jak: Z. Kwieciński, i L. Witkowski, dalej był on kontynuowany przez T. Szkudlarka i Z. Melosika. W ich licznych opracowaniach można znaleźć wiele wskazówek dla zrozumienia istoty ponowoczesnych społeczeństw.

Jak już zostało wspomniane, pedagogika postmodernizmu jest rodzajem pedagogiki krytycznej, której celem jest osiąganie jak najwyższej formy samorealizacji. Znaczącym terminem jest tutaj emancypacja, która stanowi punkt odniesienia dla większości ponowoczesnych teorii i praktyk edukacyjnych, przy czym teoria pedagogiczna jest uważana za "integralną część rzeczywistości, którą opisuje, wyjaśnia i pragnie zmieniać". Wśród poruszanych problemów do najczęstszych należą takie jak:

  1.  poststrukturalizm
  2.  głęboka ekologia
  3.  edukacja międzykulturowa
  4.  postmodernistyczne kontrowersje wokół edukacji globalnej
  5.  edukacja i kultura upozorowania
  6.  świat konsumpcji
  7.  kultura masowa i muzyka młodzieżowa

W postmodernizmie, dziedzina pedagogiki staje się jakby polem walki o jedną, uprawomocnioną wersję rzeczywistości. System oświatowy jest tutaj wielobarwny, rozproszony, czym stara się uwodzić swoich wychowanków. Następuje odejście od środków przemocy, indoktrynacji i rutyny, lojalności opartej na środkach kontroli i selekcji wobec obywateli (typowych dla monopolu władzy państwowej), na rzecz wieloznaczności i niedookreśloności form kształcenia, samostanowienia oraz samorealizacji i autoedukacji jednostek.

3. Podstawowe założenia

W obszarze pedagogiki postmodernistycznej wyodrębnić można pięć podstawowych systemów kształcenia:

  1.  właściciel systemu oświatowego i instytucji oświatowych
  2.  pojedyncze instytucje oświatowe
  3.  program kształcenia (edukacja otwarta i elastyczna, wprowadzenie pojęcie rozumu transwersalnego)
  4.  style i strategie uczenia się (wielość stylów uczenia się, stwarzanie dla podmiotu odpowiednich warunków, indywidualizacja procesu uczenia się, przykładem strategii uczenia się może być pedagogiczna wersja dekonstrukcji tekstu)
  5.  dydaktyczne modele i metody uczenia się

Ponadto, w postmodernistycznym nurcie pedagogicznym wyróżnia się następujące tendencje:

→ zerwanie z poszukiwaniem jednego, optymalnego stylu wychowania

→ brak obowiązującego autorytetu

→ wychowawca nie kładzie nacisku na posłuszeństwo, przestrzeganie norm czy postępowanie ściśle określonych wg wzorów; między uczniem a nauczycielem nie ma żadnej zobowiązującej umowy

  1.  dominuje dowolność
  2.  Kupffer dokonuje wyróżnienia 3 implikacji w wychowaniu:
  3.  zanik logiki przyczynowości
  4.  inscenizacja wszelkich zachowań
  5.  brak niezawodnej rzeczywistości
  6.  podstawowym problemem jest pytanie o społeczną funkcję wychowania
  7.  wychowanek ma prawo do wolności; podmiotowość zarówno wychowanka jak i wychowawcy realizuje się tylko w relacjach społecznych, dla których podstawą jest wolność
  8.  społeczeństwo postmodernistyczne charakteryzuje pluralizm (który implikuje istnienie sprzeczności) oraz otwartość
  9.  wartości i normy istnieją tylko jako szeroko rozumiane ramy orientacyjne wyznaczające granice dla różnych sposobów interpretacji
  10.  państwo jest gwarantem praw i wolności swoich obywateli
  11.  w świecie panują antagonizmy; trwa tu nieustająca walka o dominację jednego dyskursu

4. Krytyczne ujęcie

Do głównych zalet postmodernizmu zalicza się między innymi:

  1.  
  2.  zerwanie z autorytaryzmem filozofii
  3.  postawa podejrzliwości
  4.  wiara w ogólnoludzką solidarność
  5.  względność prawd i ogólna tolerancja prowadząca do współistnienia wielu twierdzeń

Natomiast najczęściej kierowane zarzuty pod jego adresem to:

  1.  
  2.  kłopoty z samookreśleniem (umiejscowieniem pośród innych prądów)
  3.  jego tezy często oceniane są jako banalne, niezrozumiałe lub po prostu błędne
  4.  pozorność postmodernistycznej rewolucji
  5.  sterylność poglądów
  6.  oderwanie od wszelkich religii, co uniemożliwia człowiekowi zajęcia postawy transcendencji
  7.  zagrożenie dla współczesnej teorii i praktyki edukacyjnej

Pedagogika pozytywistyczna

Ramy czasowe i zasięg terytorialny:
Pozytywizm rozwinął się w 2 połowie XIX wieku
W Europie trwał w latach 1850 - 1880
W Polsce - przypada na lata: 1863 1890 a nawet trwał do 1900r.
Początek epoki w Polsce wiąże się z powstaniem styczniowym, koniec zaś z pojawieniem się nowych trendów w literaturze, z debiutem modernistów.
Podstawowe tezy:
     Istotą orientacji pozytywistycznej w pedagogice jako dyscyplinie naukowej jest dążenie do wytwarzania wiedzy pewnej o rzeczywistości edukacyjnej i oświatowej przydatnej do przewidywania tego , co na pewno się zdarzy (może się zdarzyć ) czyli wytwarzanie takiej wiedzy, która umożliwia racjonalne , skuteczne przewidywanie i projektowanie działań , zmierzających do osiągnięcia określonych celów , które gwarantują opanowanie wszelkiej żywiołowości i czynienie świata bardziej przewidywalnym oraz uporządkowanym. Pedagogika w orientacji pozytywistycznej oferuje wytwarzanie takiej wiedzy ,która pozwala w sposób pewny przewidywać zachowania ludzi.
     Cechą filozofii  pozytywnej jest koncentracja na problemach epistemologicznych , a podstawowe tezy są następujące:
- najwartościowszym rodzajem poznawczego oswajania świata jest poznanie naukowe
- wartość tę zapewnia nauce stosowanie tzw.,, twardej metodologii” badań empirycznych
- najlepsze wzory badań zostały wytworzone w naukach przyrodniczych, a szczególności fizyce
- dzięki tej metodologii nauki szczegółowe są w stanie wytwarzać wiedzę pozytywną , czyniąc przedmiotem badań ,,nagie fakty”
- oczywiste zaś jest , że jeżeli ludzie będą wiedzieć jak jest i jak będzie to podejmą racjonalne      działania .
-  wiedza pozytywna gwarantuje zatem racjonalne rozwiązanie konkretnych problemów
koncentrować się trzeba na tworzeniu wiedzy pozytywnej przydatnej do rozwiązywania konkretnych problemów społecznych.


Cechy pedagogiki pozytywistycznej:
Hierarchizowanie  różnych typów wiedzy o edukacji oraz przypisywanie najwyższej wartości i mocy sprawczej wiedzy naukowej.
Najwartościowszym typem wiedzy o edukacji są twierdzenia formułowane w wyniku przeprowadzenia badań najwierniej respektujące reguły metodologii badań empirycznych.
Przywiązanie do badań ilościowych , a marginalizowanie badań jakościowych.
Istnieje bezpośredni związek twierdzeń i teorii pedagogicznych z praktyką edukacyjną i oświatową.
Zadaniem pedagogiki jest tworzenie projektów edukacyjnych i oświatowych wdrażanych przez odpowiednio przygotowanych nauczycieli i pedagogów.
Pedagodzy w projektowaniu pedagogii powinni wykorzystywać wyniki badań empirycznych nie tylko własnej dyscypliny.
Głoszenie praktyczności pedagogiki skłaniało depozytariuszy do tego, aby najbardziej cenić wychowanie rozumiane jako działanie projektowane przez specj...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 38,25 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!