ikona pliku odt

Żywienie enteralne i paraenteralne pacjenta przewlekle chorego notatki

enteralne,, paraenteralne, dojelitowe, PEG


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 19.05 kB.



Żywienie enteralne i paraenteralne
pacjenta przewlekle chorego
Spis tre
ści
Wst
ęp
2
1.
Żywienie pozajelitowe
4
2.
Żywienie enteralne
6
3. Przyrz
ądy stosowane w podawaniu mieszanek
7
3.1 Co to jest port?
8
3.2 Co to jest PEG?
8
4. Kontrola stanu pacjenta
9
Bibliografia:
10
Wst
ęp
Żywienie enteralne to wsp
ólna nazwa dla du
żej grupy metod odżywiania lub leczenia żywieniowego drogą przewodu pokarmowego. Pokarm może być podawany do przewodu pokarmowego r
ó
żnymi sposobami i na r
ó
żnych jego poziomach. Najbardziej fizjologiczne jest żywienie doustne, bo w normalnym odżywianiu pokarm rozpoczyna sw
ój kontakt z przewodem pokarmowym ju
ż w jamie ustnej.
Po co leczenie
żywieniowe?.
Niedożywienie występuje najczęściej u pacjent
ów w wieku podesz
łym (50%), pacjent
ów z chorobami uk
ładu oddechowego (45%), z chorobami zapalnymi jelit (80%) i z nowotworami złośliwymi (85%). Wykazano też, że aż u 30 % chorych prawidłowo odżywionych niedożywienie rozwija się po przyjęciu do szpitala, a u 70% niedożywionych w momencie przyjęcia ulega ono dalszemu pogłębieniu w trakcie hospitalizacji. Ten sam problem występuje u dzieci. Niedożywienie, a nawet skrajne wyniszczenie może pojawić się w przebiegu r
ó
żnych chor
ób wkrótce po urodzeniu dziecka, czyli w okresie noworodkowym, lub w pó
źniejszym okresie jego życia. Do podstawowych przyczyn tego tzw. niedożywienia szpitalnego należą: choroba i jej skutki, takie jak niedostateczne odżywianie doustne z powodu braku apetytu, niesmaczna i niskokaloryczna dietę szpitalną, zwiększone straty substancji odżywczych w następstwie zaburzeń trawienia, wchłaniania lub przetok pokarmowych, zwiększone zapotrzebowanie spowodowane zwiększeniem przemiany materii, głodzenie podczas wykonywania badań diagnostycznych i w okresie okołooperacyjnym oraz, ze strony pielęgniarek i lekarzy, brak zainteresowania odżywianiem chorych.
Nie ulega w
ątpliwości, że jakość i ilość pokarm
ów spo
żywanych przez chorego i stopień pokrycia rzeczywistego zapotrzebowania białkowo-energetycznego powinny być tak samo kontrolowane, korygowane i odn
otowywane jak podawane leki. Ważne jest to, co chory rzeczywiście zjada w ciągu doby. Przez kr
ótki czas organizm mo
że bez większych zaburzeń przetrwać brak pożywienia nawet wtedy, gdy jego potrzeby metaboliczne są większe niż normalnie. Czas przetrwania zależy od wyjściowego stanu odżywienia, przemiany materii, czasu głodzenia i wieku chorego. Jeżeli okres głodzenia przedłuża się, a straty nie zostaną w porę wyr
ównane, niedo
żywienie pogłębia się, prowadząc do śmierci chorego, a czas przeżycia zależy od wyjściowego stanu odżywienia i zużycia rezerw ustroju.
G
łodzenie niepowikłane, spowodowane zmniejszeniem lub całkowitym zaprzestaniem przyjmowania pokarmu (np. anorexia nervosa, zaburzenia połykania, strajk głodowy) wyzwala reakcję obronną, w kt
órej organizm adaptuje si
ę do braku pokarmu. Zużywa wtedy jako źr
ód
ło energii przede wszystkim ustrojowe rezerwy tłuszczu a oszczędza czynnościowo ważne białko, zgromadzone przede wszystkim w mięśniach. Dzięki tej adaptacji do głodzenia okres przeżycia jest zwykle długi i zależy od zasob
ów ustroju. Niedo
żywienie zwykle rozwija się powoli przez tygodnie lub miesiące. Przywr
ócenie odpowiedniej poda
ży pokarmu pozwala na poprawę stanu odżywienia.
G
łodzenie powikłane, występujące w stanach ostrych, jest dodatkowo nasilane przez og
ólnoustrojow
ą reakcję zapalną. Ten rodzaj niedożywienia rozwija się bardzo szybko, proporcjonalnie do nasilenia procesu zapalnego. Z żywieniowego punktu widzenia okres przeżycia zależy od rezerw (w tym przypadku białka) i szybkości ich zużycia. Czasem np. w okresie zakażenia nawet odpowiednie żywienie nie jest w stanie poprawić stanu odżywienia jest jednak niezbędnym elementem leczenia, gdyż zmniejsza zużycie zasob
ów bia
łka, dostarcza substrat
ów do syntezy bia
łek ostrej faz
y i gojenia, wspomaga skuteczność leczenia i wydłuża okres przeżycia, dając czas na leczenie choroby podstawowej.
Je
śli chory nie może odżywiać się wystarczająco w spos
ób naturalny, wskazane jest zastosowanie od
żywiania "sztucznego". Chorzy, kt
órzy z ró
żnych powod
ów nie mog
ą być żywieni w ten spos
ób (zwykle z powodu braku mo
żliwości prawidłowego połykania) otrzymują pokarm płynny wprowadzany bezpośrednio do żołądka lub do jelita cienkiego. Te dwie metody leczenia żywieniowego nazywamy odpowiednio żywieniem dożołądkowym lub żywieniem dojelitowym. Pokarm wprowadzany jest przez zgłębnik (sondę) założony przez nos do żołądka lub do jelita. Tę metodę stosuje się zwykle gdy konieczność żywienia dożołądkowego lub dojelitowego trwa względnie kr
ótko (do kilku tygodni) podczas pobytu osoby chorej w szpitalu. Gdy
żywienia tego typu potrzebne jest przez miesiące, czy lata, pokarm wprowadza się przez specjalny otw
ór w pow
łokach jamy brzusznej prowadzący do żołądka lub jelita. Dostęp ten nazywa się żołądkową lub jelitową przetoką odżywczą. Takie żywienie jest znacznie wygodniejsze i bezpieczniejsze niż długotrwałe utrzymywanie zgłębnika wprowadzonego przez nos. Ponadto wytworzenie takiej przetoki umożliwia prowadzenie żywienia enteralnego w domu chorego.
Żywienie stosowane w intensywnej terapii podzielić można na enteralne (dojelitowe) i parenteralne, omijające układ pokarmowy (dożylne). Każda pielęgniarka i pielęgniarz pracujący na OIT i oddziałach, gdzie prowadzone jest żywienie enteralne za pomocą diet przemysłowych do zgłębnika żołądkowego zna problemy, ograniczenia i stopień trudności prowadzenia tego rodzaju terapii żywieniowej. Rola zespołu pielęgniarskiego w zakresie prowadzenia i monitorowania żywienia enteralnego jest bardzo ważna. Nie jest problemem wykonać lekarskie zlecenie i podać pacjentowi 2,5 l przemysłowej

papki

. Problemem jest to,
że często zesp
ó
ł pielęgniarsko-lekarski realizując wyliczone przez siebie normy zapotrzebowania pacjenta zapomina o istocie samej terapii, w kt
órej bardzo
łatwo oddalić się od obliczonego celu, jeśli ta terapia nie jest prowadzona w prawidłowy spos
ób.
1.
Żywienie pozajelitowe
Żywienie pozajelitowe to dostarczenie wszystkich niezbędnych do życia składnik
ów od
żywczych, normalnie wchłanianych z przewodu pokarmowego, bezpośrednio do układu krwionośnego - z pominięciem przewodu pokarmowego. Składniki pokarmowe: białko, węglowodany, tłuszcze, elektrolity, pierwiastki śladowe i witaminy podawane są w postaci zmieszanych ze sobą roztwor
ów - mieszanin od
żywczych. Muszą mieć one jak najprostszą postać, tak by mogły je wykorzystać wszystkie tkanki, do kt
órych dotr
ą. Muszą być one też jałowe, ponieważ podawane są bezpośrednio dożylnie.
Mieszaniny od
żywcze podaje się przez specjalne cewniki żylne, kt
óre wszczepia si
ę do dużych żył prowadzących krew bezpośrednio do serca (centralne żywienie pozajelitowe) lub przez kaniule wprowadzane do cieńszych żył obwodowych znajdujących się np. na kończynach g
órnych (obwodowe
żywienie pozajelitowe).
Żywienie pozajelitowe stosuje się u chorych (zar
ówno dzieci jak i doros
łych), u kt
órych
żywienie przez przew
ód pokarmowy jest ca
łkowicie niemożliwe lub niewystarczające. Żywienie pozajelitowe wprowadza się(Bazaliński D., Barańska B. 2006.):
- w rozleg
łych oparzeniach, szczeg
ólnie gdy dotycz
ą przewodu pokarmowego
- u dzieci z wadami wrodzonymi uk
ładu pokarmowego oraz u wcześniak
ów, u których przewód pokarmowy nie jest wystarczaj
ąco rozwinięty,
- w okresie chemioterapii i radioterapii (w niektórych przypadkach)
- w
śpiączce i innych przypadkach pozostawania przez dłuższy czas w stanie utraty świadomości
- w<
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 19.05 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!