ikona pliku docx

surdopedagogika notatki

surdopedagogika, wady słuchu


  120 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 120
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 18,15 kB.


SURDOPEDAGOGIKA

SURDOPEDAGOGIKA to pedagogika głuchych. Przedmiotem surdopedagogiki jest wychowanie jednostek z uszkodzeniami słuchu i wadami mowy wynikającymi z zaburzeń słuchu. Stopień utraty słuchu może być różny; od lekkiego niedosłuchu do totalnej głuchoty. Organizacja nauczania i metody terapii słuchowej muszą uwzględnić warunki słuchowe dziecka poprzez ustalenie stopnia niedosłuchu i klasyfikację dzieci z punktu widzenia percepcji słuchowej.

Fowler przeprowadził analizę możliwości odbierania bodźców słuchowych przez dzieci o różnym stopniu upośledzenia słuchu i dokonał następujący jej  podział:                                                                                                                               

1.    Stopień upośledzenia percepcji słuchowej: 0-20 db, 20-40 db, 40-60 db, 60-80 db, powyżej 80 db, brak słuchu.

2.    Określenie upośledzenia słuchu: lekkie, umiarkowane, niezbyt ciężkie, ciężkie, bardzo ciężkie, totalna głuchota.

3.    Reakcje na mowę z odległości 1,5 m: przy około 20 db szept nie słyszany, słabo artykułowana mowa nie słyszana, umiarkowanie głośna mowa często nie słyszana, głośna mowa nie słyszana, krzyk nie słyszany, bardzo głośny krzyk nie słyszany.

4.    Kwalifikacja do nauki w szkole: normalnej 0-40 db, dla niedosłyszących 40-80 db, dla głuchych powyżej 80 db i z brakiem percepcji słuchu.

Klasyfikacja ta jest przejrzysta i prosta, umożliwia wstępną orientację w stopniu upośledzenia słuchu i miejsca dziecka w tabeli. Nie są jednak uwzględniane istotne czynniki mające wpływ na odbiór bodźców akustycznych, m.in. wysokość tonu, możliwości odbioru przy zastosowaniu aparatury elektroakustycznej i inne.

Holenderski surdopedagog van Uden stosuje od 1960r. następującą klasyfikację;

1.    Stopień upośledzenia słuchu: lekki niedosłuch, umiarkowany niedosłuch, znaczny niedosłuch, głuchota.

2.    Utrata słuchu w db przy 500-1000-2000 Hz: mniej niż 30 db, mniej niż 60 db, 60-90 db, więcej niż 90 db.   Utrata słuchu przy 125-250 Hz: więcej niż 60 db.

3.    Badania słuchu mową z odległości 1m: trudności w słyszeniu mowy szeptanej, trudności w słyszeniu mowy potocznej odbieranej jednak bez aparatu głównie drogą słuchową, po treningu słuchu mowa jest rozumiana głównie drogą słuchową, mowa potoczna nie jest rozumiana także przy pomocy aparatury i po treningu słuchu.

4.    Audiometria słowna: co najmniej 40% znanych wyrazów jest rozumianych, przy pomocy aparatury i po ćwiczeniach słuchu rozumianych jest co najmniej 40% znanych wyrazów.

Etiologia wad słuchu obejmuje  trzy zasadnicze zespoły czynników powodując: głuchotę - dziedziczną, wrodzoną, nabytą. Głuchotę można określić jako  dziedziczną, jeśli występuje również u innych członków tej samej rodziny. Dzieli się ją na dominującą i resesywną. Głuchota dziedziczna dominująca łączy się często z innymi zaburzeniami. Nie zawsze ujawnia się od urodzenia, nieraz dopiero po kilkunastu latach i może być wtedy mylnie oceniana jako głuchota na tle innych czynników etiologicznych, występujących już w trakcie życia dojrzałego. Głuchota dziedziczna recesywna może pojawić się nie w każdym pokoleniu. Przyczyny głuchoty wrodzonej mogą być różne: choroby matki w czasie ciąży, zwłaszcza choroby wirusowe, czynniki toksyczne uszkadzające płód i działające uszkadzająco na narząd słuchu, zaburzenia hormonalne, konflikt serologiczny na tle niezgodności czynnika Rh matki i dziecka. Głuchota nabyta spowodowana jest przyczynami działającymi w okresie porodu i w czasie dalszego rozwoju jednostki. W czasie porodu słuch dziecka może ulec uszkodzeniu na skutek urazu powodującego krwotok i niedotlenienie, a także urazu związanego z koniecznymi zabiegami przy utrudnionym porodzie. W okresie postnatalnym należy wyróżnić przyczyny powodujące głuchotę w pierwszych 2 - 3 latach i w dalszych latach życia.

Rozpoznanie głuchoty nabytej we wczesnym okresie życia dziecka jest niejednokrotnie trudne. Czynniki chorobowe mogą bowiem działać nie ostro, a w ciągu dłuższego czasu wpływać uszkadzająco na organ słuchu. Tak jest np. w przypadku przewlekłego zapalenia ucha środkowego. Ponadto osłabiona jest w tym okresie czujność matki, gdyż gaworzenie dziecka z uszkodzeniem słuchu stwarza sugestię, że mowa dziecka rozwija się normalnie. Gaworzenie pojawia się zwykle i  u dzieci głuchych od urodzenia i zanika dopiero około 16 miesiąca życia.

Jedną z najczęstszych przyczyn głuchoty nabytej w pierwszych latach życia jest zapalenie opon mózgowych. W dalszych latach wzmaga się wpływ chorób zakaźnych (płonica, odra, gruźlica i inne) i wpływ urazów (silne urazy akustyczne, urazy przypadkowe). Zdarza się, ale rzadziej, że głuchota spowodowana jest czynnikami psychogennymi, np. po silnym wstrząsie psychicznym.

Narząd równowagi znajduje się w bliskim sąsiedztwie narządu słuchu: organ słuchu w ślimaku, a organ równowagi w przedsionku i kanałach półkolistych. Stąd z uszkodzeniem ucha wewnętrznego wiąże się nie tylko zaburzenie zmysłu słuchu, ale często także zmysłu równowagi. Wśród dzieci z wadami słuchu na tle uszkodzeń ucha wewnętrznego znacznie wyższy jest procent dzieci z zaburzeniami równowagi, niż w ogólnej populacji dzieci tego samego wieku.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 18,15 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!