ikona pliku docx

udar niedokrwienny mógu

wykład geriatrii


  1029 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 1029
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 28.72 kB.


Udar niedokrwienny mózgu

Ogniskowe lub globalne zaburzenia czynności mózgu o patofizjologii naczyniowej, które występują nagle i utrzymują się dłużej niż 24 godziny, Światowa Organizacja Zdrowia określa mianem udaru. Definicja ta odnosi się do ostrego niedokrwienia, krwotoków śródmózgowych i podpajęczynówkowych. Udary dzieli się więc na niedokrwienne (85%) i krwotoczne (15%), co w sposób dość jednoznaczny można rozpoznać za pomocą tomografii komputerowej (TK).

Czynniki ryzyka udaru:

  1.  nadciśnienie tętnicze,
  2.  choroby serca, szczególnie te, które przebiegają z zaburzeniami rytmu - zespół MAS,
  3.  migotanie przedsionków oraz kardiomiopatia przerostowa,
  4.  hipercholesterolemia,
  5.  cukrzyca,
  6.  otyłość,
  7.  nikotynizm,
  8.  wiek, płeć (mężczyźni chorują częściej),

Najczęstsze przyczyny udaru:

  1.  zwężenie lub zamknięcie naczynia mózgowego doprowadzającego krew do mózgu,
  2.  niedostateczne wypełnienie naczynia krwią (zaburzenia hemodynamiczne),
  3.  zagęszczenie krwi powodujące spowolnienie przepływu krwi (zaburzenia hemoreologiczne),
  4.  rozerwanie naczynia mózgowego (krwotok mózgowy lub podpajeczynówkowy, nadciśnienie).
  5.  Najczęstszą przyczyną udaru mózgu jest miażdżycowe zwężenie naczynia. Zaburzenia przepływu krwi, prowadząc do niedokrwienia, powodują deficyt energetyczny w tkance nerwowej, którego następstwem jest zawał mózgu. Dochodzi do zaburzeń ruchu dowolnego (niedowład połowiczy), koordynacyjnych i informacyjno-poznawczych (np. zaburzenia mowy o typie afazji). Towarzyszą im zaburzenia lokomocji, zdolności wykonywania codziennych czynności i logicznego kontaktu z otoczeniem. Głębokiemu deficytowi energetycznemu towarzyszy niedomoga pnia mózgu, której głównym objawem są zaburzenia przytomności, wskazujące na zagrożenie życia.

Niedokrwienie towarzyszące udarowi prowadzi do deficytu energetycznego tkanki nerwowej. Powoduje to wyłączenie dróg i ośrodków mózgowych, co klinicznie manifestuje się ogniskowym lub globalnym deficytem neurologicznym układów:

  1.  ruchowo-koordynacyjnych: niedowład, zaburzenia połykania, zaburzenia motoryki gałek ocznych i źrenic; objawy: móżdżkowe, pozapiramidowe, zaburzenia sterowania osią ciała;
  2.  informacyjno-poznawczych: zaburzenia wzroku, słuchu, czucia, smaku; mowy o typie afazji; agnozja, jakościowe zaburzenia świadomości.

Najczęstsze przyczyny dekompensacji krążenia mózgowego: .

  1.  -Zakrzepy powstają najczęściej na podłożu zmian w ścianie naczyń w miejscach ich rozgałęzień, zagięć i zwężeń. W około 90% przypadków przyczyną uszkodzenia ściany naczynia jest miażdżyca. Uszkodzenia zapalne nie przekraczają 3%.
  2.  -Zatory najczęściej spowodowane są skrzeplinami pochodzącymi z jam serca lub dużych naczyń (zator naczynie-naczynie). Objawy ogniskowe zależą od rodzaju zamkniętej tętnicy. Objawy kliniczne zatoru rozwijają się nagle i burzliwie. Zamknięcie naczynia z całkowitym wyłączeniem krążenia w odcinku dystalnym w większości przypadków prowadzi do zawału mózgu. Utrzymujące się wówczas objawy uszkodzenia mózgu mogą narastać w wyniku częstego w tych przypadkach ukrwotocznienia ogniska zawałowego. Fibrynoliza lub fragmentacja materiału zatorowego może zmniejszyć skutki niedokrwienia.
  3.  -Zaburzenia hemodynamiczne wywołane są spadkiem systemowego ciśnienia tętniczego krwi o różnej etiologii, przekraczającym możliwości autoregulacyjne krążenia mózgowego. Przyczyną tego jest najczęściej spadek rzutu minutowego serca w przebiegu chorób mięśnia sercowego, zaburzeń rytmu, w zatrzymaniu krążenia itp.

Postacie kliniczne ostrej niedokrwistości mózgu

  1.  Przemijające niedokrwienie mózgu (TIA). Stan zagrożenia udarem. Objawy rozwijają się nagle ustępują w czasie do 24 godzin.
  2.  Odwracalne niedokrwienie mózgu (RIND). Stan ten wskazuje, że nie doszło do zawału mózgu. Objawy rozwijają się nagle ustępują w ciągu 21 dni.
  3.  Udar dokonany. W tym przypadku doszło do zawału mózgu. Objawy rozwijają się nagle , nie ustępują, choć mogą ulec zmniejszeniu. Częściowa regresja objawów związana jest prawdopodobnie z powrotem ukrwienia w strefie "półcienia" (otaczającej ognisko zawałowe) i redukcją obrzęku mózgu.
  4.  Postępujący udar niedokrwienny.  W przeciwieństwie do poprzednich postaci, w których pełen obraz kliniczny rozwijał się nagle, w tym przypadku objawy narastają stopniowo. Mogą one w późniejszym czasie ustąpić lub zmniejszyć się, najczęściej jednak pozostają.

OGÓLNE OBJAWY KLINICZNE O lokalizacji i rozległości niedokrwienia informuje rodzaj i nasilenie zaburzeń funkcji mózgu. Ogniskowy deficyt neurologiczny najczęściej koreluje z miejscowym niedokrwieniem. Kliniczny efekt uszkodzenia może być jednak mniejszy lub większy, niż sugeruje wielkość ogniska niedokrwiennego. Wpływają na to: kierunek zmian w granicznej strefie "półcienia" (progresja, regresja), współistniejący obrzęk mózgu, funkcjonalne zależności między obszarem dotkniętym niedokrwieniem a leżącymi poza nim ośrodkami mózgowymi.                  W ocenie rozległości niedokrwienia należy uwzględnić obecność globalnych zaburzeń funkcji mózgu                                                          źle rokują zaburzenia przytomności oraz porażenie połowicze, zwłaszcza współistniejące z niedowładem skojarzonego spojrzenia w bok. Objawy te świadczą o zwiększonym ryzyku zgonu i zmniejszonym prawdopodobieństwie wyzdrowienia.                                                      Udar mózgu sprzyja wystąpieniu ostrych zaburzeń pozamózgowych, które mogą przyczynić się do pogorszenia stanu klinicznego i doprowadzić do zgonu. Porażenie czy głęboki niedowład uniemożliwiają aktywność motoryczną, ograniczają ruchomość oddechową klatki piersiowej. Zaburzenia połykania, zwiększona możliwość zachłyśnięcia z utrudnieniem odkrztuszania zalegającej w oskrzelach wydzieliny, a także zmniejszenie odporności, sprzyjają infekcjom układu oddechowego. Częstość występowania zapaleń płuc i oskrzeli wśród chorych z udarem oceniana jest na 25-33%.                                                                     

Zaburzenia w oddawaniu moczu i wynikająca z tego konieczność okresowego lub stałego cewnikowania chorych, sprzyjają infekcjom układu moczowego. Niezwykle groźnym powikłaniem udaru jest zator tętnicy płucnej. Sprzyja temu unieruchomienie chorego i zwolnienie przepływu krwi w porażonych kończynach, co przyczynia się do powstawania zakrzepów żylnych, które są częściej źródłem zakrzepu tętnicy płucnej niż skrzepliny z serca. Ten rodzaj powikłań, choć nie zawsze bywa rozpoznawany, stanowi bezpośrednią przyczynę zgonu wielu chorych.

Zawał mięśnia sercowego może poprzedzać udar mózgu, może też pojawić się w czasie trwania udaru. Niekiedy bywa skąpoobjawowy, co sprawia, że nie zawsze rozpoznawany jest za życia chorego.

Obraz kliniczny ostrego niedokrwienia mózgu zależy zatem nie tylko od rozmiaru zaburzeń jego czynności, lecz także od współistniejących chorób pozamózgowych, które powstały przed udarem l...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 28.72 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!