ikona pliku docx

Stosowanie przymusu bezpośredniego notatki

Stosowanie przymusu bezpośredniego


  160 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 160
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 22.88 kB.


Stosowanie wobec pacjenta przymusu bezpośredniego

Przymus bezpośredni polega na ograniczeniu ruchów pacjenta bądź unieruchomienie przy użyciu siły fizycznej, środków mechanicznych lub farmakologicznych w celu zapewnienia bezpieczeństwa własnego lub otocznia, wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych, leczniczych lub tym podobnym.

Warunki, sposób i dokumentowanie stosowania przymusu bezpośredniego oraz dokonywania oceny zasadności jego stosowania określa Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r.
o ochronie zdrowia psychicznego oraz Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 czerwca 2012r.
Przymus bezpośredni można zastosować wobec osób, które:

  1.  dopuszczają się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby, lub też bezpieczeństwu powszechnemu,
  2.  gwałtownie niszczą lub uszkadzają przedmioty we własnym otoczeniu,
  3.  poważnie uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu psychiatrycznego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.

Przymus bezpośredni może polegać na (art. 18 pkt 3 Ustawy):

  1.  przytrzymaniu krótkotrwałe unieruchomienie z użyciem siły fizycznej,
  2.  przymusowym podaniu leków wprowadzenie leków do organizmu osoby bez jej zgody, doraźne lub przewidziane planem leczenia,
  3.  unieruchomieniu dłużej trwające obezwładnienie,
  4.  izolacji umieszczenie osoby pojedynczo w zamkniętym pomieszczeniu.

Decyzję o zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego i jego rodzaju podejmuje lekarz, który także osobiście nadzoruje jego zastosowanie. Na żądanie lekarza policja, straż pożarna czy pogotowie ratunkowe są zobowiązane udzielić pomocy w stosowaniu przymusu bezpośredniego. W szpitalach psychiatrycznych wobec niemożności natychmiastowego uzyskania decyzji lekarza dopuszcza się podjęcie takiej decyzji przez pielęgniarkę. Lekarz niezwłocznie po otrzymaniu takiej informacji i po osobistym badaniu osoby z zaburzeniami psychicznymi, zatwierdza zastosowanie przymusu bezpośredniego zleconego przez pielęgniarkę albo nakazuje zaprzestanie jego stosowania.

Istnieje obowiązek uprzedzenia danej osoby przed zastosowaniem przymusu oraz wyboru takiej jego formy, która będzie jak najmniej uciążliwa dla pacjenta. Należy mieć cały czas na uwadze dbałość o dobro pacjenta.

Pomieszczenie przeznaczone do izolacji powinno zabezpieczać przed uszkodzeniem ciała osoby, a zarazem odpowiadać pod względem warunków bytowych i sanitarnych innym pomieszczeniom szpitala psychiatrycznego lub domu pomocy społecznej.

Przymus bezpośredni w formie unieruchomienia powinien być stosowany w pomieszczeniu jednoosobowym.

W przypadku braku możliwości umieszczenia osoby z zaburzeniami psychicznymi
w pomieszczeniu jednoosobowym przymus bezpośredni w formie unieruchomienia jest stosowany w sposób umożliwiający oddzielenie tej osoby od innych osób przebywających
w tym samym pomieszczeniu oraz zapewniający poszanowanie jej godności i intymności,
w szczególności przez wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych bez obecności innych osób.

Pomieszczenie przeznaczone do izolacji powinno być wyposażone od 1.01.2014 w instalację monitoringu umożliwiającą stały nadzór nad osobą z zaburzeniami psychicznymi w nim przebywającą oraz kontrolę wykonania czynności.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 22.88 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!