ikona pliku docx

Wychowanie w Grecji, Sparcie i Atenach.

Wychowanie w Grecji, Sparcie i Atenach.


  830 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 830
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 35.22 kB.


ćwiczenia 27.10.2009

Historia wychowania i myśli pedagogicznej

  1.  Wychowanie i myśli pedagogiczne w Grecji.
  2.  System wychowania w Sparcie i Atenach.
  3.  Ideał i cele wychowania.
  4.  Etapy i program wychowania i nauczania;
  5.  Homer, Linkung, Solon.
  6.  Poglądy filozoficzno-pedagogiczne Sofiści, Sokrates, Platon, Arystoteles, Isokrates.

WYCHOWANIE SPARTAŃSKIE:

Sparta to państwo wojskowe i arystokratyczne. Głównym celem było przygotowanie wojowników przeciwko wrogowi. Pierwszym wychowaniem było wychowanie muzyczne. Wszystkie zakłady wychowawcze były państwowe. Wychowanie spartańskie było jednostronne. Głównie kładziono nacisk na kształcenie fizyczne. Wychowankowie mówili w sposób lakoniczny

Wychowanie spartańskie [agoge] służyło wyłącznie państwu. Od 7 roku życia praktycznie do końca dziecko, potem młodzieniec i starsza osoba były dla państwa. Okres wychowania dzieli się na trzy podokesy:

  1.  8-11 rok życia chłopiąt,
  2.  12-15rok  życia chłopców [pampajasów]
  3.  16-20rok życia efebii
  4.  20-30 pełnienie służby wojskowej

Nie znano własności prywatnej, wszystko było wspólne. Odbywała się coroczne publiczna chłosta dla dzieci. Organizowano bójki i krypteje- indywidualne wyprawy. Spartanie dużą wagę zwaracali na wychowanie moralne- miłość do ojczyzny, posłuszeństwo prawom, szacunek dla starszych, skromność. Wychowanie dziewcząt było bardzo podobne jak chłopców, tylko przede wszystkim miały one gimnastykę, pięciobój, taniec i muzykę. Występowały nago uświetniając dni świąteczne.

Doryjczycy- głównym przedstawicielem byli Spartanie; odznaczali się szorstkością usposobienia, zamiłowaniem do życia wojowniczego, pragnienia władzy i zdobyczy. Nie dbali o wartości umysłowe i estetyczne, cenili siłę. Wychowaniu nadawali jednostronny kierunek [tj. siła, walka]; dzieci były pod surową dyscypliną, gotowością militarną, . wychowywali jedynie dla celów państwa i wojny. Nie uwzględniali potrzeb indywidualnych . wychowanie gromadnych i bezosobowych sług idei państwowej. Wg Linkurga dzieci spartańskie były własnością państwa. Wychowanie należało do państwa. Dzieci była sprawdzane przez urzędników, jeśli było ułomne zostało wyrzucane na górę Tajgetos. Gdy miały 7 lat, dziewczynki i chłopcy, byli zabierani rodzinie. Były one chowane wg tego samego systemu. Kobiety, tylko zdrowe i silne, mogły rodzić zdrowych synów. Broniły one swojego państwa. Na czele edukacji stał pajdonomos. chłopców umieszczano w oddzielnych domach, gdzie wspólnie żyli 23lata. Nie były one w żaden sposób wyróżniane [np. nie było różnicy między dzieckiem z bogatego a biednego domu], mieli te same zabawy, ćwiczenia, stół. Dzieci i młodzież była podzielona na kompanje [na czele najsilniejsi]; kary przyjmowali bez słowa krytyki; wychowanie było szkołą posłuszeństwa. Gdy kończyli 18 lat młodzież wchodziła w okres efebii, podczas którego mięli ćwiczenia wojenne i życie obozowe]; gdy miał 30 lat dostawał prawa obywatelskie. Tacy obywatele byli bardzo głośni i szanowani w Grecji; mili oni tzw. WYCHOWANIE KOSZAROWE, czyli hart w cierpieniach, odwaga, trzeźwość i skromność. Dzieci mogły uczestniczyć w biesiadach, aby się uczyły umiarkowania. Czytania uczono prywatnie i to bardzo niewiele. Znali oni na pamięć wiele pieśni i ustaw ojczystych, historię swoich przodków; wielu Spartan nie umiało rachować. Celem takiego wychowania było zapewnienie dla państwa odważnych i silnych żołnierzy.  Takie wychowanie przyniosło sporo ujemnych skutków, tj. szorstkość zew. i wew. ciasnota duchowa, monotonność życia. W III w.p.n.e państwo spartańskie upadło- przyczyną było jednostronny system wychowawczy.

WYCHOWANIE ATEŃSKIE:

Solon podjął się wychowywania. Dziecko do 7 roku życia powinno być pod opieką matki lub niańki. Chłopców posyłano do szkół, ale nie oddawano go w opiekę państwa. Pedagog był osobą starszą, najczęściej niewolnikiem, którego wybrał ojciec. Pedagog nie mógł opuścić dziecka. Państwo czuwało nad dziećmi, które się uczyły. Głównym celem było kształcenie, osiągnięcie moralnych wartości charakteru przez wykształcenie ogólne. Dziecko naukę muzyki rozpoczynał pod okiem kitarzysty. Uważano ludzi za prostaków, jeśli nie umieli pieśni. Często z życiu towarzyszyło im współzawodnictwo. Gimnazjony- obejmowały wiele sal, boisk dla młodzieży dorosłej. Stworzone były: Akademie, Lykejon, gimnazjon. Odbywały się trzy rodzaje kształcenia: literatura, muzyka, gimnastyka. Cały dzień dziecko spędzało pod opieką nauczyciela i pedagoga. Dużą wagę na wychowanie dziecka miało wychowanie grupowe/ w zespole. Wychowanie dziewcząt odbywało się w domu pod nadzorem matki. Nie mogły iść one do szkół, bo było to uważane za niegodność, wykroczenie. Nauka dziewcząt polegała na nauczeniu się pisać i czytać, ponieważ miały one by dobrymi gospodyniami i matkami. Wg Ateńczyków kobieta nie nadawała się do udziału w życiu publicznym. Musiała się zajmować domem i dziećmi. Nie miała ona żadnej samodzielności, była traktowana na równi z młodzieżą/ dziećmi.

  1.  7- 13/ 14 rok- szkoła gramatysta [tj. czytanie, pisanie, liczenie] i szkoła lutnisty [tj. muzyka, śpiew, poezja];
  2.  13-15 rok Palestra [tj. wychowanie fizyczne];
  3.  16- 18 rok Gimnazjon [tj. gimnastyka, wykształcenie polityczne, filozoficzne, literackie];
  4.  18-20 rok- Efebia- od 372r.

Wszystkie zakłady wychowawcze są prywatne. Wychowanie ateńskie było wszechstronne. Kładziono nacisk na kształcenie piękna ciała, zręczności i harmonii  ruchów. Kształtowano tak, aby Ateńczycy potrafili się pięknie wysławiać. Dużą popularnością cieszyło się kształcenie literackie i filozoficzne.

Ateńczycy odznaczali się ruchliwością, bystrością, ciekawością kulturalną i intelektualną, i artystyczną. Obywatele mieli poczucie  indywidualności i byli świadomi swych praw. Nie panowało tu wychowanie gromadne, to było przeciwieństwo Sparty. Rodzice i nauczyciele wychowywali dzieci na swój własny sposób. Dziecko uczone było przez tego, kogo rodzice uważali za słusznego nauczyciela, ponieważ każdy mógł uczyć każdego, a nie było szkół prywatnych ani nauczycieli prywatnych. Rodzice mieli obowiązek dziecko kształcić [to było zbyteczne, ponieważ każdy w ty kraju chciał się uczyć]. Wychowanie było mniej więcej jednakowe każdego; ubożsi mieli tylko wykształcenie elementarne. W tym kraju nie było prawie analfabetów. Ateńczycy uważali, że kto nie umie pisać i czytać ten nie jest człowiekiem. Wychowaniu towarzyszyło łagodne i delikatne postępowanie. Wytworzyli oni swój własny system wychowania. DZIECKO I PEDAGOG W ATENACH: wyróżnia się trzy okresy: pierwszy- lata dzieciństwa spędzone w domu; drugi- lata szkole, z wybranymi nauczycielami [tj. mistrzami]; trzeci- okres efebii ujęty przez państwo;  nie wyrzucali oni chorych dzieci, były one karmione przez matkę oddawane było do niańki, która otaczała go zabawkami [np. lalki, grzechotki]. Do 6 roku życia dziecko bawiło się w domu. Dziecko nie widywało praktycznie ojca, który spędzał czas towarzysko, poza domem, natomiast matka miała za małe wykształcenie i powagi, zęby decydować o dziecku. Od ok. 7 roku do 18 był pod opieką pedagoga, który to był niewolnikiem, który miał uczyć syna obyczajów, zachowania przy stole i na ulicy. Pedagog- pais chłopiec ago prowadzę; miał on za zadanie nosić tabliczki chłopca, książki lutnię. NAUKA: 7 lat nabywało dziecko wykształcenia muzycznego, udzielał go nauczyciel elementarny- To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 35.22 kB. Pobierz całą treść w pliku.


Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!