ikona pliku docx

Żywienie pozajelitowe notatki

Żywienie pozajelitowe


  95 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 95
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 29.04 kB.


ŻYWIENIE POZAJELITOWE - Żywienie dożylne (Żywienie pozajelitowe) co to jest?

Żywienie pozajelitowe to dostarczenie wszystkich niezbędnych do życia składników odżywczych, normalnie wchłanianych z przewodu pokarmowego, bezpośrednio do układu krwionośnego. Do składników tych należą: białko, węglowodany, tłuszcze, elektrolity, pierwiastki śladowe i witaminy; podaje się je w postaci mieszanin odżywczych przez specjalne cewniki żylne, które wszczepia się do dużych żył prowadzących krew bezpośrednio do serca (centralne żywienie pozajelitowe) lub przez cewniki wprowadzane do cieńszych żył obwodowych znajdujących się np. na kończynach górnych (obwodowe żywienie pozajelitowe). 

ŻYWIENIE POZAJELITOWE PROWADZONE DROGĄ:

  1.  żył obwodowych (osmolarność nie może przekraczać 800 mosmoli, ograniczona ilość kalorii lub duża objętość, stosowane najczęściej krótkotrwale <14 dni)
  2.  żył centralnych (wymaga uzyskania centralnego dostępu dożylnego, długoterminowe, nie ma ograniczeń osmolarności)

Żywienie pozajelitowe stosuje się u chorych (zarówno dzieci jak i dorosłych), u których żywienie przez przewód pokarmowy jest całkowicie niemożliwe lub możliwe, ale niewystarczające (żywienie pozajelitowe częściowe lub suplementarne). W niektórych przypadkach, np. zespole krótkiego jelita, powstającym po wycięciu większej części jelita cienkiego i grubego, żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe i wszystkie składniki odżywcze muszą być dostarczone drogą pozajelitową; mówimy wówczas o całkowitym żywieniu pozajelitowym.

Celem żywienia pozajelitowego jest zabezpieczenie przed śmiercią głodową chorych po rozległych lub całkowitych resekcjach jelit oraz chorych z niektórymi zespołami złego wchłaniania. Jest to więc leczenie ze wskazań życiowych.

Zarówno w USA jak  i w większości krajów europejskich prawo do żywienia jest uznane , jako jedno z podstawowych praw człowieka ; z tego powodu żywienie pozajelitowe jest standardem w krajach Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości , że nikt nie zaakceptuje śmierci głodowej chorego, który może normalnie żyć, pracować oraz uczyć się , otrzymując żywienie pozajelitowe. Można je prowadzić w domu lub w szpitalu rejonowym , hospitalizując chorego przez wiele miesięcy lub lat aż do śmierci z powodu powikłań, które w szpitalu występują znacznie częściej niż w czasie żywienia pozajelitowego w domu.

Żywienie pozajelitowe w domu stosuje się u chorych, którzy nie wymagają dalszej hospitalizacji
i których stan zdrowia pozwala na bezpieczne leczenie w warunkach domowych bez konieczności stałej kontroli metabolicznej i całodobowej obserwacji,  którzy z powodu braku możliwości wystarczającego dla utrzymania przy życiu odżywiania drogą przewodu pokarmowego, wymagają podawania substancji odżywczych dożylnie.

 Wskazania do żywienia pozajelitowego

Bezwzględnym wskazaniem do długotrwałego ż.p. są przewlekłe stany chorobowe, w których ze względu na znaczne pogorszenie lub brak trawienia i wchłaniania jelitowego choremu zagraża śmierć głodowa.

Do najczęstszych wskazań należą:

  1.  brak możliwości wyrównania zaburzeń odżywienia drogą enteralną
  2.  konieczność hiperalimentacji
  3.  przeciwwskazania do żywienia dojelitowego
  4.  konieczność ścisłej kontroli leczenia żywieniowego
  5.  kontynuacja leczenia przedoperacyjnego
  6.  stany niedożywienia zdiagnozowane pooperacyjnie
  7.  powikłania (przetoka, ropień, przeciek zespolenia)
  8.  jeżeli nie będzie możliwe włączenie diety dojelitowej pokrywającej co najmniej 60% zapotrzebowania białkowo-energetycznego w ciągu najbliższych 6 dni
  9.  zespół krótkiego jelita ( z ang. SBS   Short Bowel Syndrome), a czasami w ogóle brak jelit,
  10.   zespół jejunostomii końcowej,
  11.  niedrożność rzekoma
  12.  popromienne zapalenie jelit
  13.  zespół wielopoziomowej niedrożności zrostowej nie poddający się leczeniu operacyjnemu

PRZECIWWSKAZANIA do Ż. P:

- stan septyczny

- zakażenie cewnika

- wstrząs

- hipertrójglicerydemia (>400 mg/dl) ewentualnie TPN bez emulsji tłuszczowych

POWIKŁANIA ŻYWIENIA POZAJELITOWEGO dzielą się na dwie grupy:

1)  związane z obecnością cewnika centralnego oraz

2) powikłania metaboliczne.

Około 10% pacjentów z dojściem centralnym doświadczy powikłań związanych z założeniem lub użytkowaniem cewnika.

Powikłania związane z zakładaniem i utrzymywaniem centralnego dostępu naczyniowego to: komplikacje mechaniczne oraz septyczne.

1a)     NAJCZĘSTSZE WCZESNE POWIKŁANIA ZAKŁADANIA CEWNIKA CENTRALNEGO:

  1.   zaburzenia rytmu serca
  2.   przypadkowe nakłucie tętnicy, rozerwanie naczyń powstanie krwiaka
  3.   odma opłucnowa

1b) PÓŹNE POWIKŁANIA ZWIĄZANE Z UTRZYMYWANIEM CENTRALNEGO DOSTĘPU  
         NACZYNIOWEGO:

  1.  zatkanie cewnika
  2.   zakrzepy żylne
  3.  powikłania zatorowe
  4.  ZAKAŻENIE CEWNIKA I INFEKCJE ODCEWNIKOWE (najczęściej Staphylococcus  
    epidermidis,  Staphylococcus aureus, Candida species)

2) DO POWIKŁAŃ METABOLICZNYCH Z...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 29.04 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!