ikona pliku odt

Tyfloglottodydaktyka


ocena: 4.0, 1
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 15.06 kB.



Tyfloglottodydaktyka
Tyfloglottodydaktyka jest to dział pedagogiki specjalnej zajmujący się nauczaniem języków obcych w środowisku osób niewidzących i słabowidzących.
Termin tyfloglottodydaktyka pochodzi od profesora zwyczajnego Tomasza Krzeszowskiego, pracownika Instytutu Lingwistyki Stosowanej UW.
Wielkim a
utorytetem w dziedzinie nauczania języka angielskiego niewidomych jest
również
profesor

Bogusław Marek
. Przez lata praktyki zauważył on, że
osoby niewidome mają zdecydowanie lepszą pamięć niż widzące. Nie jest to uwarunkowane genetycznie, ale jest to efektem ćwiczeń. Nie widząc, bardziej muszą polegać na pamięci.
Profesor Bogusław Marek twierdzi, że osoby niewidome wyróżniają się większą wrażliwością skierowaną na fonetykę języków obcych niż osoby widzące. Badania dowodzą, że dzieci niewidome posiadają także lepszą, w porównaniu z widzącymi rówieśnikami, pamięć i dłuższy próg koncentracji, czasem do tego stopnia, że potrafią przywołać obce wyrazy bez wcześniejszego ich zanotowania.
1. Znaczenie języków obcych dla osób z dysfunkcją wzroku.
Poznawanie języków obcych odgrywa bardzo ważną rolę w życiu osób niewidomych i słabowidzących. Według Tomasza Krzeszowskiego znajomość języków obcych kompensuje osobom niewidomym ich niepełnosprawność,
podnosi samoocenę tej osoby oraz poczucie własnej wartości. Często podnosi prestiż w społeczności, jest więc czynnikiem kompensującym deprywację społeczną. Język pełni bardzo ważną rolę w poznawaniu otaczającej rzeczywistości.
Nauka języków obcych wiąże się nie tylko z przekazywaniem informacji dotyczących gramatyki i słownictwa, ale także nauczeniem innego spojrzenia na świat, innej kultury, którą odzwierciedla dany język. Znajomość języków obcych podnosi kwalifikacje zawodowe osób niepełnosprawnych, umożliwia wykonywanie ciekawego, cieszącego się uznaniem zawodu (takiego, jak tłumacz, lektor, informatyk). Jest to czynnik kompensujący deprywację zawodową. Umożliwiając wykonywanie zawodu dobrze płatnego, poprawiamy status ekonomiczny osoby z dysfunkcją wzroku, kompensując jej deprywację ekonomiczną i finansową. Tomasz Krzeszowski wskazuje również
takie funkcje znajomości języków obcych jak funkcja integracyjna i psychoterapeutyczna. Znajomość obcego języka poszerza możliwości skutecznego komunikowania się, zaistnienia na zasadach pełnoprawności w sytuacjach wymagających porozumiewania się w obcym języku. Jest potężnym czynnikiem integrującym niewidomych z widzącymi, dając im możliwość równorzędnego, pełnoprawnego i opartego na samodzielności współdziałania w wielu dziedzinach, w których znajomość obcego języka jest warunkiem skutecznego porozumiewania się. Uczenie się oraz używanie nowego języka pobudza kreatywność i poznawcze zdolności osób z dysfunkcją wzroku. Uaktywniając ich potencjał twórczy oraz umożliwiając im twórcze spełnienie się, może zapobiec niebezpiecznemu poczuciu klęski i pustki, jakie charakteryzuje pewną część osób niepełnosprawnych- w skrajnych przypadkach jest elementem zapobiegającym popadaniu w różnego rodzaju uzależnienia czy pogrążaniu się w zagrażającej życiu depresji. Języki obce, a w szczególności język angielski, są wszechobecne we współczesnym życiu kulturalnym: w muzyce, filmie, w szeroko pojętej rozrywce, jakie dostarczają nam technologie informacyjne. Znajomość języka obcego poszerza więc możliwości rozrywki osoby dotkniętej niepełnosprawnością wzrokową, a sfera ta, jak i związane z nią poczucie humoru, stanowią nieodzowny element życia każdego człowieka. Język obcy nie jest już tylko kluczem do zapoznania się z kulturą, zwyczajami innych krajów oraz podstawą rozwinięcia komunikacji interkulturowej, lecz również oknem na świat, na otaczającą nas rzeczywistość, a tym samym do osobistego rozwoju.
2. Trudności w nauczaniu języków obcych osób niewidzących i słabowidzących.
Dla niewidomych dzieci uczenie się słownictwa w języku obcym oznacza poznawanie świata. Wielokrotnie bowiem napotyka się ono na słowa, których desygnaty są dla niego obce, bądź ich charakterystyka jest niejasna. Stąd też w trakcie uczenia jednostek leksykalnych prowadzący zajęcia z dziećmi niewidomymi napotykają się na pytania ze strony uczniów, które wybiegają poza rzeczywistość językową. Oto przykłady przytoczone przez Katarzynę Jaworską- Biskup:
- Co to są zmarszczki? Jak one wyglądają?
- Czy to prawda, że w kawalerce mieszkają kawalerzy?
- Co to jest pleśń i jak ona smakuje?
- Czy w kawiarence internetowej zamawia się kawę przez Internet?
- Nigdy nie wiedziałam, że owoce mogą być robaczywe.
- Jakiego koloru jest wiatr?
Kolejnym utrudnieniem jest poznawanie i konieczność używania przez dzieci niewidome pojęć pustych znaczeniowo, gdyż nie zostały przyswojone poprzez bezpośredni kontakt z przedmiotem lub zjawiskiem. Takie użycie słów nosi nazwę werbalizmu. Niewidome dziecko nie tylko musi zapamiętać słowo, którego nie może połączyć z żadnym znanym mu desygnatem, ale też musi nauczyć się tego słowa w sytuacjach językowych.
Poznawanie znaczeń wyrazów jest dla dzieci niewidomych w znaczny sposób ograniczona. Konieczne jest rekompensowanie ograniczeń spowodowanych dysfunkcją wzroku poprzez umożliwienie dziecku odbierania bodźców pozostałymi zmysłami: węchem, smakiem, dotykiem i słuchem.
Podczas lektoratów języków obcych, które są szczególną formą zajęć, problemy polegają głównie na trudności w dostępie do materiałów drukowanych. Konwersacje można realizować w sposób zupełnie standardowy, jednak różnic
a między sposobami wymowy a zapisem tekstu
stwarza pewne trudności. Ilość materiałów do nauki języka angielskiego dostępnych w wersji brajlowskiej jest ograniczona. Opracowanie i druk takich materiałów jest pracochłonna i kosztowna, tym bardziej, że materiały dydaktyczne przygotowuje się indywidualnie do potrzeb każdego ucznia. Sytuacja dotycząca podręczników w brajlu jest dramatyczna. Dobrze przygotowane podręczniki są niestety rzadkością, a jak już pojawią się ciekawe i atrakcyjne, to bardzo szybko ulegają dezaktualizacji, gdyż zmieniają się programy nauczania i sposoby przygotowania do różnych egzaminów. Niezwykle ważne jest posiadanie dobrej bazy materiałów dydaktycznych, ponieważ specyfika nauczania w takich grupach ogranicza spontaniczność i możliwość improwizacji w momencie pojawienia się problemu językowego, który trzeba wyjaśnić od razu. Kolejnym problemem utrudniającym skuteczne nauczanie języków obcych jest zbyt mała liczba
godzin przeznaczonych na te przedmioty. Kształcenie opiera się na pracy z tekstem, co w przypadku osób z dysfunkcją wzroku wiąże się z wydłużeniem czasu pracy. Poznanie tekstu przy pomocy pisma Brajla, powiększonego druku, pomocy optycznych lub wersji komputerowej zajmuje więcej czasu. Niestety w polskich szkołach uczniowie szkół niewidomych i słabowidzących mają mniej godzin nauczania języka obcego niż uczniowie masowych szkół.
3. Metodyka nauczania języków obcych osób z dysfunkcją wzrokową.
Według doświadczonych tyflopedagogów metody nauczania języków obcych dzieci niepełnosprawnych z dysfunkcją wzroku a osób pełnosprawnych w zasadzie nie różnią się. Zdaniem profesora Tadeusza Majewskiego w pracy z dziećmi niewidomymi i słabo widzącymi należy stosować takie same metody pracy, jak w szkole masowej, ze szczególnym uwzględnieniem indywidualnej pracy z każdym uczniem. Celem powinno być realizowanie takiego samego programu, jakie obowiązuje zdrowe dzieci, jednak należy uwzględnić różny stopień niepełnosprawności i dostosować pr
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 15.06 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!