ikona pliku docx

wpływ cukrzycy ciążowej na rozwój płodu i noworodka notatki

Cukrzyca ciążowa (z ang. GDM, gestational diabetes mellitus), obok nadciśnienia tętniczego, niedokrwistości oraz gestozy, stanowi jedno z najcięższych i najpoważniejszych powikłań ciążowych. Problem ten dotyczy około 3% ciężarnych, a u pacjentek, u których doszło do rozwoju cukrzycy ciążowej, występuje również ryzyko rozwoju cukrzycy w późniejszym okresie życia. Ze względu na powikłania, bardzo ważne jest, aby odpowiednio wcześnie rozpoznać chorobę i zastosować leczenie, ponieważ nieleczona cukrzyca ciążowa prowadzić może do poważnych konsekwencji takich jak nadciśnienie tętnicze, stany przedrzucawkowe, a nawet do poronienia. Przyczynami cukrzycy ciążowej mogą być różne czynniki, często takie, na które kobieta nie ma wpływu. Należy jednak rozpocząć od wyjaśnienia procesu cukrowego w organizmie. Jak powszechnie wiadomo, glukoza powstała w wyniku przetworzenia węglowodanów jest składowana w wątrobie, która to uwalnia glukozę do krwi, która zostaje potem rozprowadzona do komórek we krwi w całym organizmie. Aby jednak organizm został zaopatrzony w prawidłową ilość glukozy, niezbędna jest insulina – hormon produkowany przez trzustkę. Jednakże podczas ciąży dochodzi do zachwiania gospodarki hormonalnej – następuje bowiem wzrost stężenia hormonów (np. estrogenów, progesteronu, hormonu wzrostu i prolaktyny), które mogą zaburzyć wrażliwość organizmu na insulinę. Powstaje wówczas insulinoodporność i hiperglikemia. Z powyższych wyjaśnień wynika, że głównym powodem zapadalności na cukrzycę ciążową jest zaburzenie gospodarki hormonalnej. Warto jednak wspomnieć, że istnieje pewna grupa kobiet, szczególnie narażona na cukrzycę ciążową i można wykazać określone czynniki, które mogą predysponować do jej wystąpienia. Tymi czynnikami są: • Wiek powyżej 35 lat, • Nadwaga, • Mała aktywność fizyczna i niezdrowy sposób odżywiania, • Duża liczba przebytych ciąż, • Nierozpoznane wcześniej zaburzenia tolerancji glukozy,


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 102.32 kB.


Wpływ cukrzycy ciążowej
na rozwój płodu i noworodka

    Cukrzyca ciążowa (z ang. GDM, gestational diabetes mellitus), obok nadciśnienia tętniczego, niedokrwistości oraz gestozy, stanowi jedno z najcięższych i najpoważniejszych powikłań ciążowych. Problem ten dotyczy około 3% ciężarnych, a u pacjentek, u których doszło do rozwoju cukrzycy ciążowej, występuje również ryzyko rozwoju cukrzycy w późniejszym okresie życia. Ze względu na powikłania, bardzo ważne jest, aby odpowiednio wcześnie rozpoznać chorobę i zastosować leczenie, ponieważ nieleczona cukrzyca ciążowa prowadzić może do poważnych konsekwencji takich jak nadciśnienie tętnicze, stany przedrzucawkowe, a nawet do poronienia.
    Przyczynami cukrzycy ciążowej mogą być różne czynniki, często takie, na które kobieta nie ma wpływu. Należy jednak rozpocząć od wyjaśnienia procesu cukrowego w organizmie. Jak powszechnie wiadomo, glukoza powstała w wyniku przetworzenia węglowodanów jest składowana w wątrobie, która to uwalnia glukozę do krwi, która zostaje potem rozprowadzona do komórek we krwi w całym organizmie. Aby jednak organizm został zaopatrzony w prawidłową ilość glukozy, niezbędna jest insulina – hormon produkowany przez trzustkę. Jednakże podczas ciąży dochodzi do zachwiania gospodarki hormonalnej – następuje bowiem wzrost stężenia hormonów (np. estrogenów, progesteronu, hormonu wzrostu i prolaktyny), które mogą zaburzyć wrażliwość organizmu na insulinę. Powstaje wówczas insulinoodporność i hiperglikemia. Z powyższych wyjaśnień wynika, że głównym powodem zapadalności na cukrzycę ciążową jest zaburzenie gospodarki hormonalnej. Warto jednak wspomnieć, że istnieje pewna grupa kobiet, szczególnie narażona na cukrzycę ciążową i można wykazać określone czynniki, które mogą predysponować do jej wystąpienia. Tymi czynnikami są:
    Wiek powyżej 35 lat,
    Nadwaga,
    Mała aktywność fizyczna i niezdrowy sposób odżywiania,
    Duża liczba przebytych ciąż,
    Nierozpoznane wcześniej zaburzenia tolerancji glukozy,
    Zespół policystycznych jajników,
    Urodzenie poprzedniego dziecka o masie powyżej 4 kg lub z wadą rozwojową,
    Przebyte poronienia,
    Ciąża mnoga,
    Zbyt duża ilość płynu owodniowego (tzw. wielowodzie).

Choroba zazwyczaj pojawia się około 24-28 tygodnia ciąży i mija po urodzeniu dziecka. Przebieg cukrzycy jest zwykle bezobjawowy, więc można ją wykryć dokonując częstych pomiarów cukru. W tabeli poniżej przedstawiono wartości docelowe glikemii w cukrzycy ciążowej.

    Cukrzyca ciążowa stanowi zagrożenie nie tylko dla matki, ale także dla rozwijającego się płodu. Tkanki płodu są bardzo wrażliwe na zaburzenia metaboliczne, które zachodzą w organizmie matki. U kobiet z cukrzycą ciążową, nawet jeśli są prawidłowo leczone, bardzo często występują zmiany stężenia glukozy we krwi, a co za tym idzie, występują zaburzenia metaboliczne. Nie udało się jak dotąd określić jednoznacznie poziomu granicznego glikemii, który miałby patologiczny wpływ na rozwój płodu, ponieważ nie jest istotny sam poziom glikemii, a również moment, w którym się pojawiła (w przykładowo wrażliwym na zaburzenia metaboliczne momencie – organogenezie).
    Jak podają autorki artykułu, wady rozwojowe u noworodków urodzonych przez matki z cukrzycą ciążową występują u 6-9% z nich, podczas gdy w populacji ogólnej jest to wskaźnik na poziomie 1-2%. Dotyczy to prawie wyłącznie cukrzycy, która wystąpiła przed ciążą. Podawany wzrost występowania wad wrodzonych wiązanych z GDM należy wiązać z cukrzycą, która istniała przed ciążą, ale została rozpoznana dopiero w jej trakcie. Jak podają autorki, niemożliwe jest podanie wady typowej dla cukrzycy. Według niektórych, może nią być zespół zanikowy okolicy krzyżowej, który jest 200–600 razy częściej stwierdzany u noworodków matek z cukrzycą niż w populacji ogólnej. Jednymi z częściej występujących powikłań są powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego, oraz ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Jak podają autorki, dowiedziono również, że zmiany metaboliczne spowodowane cukrzycą ciążową mogą doprowadzić do wolniejszego rozwoju płodu, co w konsekwencji prowadzić może do niskiej masy urodzeniowej. Powikłaniem związanym z wczesną ciążą jest występowanie poronień, zwłaszcza u kobiet, u których poziom glikemii przekracza 180 mg/dl. W tabeli poniżej przedstawiono wady wrodzone, jakie mogą występować u dziecka urodzonego przez matkę z cukrzycą ciążową.

    Autorki w swoim artykule podają, że noworodki matek chorych na cukrzycę w pierwszych godzinach po porodzie narażone są na występowanie zaburzeń metabolicznych: hipoglikemii (25–50%), hipokalcemii (10–50%) i hipomagnezemii (30–75%). Zaburzenia te manifestują się objawami ze strony OUN i układu krążenia – noworodki są senne, występuje apatia lub niepokój, drżenie kończyn, drgawki, napady sinicy i bezdech z niewydolnością krążenia i zatrzymaniem czynności serca. Hipoglikemia noworodków matek chorych na cukrzycę wiąże się z hiperinsulinemią, hiperglikemią i hipoglukagonemią u matki lub policytemią u noworodków.
    U matek z cukrzycą ciężarną istnieje wyższe prawdopodobieństwo urodzenia wcześniaka (10-30%). Niesie to za sobą określone konsekwencje, takie jak: niedotlenienie, krwawienia około - i dokomorowe, zespół zaburzeń oddychania (RDS, respiratory distress syndrome) i infekcje. Występowanie tego zespołu w głównej mierze zależy od wieku płodu, zaawansowania cukrzycy oraz jej wyrównania metabolicznego. Zespół ten jest związany z niedoborem surfaktantu, niedojrzałością układu oddechowego, zaburzeniami w krążeniu płucnym i zaburzeniami równowagi wodnej w płucach. Według autorek, kolejnym powikłaniem cukrzycy ciążowej może być makrosomia płodu, która populacji ogólnej wynosi 8–14%, a u kobiet z cukrzycą waha się w granicach 25–42%. Nadmierny rozrost pojawia się głównie w narządach i tkankach, których metabolizm zależny jest od insuliny – dotyczy to wątroby, śledziony, serca, tkanki tłuszczowej i mięśniowej.
    Każda ciężarna, u której wykryto cukrzycę ciążową powinna być na stałe pod opieką zespołu diabetologiczno-położniczego. Celem takiego postępowania jest:
    Optymalizacja leczenia cukrzycy,
    Edukacja diabetologiczna, w tym dietetyczna
    Diagnostyka tarczycy – w celu wykluczenia niedoczynności
Wizyty u diabetologa powinny odbywać się co 2-3 tygodnie ze względu na zmieniające się zapotrzebowanie na insulinę, konieczność monitorowania masy ciała, wartości ciśnienia tętniczego oraz czynności nerek i narządu wzroku. Wizyty u lekarza położnika również powinny odbywać się średnio co 3 tygodnie, podczas których lekarz oceni ocenę rozwoju dziecka, między innymi poprzez badanie ultrasonograficzne. Za pomocą badania kardiotokograficznego monitoruje się czynność skurczową mięśnia macicy oraz czynność serca płodu (od 32 tygodnia ciąży). Niezwykle ważne jest również to, aby ciężarna z cukrzycą ciążową pozostawała pod stałą opieką pielęgniarki lub położnej, której zadaniem jest dokładne zebranie wywiadu połączonego z badaniem ogólnym i położniczym, udzielenie porady dotyczącej stylu życia podczas ciąży, niwelowanie sytuacji mogących zagrażać zdrowiu matki i dziecka. Kobieta ciężarna powinna mieć poczucie bezpieczeństwa. Rozmowy z pielęgniarką lub położną mogą pomóc w zebraniu informacji dotyczących cukrzycy ciążowej (diagnozowania, leczenia), zasad zdrowego odżywiania, samokontroli, porodu i samoopieki po porodzie. Prawidłowe leczenie, przygotowanie do ciąży i prowadzenie w ciąży chorej na cukrzycę daje jej taką samą szansę na urodzenie zdrowego potomstwa, jaką m
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 102.32 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!