ikona pliku docx

Szczepienia ochronne u dzieci notatki

Proste notatki na temat szczepień.


  230 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 230
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 35.02 kB.


Szczepienia ochronne u dzieci

  1.  Odporność człowieka opiera się na dwóch głównych systemach obrony:
  2. Odporności nieswoistej
  3. Odporności swoistej

Podczas odpowiedzi immunologicznej jako pierwsza dochodzi do głosu odpowiedź nieswoista. Spełnia rolę pierwszej linii obrony. Dopiero po przełamaniu mechanizmów obrony nieswoistej do głosu dochodzi odporność swoista. 

Odporność nieswoista opiera się:

  1. Na naturalnych barierach ochronnych: skóra, błony śluzowe, treść żołądkowa...
  2. Na fagocytozie, w przebiegu której neutrofile opłaszczają i niszczą czynniki obce.
  3. Na reakcji zapalnej

W odporności swoistej bierze udział układ limfatyczny i komórki prezentujące antygen. Składowe odporności swoistej: 

  1.  Odporność humoralna, polegająca na produkcji przeciwciał przez limfocyty B i plazmocyty
  2.  Odporność komórkowa, w której nakierowana na antygen limfocyty T produkują mediatory reakcji zapalnej i/lub wybiórczo niszczą komórki docelowe

Swoista odpowiedź immunologiczna wspomagana jest przez tzw. pamięć immunologiczną. Po pierwszorazowym kontakcie z antygenem powstają tzw. komórki pamięci immunologicznej (limfocyty B i T), które reagują natychmiast po ponownym kontakcie z zapamiętanym antygenem.

Noworodek posiada dość dobrze rozwiniętą odporność komórkową, lecz niesprawną odporność humoralną oraz niedostatecznie funkcjonujące nieswoiste mechanizmy obrony. Przez pierwsze miesiące życia przeciwciała IgG przekazane przez matkę chronią noworodka przed częścią zakażeń.

Dodatkową porcję substancji ochronnych niemowlęta otrzymują z pokarmem matki (lizozym, laktoferyna, wydzielnicze IgA).

Matczyne IgG znikają około 4-6 miesiąca życia.

Pełna odporność na zakażenia powstaje w wyniku stymulacji złożonych mechanizmów immunologicznych, jako odpowiedź na kontakt z antygenem bakteryjnym, wirusowym, czy grzybiczym.

  1. Tę zdolność organizmu wykorzystuje się prowadząc uodparnianie czynne szczepionkami zawierającymi bakterie lub wirusy żywe o osłabionej zjadliwości lub zabite (inaktywowane chemicznie lub termicznie) oraz toksyny bakteryjne o osłabionej sile działania.

Krótkotrwałe zwiększenie odporności można również uzyskać podając pacjentowi gotowe przeciwciała (surowice, immunoglobuliny). Jest to tzw. uodparnianie bierne.

W niektórych sytuacjach (na ogół po narażeniu na kontakt z czynnikiem zakaźnym) korzystne jest przeprowadzenie uodpornienia czynno-biernego przez podanie immunoglobuliny równocześnie ze szczepionką.

  1.  W zależności od postaci czynnego antygenu zawartego w szczepionce wyróżniamy:
  2.  Szczepionki żywe zawierające drobnoustroje o właściwościach antygenowych, pozbawione natomiast właściwości chorobotwórczych (atenuowane). W tej grupie znajdują się szczepionki przeciwko:
    1. odrze,
    2. śwince,
    3. różyczce,
    4. gruźlicy,
    5. ospie wietrznej,
    6. doustna szczepionka przeciwko poliomyelitis (wg Sabina i Koprowskiego),
    7. szczepionka przeciw biegunce rotawirusowej (wprowadzona w 2006 roku na polski rynek Rotarix).
  3.  Szczepionki inaktywowane (zabite) mogą zawierać całe drobnoustroje lub ich fragmenty. Do grupy tej należą szczepionki:
    1. przeciw krztuścowi,
    2. cholerze,
    3. durowi brzusznemu,
    4. przeciw poliomyelitis (postać pareneteralna), 
    5. przeciw zakażeniom pneumokokami, meningokokami, H. influenzae (w skład trzech ostatnich szczepionek wchodzą polisacharydowe antygeny otoczkowe koniugowane z białkiem),
    6. przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B (starsza szczepionka)
  4.  Szczepionki rekombinowane zawierają otrzymywane na drodze inżynierii genetycznej najbardziej immunogenne antygeny patogennych drobnoustrojów (rekombinowana szczepionka II generacji przeciw wzw B oraz szczepionka przeciwgrypowa)
  5.  Toksoidy inaczej anatoksyny - substancje mające właściwości antygenowe toksyny, pozbawione jednak szkodliwości dla organizmu. Do grupy tej należą szczepionki przeciw:
    1. tężcowi,
    2. błonicy,
    3. jadowi kiełbasianemu.
  6.  Przyjmując za kryterium podziału swoistość szczepionek dzielimy je na:
  7.  monowalentne (uodparniające przeciw jednej chorobie zakaźnej)
  8.  poliwalentne (szczepionki skojarzone, uodparniające przeciwko kilku chorobom zakaźnym). Szczepionki skojarzone pozwalają uniknąć wielokrotnych iniekcji i wydłużania kalendarza szczepień.
  9. Programy szczepień ochronnych są w większości krajów regulowane ustawowo.

W Polsce Kalendarz Szczepień obowiązkowych i zalecanych jest modyfikowany w zależności od sytuacji epidemiologicznej  kraju i co roku ogłaszany w Dzienniku Ustaw.

  1. Szczepienia obowiązkowe wykonywane są bezpłatnie u wszystkich dzieci, młodzieży, a także u osób dorosłych z określonych grup ryzyka.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 35.02 kB. Pobierz całą treść w pliku.


Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!