ikona pliku docx

wykład 3.docx


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 37.18 kB.


MODEL HILDEGARD PEPLAU
MODEL PSYCHODYNAMICZNEJ OPIEKI
Został opublikowany w 1952 roku w Interpersonal relations in nursing-Stosunki międzyludzkie w pielęgniarstwie 90 lat od czasu opublikowania modelu Florencji Nightingale. Ponownie zwróciła światu uwagę na pielęgniarstwo jego naukowość i humanizm. W momencie opracowania modelu panował model medyczny – z wiedzą medyczną jako podstawą kształcenia teoretycznego pielęgniarek i z pielęgniarka jako pomocą lekarza w praktyce. Teoretyczny model H. Peplau został opublikowany w 1953 roku w opracowaniu pt. "Relacje międzyludzkie w pielęgniarstwie".
Autorka zwróciła w nim uwagę na:
    naukowy charakter pielęgniarstwa
    i humanizm.
Uważała, że rozwój pielęgniarstwa wymaga skupienia uwagi na naukowych wyjaśnieniach
relacji pacjent - pielęgniarka i ciągłego stawiania pytań oraz pogłębiania koniecznych wyjaśnień w tej sprawie.
Jest to teoria rozwoju człowieka /głównie chorego/. Autorka zakłada, że pielęgniarka powinna być profesjonalistką w swojej podstawowej funkcji to jest terapeutycznej, co jest niezbędnym warunkiem w zapewnieniu pomocy człowiekowi choremu w procesie przywracania zdrowia. Świadczenie profesjonalnej pomocy to pomoc w zaspakajaniu potrzeb, pomoc w radzeniu sobie w sytuacjach konfliktowych, z frustracją, z lękiem, rozwijanie możliwości kontroli zachowań własnych, ułatwienie mu radzenia sobie z własnymi problemami.
    komunikacja i kształtowanie relacji
Główne założenia modelu zmierzające do zwiększenia efektu terapeutycznego:
    akceptowanie każdego pacjenta
    okazywanie i zdobywanie szacunku
    podejmowanie wysiłków na rzecz własnego rozwoju
    przyczynianie się do wzbogacenia wiedzy pielęgniarskiej
    indywidualne podchodzenie do człowieka” każdy człowiek jest inny- unikatowość człowieka” właściwa
Komunikowanie terapeutyczne służy wpływowi pielęgniarki na odrzucanie przez pacjenta niewłaściwych dla jego zdrowia wzorców myślenia i zachowania dla zdrowia korzystnych.
W związku z tym należy zwracać uwagę na komunikację werbalną i pozawerbalną.
W kształtowaniu relacji pielęgniarka – pacjent wyłoniła 4 fazy:
    orientację
    identyfikację
    eksploatację
    rozwiązanie

AD.1 orientacja w tym co jest dla chorego niejasne, nieokreślone, niezrozumiałe, co zaburza jego poczucie bezpieczeństwa, stanowi problem wymagający wyjaśnienia i zidentyfikowania. Osiąga to przez: uważne słuchanie, zachęcanie do zadawania pytań, wyrażania swoich uczuć pozytywnych jak i negatywnych, obserwację – dostrzeganie lęku, strachu, apatii, Orientacja w tym czy otrzymane przez pacjenta wyjaśnienia były wystarczające, zrozumiałe, jak zareagował, czy wyłoniły się nowe trudności.
Orientowanie się powinno być ciągłe.
Ad.2. Wyróżniła 3 rodzaje zachowań się pacjenta:
    partycypowanie i współdziałanie
    niezależność albo izolowanie się od pielęgniarki
    bezradność i pełna zależność

Świadoma pielęgniarka akceptuje zróżnicowane zachowania pacjentów. Pacjenci łatwo identyfikują się z tymi pielęgniarkami, które postrzegają jako podobne do kogoś kto wcześniej spełniał jakąś ważną rolę w ich życiu. W fazie tej autorka podkreśla znaczenie:
- obserwacji –czego pacjent oczekuje od pielęgniarki, sprawność pacjenta w radzeniu sobie z własnymi problemami.
- świadomość pielęgniarki – Świadomość jej własnych uczuć –poznawanie, rozumienie, akceptacja pacjenta
-wzajemnego szacunku w relacji pielęgniarka – pacjent.
Ad3. W fazie tej pacjent osiąga zdolność do korzystania w pełni z pomocy, jaką oferuje opieka nad zdrowiem a także możliwość kontrolowania różnych sytuacji. Ma możliwość stawiania rozmaitych żądań – wymaga to rozmów, wyjaśnień.
Ad.4. pełne zaspakajanie potrzeb pacjenta, związanych z jego problemami zdrowotnymi.

Przedstawiła 6 ról pielęgniarki:
    obcego –obcym jest pacjent jak i pielęgniarka. Pielęgniarka – akceptacja pacjenta takim jakim jest. Traktowanie go jako silnego emocjonalnie do czasu rozpoznania. Unikać stereotypów w przywitaniu –dobór słów zachowania do sytuacji.
    spotkanie początkowe, pierwsza wzajemna obserwacja i wrażenia
    wzajemne uświadamianie indywidualności partnerów spotkania
    empatia –wczuwanie się w stan psychiczny drugiej osoby
    sympatia – wzajemne identyfikowanie się uczuciowe, współczucie.
    źródła informacji –wyjaśnienia
    nauczyciela-pomoc w konstruktywnym uczeniu się
    przywódcy –demokratyczny – aktywne uczestnictwo w rozpatrywaniu tego wszystkiego co dotyczy leczenia, spraw związanych z rozwiązaniem problemów.
    zastępcy –np. matki, siostry. Pielęgniarka świadoma powinna rozpoznać potrzeby ról zastępczych i zapewnić taką pomoc, jaką pacjent naprawdę potrzebuje.
    konsultanta- podejmuje w sytuacjach problemowych dla pacjenta, ułatwia przeżywanie doświadczeń związanych ze zdrowiem, dokonywanie samonaprawy, kształtowanie jasnej świadomości.
    Chodzi tu o doradztwo nie o charakterze dyrektywnym ani moralizatorskim, lecz umożliwienie pacjentowi stopniowego dokonywania różnych odkryć o sobie samym.

Pielęgniarstwo- jest bardzo ważnym międzyludzkim procesem terapeutycznym. Pielęgniarstwo jest narzędziem edukacyjnym, siłą dojrzewania promującą rozwój osobowości w kierunku życia konstruktywnego, twórczego, produktywnego, zarówno pojedynczych ludzi jak i ludzkich społeczności. Celem pielęgniarstwa jest rozwój człowieka poprzez zapewnienie takiej pomocy, jaka jest mu potrzebna do uświadomienia sobie problematyczności różnych wzorców psychologicznych oraz do nabywania doświadczeń i podejmowanie wysiłków zmierzających do zastępowania tych wzorców, które w nim funkcjonują wzorcami bardziej użytecznymi dla ciągłości jego własnego rozwoju.
Pielęgniarstwo to działalność edukacyjna, to dojrzała siła zmierzająca do przemian w osobowości podopiecznych, w kierunku twórczego, produktywnego, osobistego i społecznego trybu życia. To pielęgniarstwo psychodynamiczne.
Osoba- to organizm, który w swoisty dla siebie sposób redukuje napięcia wytwarzane przez potrzeby. Człowiek jest rozwijającym się systemem o charakterystycznych właściwościach biochemicznych, fizjologicznych, interpersonalnych posiadających swoje potrzeby.
Człowiek to:
    unikatowa struktura biologiczna, psychiczna, duchowa, społeczna,
    zdolny do rozwoju, samorealizacji i do współżycia ze środowiskiem,
O jego odrębności decyduje
    niepowtarzalność jego potrzeb,
    niepowtarzalność reakcji na sam bodziec
    specyficzny sposób redukcji napięcia wytwarzanego przez potrzeby,
    ma własną siłę umożliwiającą zmiany i rozwój, który zachodzi w procesie interakcji z innymi osobami i ze środowiskiem, które także zmieniają się bardzo dynamicznie,

Człowiek w czasie życia:
    nabywa specyficzną wiedzę,
    opanowuje własne mechanizmy percepcji i reagowania na otaczające zjawiska,
które pozwalają na zachowanie tożsamości i wypełnianie określonej roli życiowej,
Rozwój człowieka wynika z lęku, który wywołuje zachowania mobilizujące do zachowania zdrowia i takie, które to zdrowie osłabiają

Środowisko-zawęża je do mikroświata, koncentruje się głównie na procesach psychicznych człowieka i na tych sytuacjach w środowisku szpitalnym, które zyskały uznanie jako najbardziej znaczące dla promowania zdrowia w relacjach pielęgniarka – pacjent.
Ujęła środowisko w 2 kategoriach jako:
    strukturalizowane – urządzenia, regulaminy, terapia
    nieustrukturalizowane –interakcje międzyludzkie/
Pielęgniarka powinna podejmować badania środowiska i ułatwiać ich kształtowanie.
Zdrowie –jest symbolem ruchu” naprzód” oznacza rozwój osobowości jak i innych ludzkich procesów w kierunku twórczego, konstruktywnego i produktywnego życia osobistego oraz życia społecznego. Wskaźnikiem zdrowia są jego umiejętności interpersonalne.


Model M.E. Rogers
Model pola energetycznego
Odwołuje się do właściwych teorii pola energetycznego. Pole energetyczne- fundamentalna całość bytów żyjących i nieożywionych. Wyróżnia 2 pola: ludzkie i środowiskowe.
Całościowa istota ludzka stanowi nieredukowalne, wielowymiarowe pole energetyczne, dające się zidentyfikować przez określone przejawy i cechy specyficzne dla całości i odmienne od cech właściwych dla jej składników, a które nie mogą być przewidziane na podstawie wiedzy o tych składnikach.
Świadomość siebie, poczucie swego „ Ja” unikalne dla każdego człowieka jest przykładem manifestacji pola. Proces życiowy człowieka jest rozpatrywany jako swoiste zjawisko przejawiające się w całościowości i ciągłości a jednocześnie w dynamicznych i kreatywnych zmianach, uwarunkowanych równoległym, wzajemnym oddziaływaniem pola energetycznego człowieka i otoczenia, jako dwóch otwartych systemów pozostających ze sobą w stałych wzajemnych relacjach, w stanie stałej, wzajemnej wymianie energii.
Szczególnym przykładem przejawiania energii pola ludzkiego jest terapeutyczny dotyk, skutki oddziaływania na człowieka zmian środowisk przyrodniczych, pogody, okolic górskich
Polem energetycznym jest także materia nieożywiona, styl życia, styl i organizacja pracy. Miedzy człowiekiem a środowiskiem jest rytmiczny przepływ fal energii.

PIELĘGNIARSTWO to humanistyczna nauka o jednolitości istoty ludzkiej i jako...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 37.18 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!