ikona pliku docx

Wczesna dorosłość notatki

Wczesna dorosłość pojmowana jest jako czas emocjonalnego i materialnego usamodzielnienia się – poprzez opuszczenie domu rodzinnego, podjęcie pracy zawodowej i założenie rodziny, a zadania, jakie przypadają na tę fazę życia, to – zdaniem Havighursta – wybór małżonka, uczenie się życia z nim, założenie rodziny, wychowywanie dzieci, prowadzenie domu, rozpoczynanie pracy zawodowej i obowiązków obywatelskich, znalezienie odpowiadającej sobie grupy społecznej. Młody człowiek występuje we wszystkich tych rolach jako nowicjusz.


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 29.48 kB.


WCZESNA DOROSŁOŚĆ

Wczesna dorosłość pojmowana jest jako czas emocjonalnego i materialnego usamodzielnienia się poprzez opuszczenie domu rodzinnego, podjęcie pracy zawodowej i założenie rodziny, a zadania, jakie przypadają na tę fazę życia, to zdaniem Havighursta wybór małżonka, uczenie się życia z nim, założenie rodziny, wychowywanie dzieci, prowadzenie domu, rozpoczynanie pracy zawodowej i obowiązków obywatelskich, znalezienie odpowiadającej sobie grupy społecznej. Młody człowiek występuje we wszystkich tych rolach jako nowicjusz.

Erikson umiejscawia we wczesnej dorosłości (20. 35. r.ż.) swoje szóste stadium rozwojowe, w którym człowiek staje przed kryzysem, związanym z kolejnym zadaniem wymagającym reorganizacji struktury jego ego. W okresie tym pojawia się bowiem konflikt: intymność kontra izolacja. Osoba, która pomyślnie rozwiąże ten kryzys, stanie się zdolna do nawiązywania intymnych relacji, nie tylko o charakterze seksualnym, a także do miłości, troski i odpowiedzialności. Natomiast nierozwiązanie kryzysu będzie skutkować pogłębiającą się izolacją i unikaniem bliskich więzi. Pozytywne rozwiązanie może przejawiać się wejściem w związek małżeński. Wczesna dorosłość jest także, według Eriksona, czasem integracji doświadczeń z rozmaitych obszarów aktywności oraz wyboru drogi samorealizacji w określonym otoczeniu społecznym.

Dla Levinsona wczesna dorosłość, rozciągająca się na lata 22 45, stanowi drugą z czterech sfer życia, cechującą się największą sprawnością fizyczną i obfitością satysfakcji psychicznych, lecz pełną konfliktów i stresu. W tym bowiem czasie realizuje swoje młodzieńcze aspiracje, zakłada własną rodzinę i dokonuje wielu wyborów decydujących o kształcie dalszego życia.

ROZWÓJ PROCESÓW POZNAWCZYCH

  1.  Ociągnięcie ostatecznego wzrostu mężczyźni w wieku 21;2 lat, kobiety w wieku 17;3 lat.
  2.  Maksymalny rozwój tkanek u mężczyzn między 20 a 25 r.ż., kobiety między 16 a 19 r.ż.
  3.  Największy przyrost masy ciała przypada na 25-35 r.ż.
  4.  Sprawność robocza organizmu jest największa u kobiet między 22 a 30 r.ż., a u mężczyzn między 27 a 35 r.ż.
  5.  Na okres wczesnej dorosłości przypada dojrzałość rozrodcza .Optymalne warunki dla prawidłowego przekazywania informacji genetycznych występuje u kobiet ok. 25-30 r.ż., u mężczyzn ok.30-35r.ż.
  6.  Ok. 25 r.ż. wzrasta wrażliwość oka na światło po czym między 30 a 40 r.ż. rozpoczyna się jej spadek
  7.  Okres między 20 a 30 r.ż. przypada najlepsza ostrość słuchu.

Analiza procesów myślenia osób dorosłych ujawnionego w trakcie rozwiązywania różnego typu zadań( w tym dotyczących problemów życia codziennego), pozwoliła badaczom dostrzec swoiste dla dorosłości cechy myślenia, znacznie odbiegające od własności rozumowania formalno-operacyjnego. Piaget zwraca uwagę na meta systemowy, relatywistyczny i dialektyczny charakter tego myślenia, oraz na to, że umożliwia ono nie tylko rozwiązywanie ale przede wszystkim odkrywanie problemów.

Badacze reprezentujący nurt epistemologiczno- genetyczny wiążą wymienione własności
myślenia z nowymi strukturami umysłowymi, które prawdopodobnie zaczynają się
kształtować w okresie wczesnej dorosłości, po osiągnięciu przez jednostkę stadium operacji
formalnych. Część badaczy struktury te nazywa postformalnymi i zakłada, że są one wyrazem
kształtowania się w tym okresie kolejnego stadium rozwoju w stosunku do sekwencji
określonej przez Piageta.
W
myśleniu dorosłych pojawia się nowa wcześniej nieobecna, umiejętność ujmowania
problemów w ramach różnych systemów odniesień, a w konsekwencji zdolności
konstruowania wielu równoważnych rozwiązań tego problemu.
Ogólnie można powiedzieć, że relatywizm polega na zrozumieniu, iż wiedza zależy od
subiektywnych doświadczeń i punktu widzenia jednostki.

Myślenie relatywistyczne jest szczególnie ważne w relacjach interpersonalnych. Pozwala bowiem uwzględniać punkty widzenia innych osób, a także interpretować relacje interpersonalne w kontekście wzajemnie równoważnych, a nieraz wzajemnie sprzecznych układów odniesień, co w konsekwencji umożliwia bardziej wszechstronne rozwiązanie sytuacji konfliktowej.
Myślenie dialektyczne rozwija się w wyniku przekształcenia tych struktur w nowe „szersze”
schematy poznawcze, ujmujące stała zmienność i sprzeczności w bardziej adekwatne
reprezentacje świata.
P.K. Arlin jako jedna z pierwszych podjęła próbę wykazania, że myślenia młodzieży i

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 29.48 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!