ikona pliku docx

teoretyczne podstawy kształcenia - ped. antyautorytarna notatki

notatki o pedagogice antyautorytarnej plus pedagogika emancypacyjna i jej przedstawiciele


  235 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 235
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 18.60 kB.


  PEDAGOGIKA ANTYAUTORYTARNA

Pedagogika antyautorytarna jest prądem pedagogicznym w  naukach o wychowaniu który został ukształtowany w opozycji do różnych odmian autorytaryzmu i totalitaryzmu w świecie, przede wszystkim w procesie kształcenia i wychowania młodego pokolenia. Nie ma jednej pedagogiki czy teorii wychowania antyautorytarnego, gdyż te lokują się pomiędzy ideą wychowania wolnego od represji, od kar, od społecznych przymusów, od autorytetów, a ideologią wychowania rewolucyjnego. Nie każdy zatem wychowawca, który jest przeciwnikiem autorytarnego czy represyjnego stylu wychowania, jest zarazem zwolennikiem wychowania antyautorytarnego.

W  pedag.  antyautorytarnej wyróżnia się dwa nurty: polityczny i edukacyjny.

Nurt polityczny:

Okres przed i po II wojnie światowej to czas wzmagającego się totalitaryzmu na świecie, podział świata na strefy wpływów ideologicznych, politycznych i ekonomicznych, który pogłębił stan rozczarowania wobec nauk humanistycznych, W tym czasie pojawia się antyautorytarna krytyka wychowania. Prekursorem ped. antyaut.  w aspekcie politycznym był humanista i filozof Theodor W. Adorno, który opublikował w 1966 esej zatytułowany „Wychowanie po Oświęcimiu”. Jego główną myślą było to, by już nigdy więcej nie powtórzył się Oświęcim. Również by poszukiwać idei edukacyjnych pedagogiki miłości i tolerancji. Uważał ze są 2 źródła totalitarnej przemocy: po pierwsze, wychowanie we wczesnym dzieciństwie, po drugie ogólna oświata, która ma nie dopuścić do powtórzenia czasów Oświęcimia. Według niego wychowanie powinno przygotowywać do konfliktów jako czegoś normalnego i  do stanowienia oporu wobec przemocy nad słabszymi. Jedyną rzeczywistą siłą, zdolną przeciwstawić się formule Oświęcimia, może być autonomia czyli kantowska zdolność do refleksji, samostanowienia, niewspółuczestniczenia w uprzedmiotowianiu innych.

Nurt edukacyjny

Angielski pedagog Aleksander Sutherland Neill uważał, że prawie wszystkie dzieci są źle wychowywane, ponieważ tylko niektóre z nich dorastają w rodzinie, która zapewnia wolność, możliwość bycia sobą. Dobra natura dziecka jest deformowana przez społeczeństwo, a szczególnie przez rodziców i nauczycieli. Lecz nauczyciele w większym stopniu wykorzystują swoją instytucjonalną przewagę nad dziećmi. Wielu z nich nie interesują potrzeby, uzdolnienia i rozwój uczniów, boją się zmian kształcenia czy wychowania. Celem wychowania ma być wolny człowiek. Który jest w pełni szczęśliwy i żyje w harmonii z pokoleniem ludzi dorosłych. Trzeba rozwijać i wspierać zainteresowania i ciekawość dziecka, a przez to będzie ono szczęśliwe, będzie w pełni sobą. Neill jest autorem hasła, które stało się zarazem myślą przewodnią antyautorytarnych reformatorów systemów szkolnych:” to szkoła powinna przystosowywać się do uczniów , a nie na odwrót” .Dzięki niemu też kierunek ped. Antyautory. Zaowocował niekończącymi się debatami wokół wolności i poszanowania godności dziecka, seminariami, rozprawami dyplomowymi, naukowymi o potrzebie zreformowania szkół wraz z ich wew. Systemami wychowawczymi.

Innym promotorem permisywizmu i ruchu  kontestacyjnego młodzieży (hippisów) był słynny amerykański pediatra Benjamin Spock. Napisał książkę „ Dziecko pielęgnowanie i wychowanie”, w której promował idee szczęśliwego rodzicielstwa  i wychowania dzieci bez tradycyjnej surowości, ku optymizmowi, ufności i samodzielności. Apelowało cieszenie się obecnością i rozwojem własnych dzieci, o łączenie w okresie rodzicielstwa radości z racjonalną troską o ich życie i umiejętnością budzenia poczucia odrębności  i niezależności. Rodzice antyautorytarni to tacy, którzy zanim wyrażą swój sprzeciw wysłuchają dziecko ze zrozumieniem, zamiast narzucać mu własne stanowisko, przedyskutują z nim w sposób demokratyczny najbardziej sporne sprawy. Pedagodzy antyautorytarni  przyjmowali założenie, iż wolność w wychowaniu jest możliwa i nie musi się za nią kryć jakakolwiek chęć manipulowania dzieckiem. Wychowawcy powinni jedynie zmienić swój punkt widzenia  na własne interakcje z dziećmi i ich edukacyjne funkcje. Największą bowiem barierą w reformowaniu wychowania jest  dominująca u większości spośród nich patriarchalna mentalność i wzmacniane w toku ich kształcenia tradycyjne wzory zniewalania dzieci.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 18.60 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!