ikona pliku odt

społeczne przyczyny niedostosowania społecznego notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 21.56 kB.



WYŻSZA SZKOŁA NAUK PEDAGOGICZNYCH
Ewa Lewandowska
Nr albumu 4830
Pedagogika, II rok,
studia licencjackie, semestr 3
specjalność: resocjalizacja z socjoterapią
Praca zaliczeniowa z przedmiotu:
Pedagogika resocjalizacyjna
Temat pracy: „Społeczne przyczyny niedostosowania społecznego / dysfunkcjonalna rodzina,
przynależność do nieformalnej grupy, przynależność do grup przestępczych / ”
Egzaminator: dr hab. M. Murat
Spis treści
Wstęp
Pojęcie „niedostosowanie społeczne”
Przyczyny niedostosowania społecznego
Koncepcje i zagrożenia niedostosowania społecznego
Dysfunkcjonalna rodzina
Zakończenie
Wstęp
Niedostosowanie społeczne należy do negatywnych zjawisk, których obecność odczuwa się coraz dotkliwiej w miarę postępu rozwoju społecznego. Biorąc pod uwagę fakt, że jednym z najważniejszych czynników składających się na postęp społeczny jest zacieśnienie i pogłębienie stosunków międzyludzkich, wszelkie zaburzenia w tym zakresie stają się niebezpieczne.
Celem niniejszej pracy jest ukazanie powszechnego problemu w naszym społeczeństwie, jakim jest nieprzystosowanie społeczne dzieci i młodzieży i całych rodzin. Prowadzi ono do utrwalania negatywnych wzorców zachowania, a w dalszym postępowaniu prowadzi do konfliktu z prawem, jak również do czynów przestępczych.
Kolejną przyczyną niedostosowania społecznego jest: bezrobocie, niedostatek i ubóstwo, degradacja ekonomiczna i socjalna jednostek, rodzin, grup zawodowych i społeczności lokalnych, kryzys edukacji, nauki, zdrowia, mieszkalnictwa, środowiska naturalnego.
Bardzo ważne są też zagrożenia sfery psychospołecznej, związanej z realizacją ważnych dla normalnego rozwoju potrzeb i wartości, więzi, integracji, tożsamości, solidarności grupowej, sensu istnienia, tym bardziej że obserwuje się wyraźne „rozchwianie” struktur politycznych, gospodarczych, społecznych i moralnych.
1
B. Hołyst,
Wiktymologia,
Warszawa:Wydawnictwo Prawnicze PWN 1997, s.278.
Nieprzystosowanie społeczne to także zaburzenia w stosunkach międzyludzkich : w funkcjonowaniu różnych instytucji, patologię pracy, warunków życia ludności, zdrowia, patologię struktur demograficznych. Coraz więcej polskich rodzin podlega procesom dezintegracji negatywnej, przemocy, agresji, nietolerancji, a także – obojętności, lęku, strachu i zamachów samobójczych. Szerzą się również „tradycyjne” zjawiska zaliczone do dysfunkcjonalnej rodziny, między innymi sieroctwo społeczne, przestępczość nieletnich, alkoholizm, narkomania i samobójstwa wśród dzieci i młodzieży, rodziny przestępcze i społecznie uciążliwe, upośledzenia zdrowotne członków rodziny (w wyniku zaniedbań), swobodzie obyczajów czy obniżonych aspiracjach życiowych.
Wspólną cechą zjawiska nieprzystosowania społecznego jest coraz bardziej masowy, epidemiologiczny i trwały charakter. Zjawiska te są coraz bardziej trudne do opanowania i zwalczania, a stosowane środki są mało skuteczne, gdyż operują w sferze skutków, a nie przyczyn.
Nieprzystosowanie społeczne dotyczy nie tylko w gronie „dorosłej” społeczności, ale sięga coraz niższe kategorie wiekowe dzieci i młodzieży – mówi się o przestępczości dzieci i młodzieży, narkomanii, alkoholizowaniu się, autodestrukcji.
Warto zastanowić się nad przyczynami takich zachowań ze względu na dobro jednostki jak i społeczeństwa.
Pojęcie „niedostosowanie społeczne”
Termin „przystosowanie” pojawił się i rozpowszechnił w psychologii amerykańskiej, pod wpływem koncepcji behawiorystycznych. Na wiele reakcji człowieka patrzono podobnie jak na reakcje zwierząt. Dlatego też, do opisu zachowania ludzkiego zastosowano terminy używane w biologii do określania zachowań zwierząt. Do takich terminów należy właśnie termin „przystosowanie”. Początkowo pojęciem „przystosowanie” określono względnie proste reakcje fizjologiczne i intelektualne. Z biegiem czasu jego znaczenie rozciągnięto na szereg złożonych reakcji społecznych. Aby odróżnić sytuacje biologiczne od sytuacji społecznych, do pojęcia „przystosowanie” dodano określenie „społeczne”.
Dopiero później pojawił się termin przeciwstawny: „nieprzystosowanie społeczne”, a w literaturze angielskiej „ złe przystosowanie”. W literaturze niemieckiej społeczne niedostosowanie to zaniedbywanie, zostawianie bez dozoru. Miano tu na myśli zaniedbanie moralne lub społeczne, a więc zaniedbanie uwarunkowane środowiskowo.
Określenie „dziecko niedostosowane społecznie” lub „dziecko nieprzystosowane społecznie” stawało się terminem wieloznacznym. Zamiast niego w literaturze pedagogicznej posługiwano się terminami takimi jak: dziecko trudne, dziecko z zaburzeniami w zachowaniu, moralnie zaniedbane, moralnie zagrożone itp.
Do dzisiaj nie udało się jednoznacznie uzgodnić definicji społecznego niedostosowania / nieprzystosowania.
Zdaniem L. Pytki pojęcie społecznego niedostosowania odnosi się do rozmaitych zaburzeń w społecznej adaptacji jednostki i w świetle literatury przedmiotu o wiele łatwiej jest odpowiedzieć na pytanie: w jaki sposób się ono przejawia niż czym jest.
2
L.Pytka,
Pedagogika resocjalizacyjna. Wybrane zagadnienia teoretyczne, diagnostyczne i metodyczne,
Warszawa: Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej.2008.
Przyczyny niedostosowania społecznego
Socjalizacja jest dość popularnym terminem nauk społecznych. Można ją zawęzić do terminu uspołecznienie lub w szerszym znaczeniu jako proces, który wprowadza jednostkę do aktywnego udziału w życiu społecznym. Jest to złożony proces w trakcie którego osoba gromadzi doświadczenie społeczne, wrasta w kulturę swojej społeczności, uczy się funkcjonowania w niej, wchodzi w role społeczne, jak również kształtuje swoją osobowość. Człowiek pod wpływem oddziaływań socjalizujących z istoty biologicznej staje się istotą w pełni społeczną.
3
F. Kozaczuk,
Wartości i postawy nieletnich w różnych stadiach wykolejenia społecznego,
Rzeszów:Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego. 2006, s. 9.
Młodego człowieka cechuje dynamizm, nastawienie na rozwój, zmiany oraz tendencje do coraz pełniejszego zaspokajania potrzeb. Natomiast spotyka się on ze światem dorosłych, który jest nastawiony na stabilizację społeczną, gdzie dominuje o wiele bardziej potrzeba bezpieczeństwa, niż ryzyko związane z przekształceniem. Pomimo tych dwóch różnych orientacji młodzież wchodząc w „dorosłe życie” stabilizuje się i konflikt pokoleń przesuwa się na inną młodszą generację. Oznacza to, że czas buntu i szybkich zmian jest przejściowy. Można powiedzieć z niewielkim ryzykiem błędu, że nieprzystosowanie społeczne młodzieży jest zjawiskiem normalnym.
„Najczęstszymi wskaźnikami nieprzystosowania społecznego młodzieży, które budzą niepokój ze względu na konsekwencje społeczne, są tzw. zachowania antagonistyczno – destruktywne, będące wyrazem konfliktu jednostki ze społeczeństwem. Pozostają one w wyraźnej opozycji do wartości społecznych oraz norm obyczajowych, moralnych i prawnych, a ich celem jest szeroko rozumiana destrukcja istniejącego ładu społecznego. Objawami nieprzystosowania społecznego młodzieży są negatywne i nieadekwatne reakcje na wymagania i nakazy zawarte w przypisanych jej rolach społecznych – dziecka w rodzinie, kolegi w grupie rówieśniczej czy zabawowej, ucznia w szkole, pracownika w zakładzie pracy itp. Chodzi głównie o te role, które są najważniejsze z punktu widzenia organizacji, jaką jest społeczeństwo rozwijające się”.
4
L.Pytka,
Op.cit.,
s.90-91.
Osoby takie, aby zabezpieczyć swoje interesy życiowe używają siły i przemocy kosztem interesu społecznego, który jest zabezpieczony przez prawo i obyczaje.
5
W.W. Szczęsny,
Zarys resocjalizacji z elementami patologii społecznej i profilaktyki,
Warszawa:Wydawnictwo Akademickie „Żak”.2003, s.31. Młodzież nieprzystosowaną spo&#
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 21.56 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!