ikona pliku doc

schizofrenia


ocena: 4.0, 1
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 106.00 kB.


SCHIZOFRENIA


Schizofrenia jest chorobą społeczną, która występuje mniej więcej u jednej osoby na 100. Jest najcięższą chorobą psychiczną spośród poważniejszych zaburzeń,jakie występują u osób dorosłych. Zazwyczaj pojawia się między 16 a 25 rokiem życia.
Schizofrenia to choroba tajemnicza, nazywana przez psychiatrów ‘’delficką wyrocznia’’ psychiatrii, gdyż koncentrują się w niej najważniejsze zagadnienia psychiki ludzkiej.
Psychoza ta – dzięki bogactwu przeżyć chorych – jest też określana jako ‘’choroba królewska’’. Pojecie schizofrenii stworzył w 1911 r. Eugeniusz Bleuler (autor jednego z podstawowych podręczników psychiatrii) od greckiego słowa ‘’schizo –rozszczepiam, rozłupuje, rozdzieram i ‘’fren’’- przepona, serce, umysł, wola.
W ostatnich latach dużo uwagi poświęca się problematyce funkcjonowania społecznego oraz funkcjom poznania społecznego w schizofrenii. Odpowiedni poziom funkcjonowania społecznego pozwala pacjentom na spełnianie się w ważnych życiowych rolach, tj. uzyskiwaniu samodzielności, nawiązywaniu relacji interpersonalnych, tworzeniu związków partnerskich, zakładaniu rodziny, podejmowaniu pracy zawodowej. Czynnikiem, który w dużej mierze warunkuje prawidłowe funkcjonowanie społeczne pacjentów, pozostają niezaburzone procesy poznania społecznego
Przyczyny choroby
    Przyczyny choroby nie są znane
    Większość teorii na temat tej choroby sugeruje, że:
- w mózgu pacjentów równowaga w zakresie związku chemicznego zwanego dopaminą może być zaburzona
- czynniki genetyczne mogą odgrywać jakąś rolę w determinowaniu podatności na rozwój choroby
- wystawienie na oddziaływanie środowiskowych ‘’czynników ryzyka’’ przed albo w trakcie narodzin (takich jak grypa u matki albo komplikacje w czasie porodu) może, w niektórych przypadkach, przyczyniać się do rozwoju schizofrenii
- może mieć wiele przyczyn, a nawet być zespołem wielu chorób
Choroba ta polega na uszkodzeniu struktury osobowości, od ciężkich stanów daleko posuniętego rozpadu aż do lekkiego rozchwiania jej zawartości. W związku z tym dochodzi do zaburzeń życia uczuciowego, myślenia i napędu psychoruchowego, odbijających się ujemnie na dynamice rozwojowej osobowości i jej stosunku do środowiska.
Początek choroby może być nagły lub powolny.

Nagły
Schizofrenia może zacząć się nagle, dramatycznie, nie pozostawiając wątpliwości, że ma się do czynienia z chorobą umysłową, lub skrycie, gdy miesiącami, a nawet latami najbliższe otoczenie nie orientuje się w rozwijającym się procesie chorobowym, dopiero nagłe zaostrzenie sygnalizuje psychozę.
W pierwszym wypadku uderza nagła zmiana w zachowaniu się. Może to być atak szału – sile podniecenie z dominującym uczuciem lęku, ostry stan zamącenia, osłupienia, dziwaczność, rozkojarzenie, nieusystematyzowane urojenia, omamy, ucieczka, próby samobójstwa czy okaleczenia.
Powolny
W drugim wypadku fasada jest zachowana, chory pozornie się nie zmienił, zachowuje formy towarzyskie, pracuje. Zmianę raczej wyczuwa się niż zauważa. Chory unika towarzystwa, szuka samotność, zaniedbuje codzienne obowiązki, nawet te najprostsze dotyczące higieny ciała, porzuca dawne zainteresowania, itd.
Główne objawy schizofrenii
    Omamy słuchowe: nieprawdziwe spostrzeżenia, często pod postacią hałasów lub głosów, które rozmawiają ze sobą na temat pacjenta lub komentują w trzeciej osobie jego myśli czy działania.
    Doświadczenie owładnięcia: osoba ma poczucie, że jest kontrolowana przez obcą siłę lub moc. Może mieć również poczucie, że obca siła przeniknęła jej umysł i ciało. Często jest to interpretowane jako wpływ duchów, czy wszczepionych nadajników radiowych.
    Urojenia: nieprawdziwe przekonania danej osoby na temat rzeczywistość, które mogą przybierać wiele różnych form (np. urojenia prześladowcze, wielkościowe)
    Zaburzenia myślenia: poczucie, że myśli zostały nasłane albo są odciągane z umysłu. W niektórych przypadkach osoba może mieć poczucie, że jej myśli są rozgłaśniane tak, że inni mogą je słyszeć, często z dużej odległości.
    Zmiany emocjonalne i wolicjonalne: emocje i uczucia stają się mgliste lub mniej jasne i często nazywane ‘’objawami negatywnymi
Niektóre z często występujących problemów związanych ze schizofrenią.
Zaburzenia podstawowe
    Utrwalone objawy ( omamy, urojenia, zaburzenia myślenia)
    Skłonność do wycofywania się, apatia, spłycenie emocjonalne
    Zaburzenia poznawcze – dotyczące uwagi i rozwiązywania problemów
    Skłonność do kolejnych epizodów schizofrenii.
Zaburzenia społeczne
Brak zatrudnienia, degradacja społeczna
Niepowodzenia społeczne: domowe, finansowe, itd.
    Zaburzenie kontaktów społecznych
    Rozpad rodziny lub odrzucenie
    Uprzedzenia społeczne względem choroby psychicznej
Zaburzenia psychiczne
    Brak pewności siebie i motywacji
    Zaburzenia umiejętności zapewniających przetrwanie społeczne
    i środowiskowe
    Cierpienie spowodowane trudnościami w radzeniu sobie z utrzymującymi się objawami ( np. omamami słuchowymi).

Postacie schizofrenii

Rozróżniamy cztery formy schizofrenii – prostą, hebefreniczną, katatoniczną i paranoidalną. Postacie te często się mieszają i przechodzą jedna w drugą.
Schizofrenia prosta – charakteryzuje się stopniowo narastającym zobojętnieniem, apatią, obniżeniem nastroju. Chory przestaje się interesować losem najbliższych swoim własnym. Tak radosne, jak smutne wydarzenia spływają po nim bez śladów. Natomiast drobne przykrości mogą wywoływać wybuchy złego humoru, złości czy przygnębienia. Początkowo chory nie zaniedbuje swoich obowiązków, ale wykonuje je w sposób stereotypowy, bez inicjatywy, jak automat.
Schizofrenia hebefreniczną – jest przeciwieństwem formy prostej. Hebefrenik jest ruchliwy, ma różne pomysły, które bez skrępowania wprowadza w czyn, szokując tym nieraz swoje otoczenie. Wszystkich zaczepia, nie uznaje dystansu, stawia głupie pytania, śmieje się bez powodu. Mówi często dużo, ale nie zawsze zrozumiale, przeskakując z tematu na temat, powtarzając te same frazy, tworząc neologizmy.
Schizofrenia katatoniczna, – gdy pustka jest główną cechą prostej i hebefronicznej schizofrenii, to dynamika ruchu wyróżnia formę katatoniczną. Chory jakby wcale nie odczuwa potrzeby picia, jedzenia, snu. Często stawia silny opór przy próbach karmienia. Nie reaguje na pytania, uwagi i polecenia. Gdy próbuje się go czynnie zmusić do jakiejś aktywności, stawia opór lub biernie się poddaje.
Schizofrenia urojeniowa – istotną cechą tej postaci jest zmiana struktury własnego i otaczającego świata. Jest to zasadniczo cecha każdej postaci schizofrenii. Wyróżnia się:
    Urojenia wielkościowe – chory czuje się wszechmocny, może odczytywać cudze myśli, czuje się bogiem, szatanem, świętym, bohaterem, wielkim odkrywcą itd.
    Urojenia prześladowcze – chory czuje się śledzony, myśli jego są odczytywane, nie ma własnej woli, jest najgorszy i na nic korzystnego nie zasługuje, czeka go tylko sąd i potępienie.
‘’Defekt’’ Schizofreniczny – trwała zmiana osobowości na skutek przebytej choroby. Zmiana ta może być dyskretna: oziębłość uczuciowa, obniżenie inicjatywy, brak energii, brak radości życia, nieufność, drażliwość, lub bardziej wyraźna: nastawienie posłannicze, prześladowcze, wynalazcze, hipochondryczne, manieryzmy, dziwactwa, otępienie uczuciowe, izolowanie się od ludzi. Gdy obniżenie dynamiki życiowej występuje wyraźniej, wówczas ma się do czynienia z utrwalonym zespołem depresyjno- apatycznym. Chorzy skarżą się, że ‘’coś w nich umarło’’, ‘’nie czują w sobie życia’’, są apatyczni, bez inicjatywy, niezdolni do decyzji. Stosunek do ludzi zmienia się w kierunku izolowania się, nieufności i podejrzliwości.
Aspekty psychologiczne choroby
    Wiele teorii psychologicznych proponowało wyjaśnienia niektórych procesów psychicznych mogących leżeć u podłoża objawów schizofrenii.
    Psychologiczne próby wyjaśniania urojeń uwzględniają zarówno rolę deficytów poznawczych, jak i nieprawidłowego spostrzegania.
    Psychologiczne teorie omamów głoszą, że do wystąpienia omamów
dochodzi, gdy ludzie mylą, własne wewnętrzne wydarzenia z wydarzeniami
zachodzącymi na zewnątrz.
    Wiele neuropsychologicznych teorii akcentowało znaczenie defektu filtrującego, sprawującego kontrolę nad przetwarzaniem informacji.
    Teorie podatności na psychozę dostarczyły informacji wskazujących, że mogą istnieć psychologiczne markery psychozy, występujące przed ujawnieniem się zaburzenia.
Leczenie
Zapewne w żadnym zespole chorobowym nie stosowano tylu różnorodnych metod leczenia, co w schizofrenii. Prawie każde większe odkrycie w dziedzinie medycyny pobudzało do wypróbowania nowych metod leczniczych opartych na stworzonych hipotezach etiologicznych.
Obecnie w leczeniu schizofrenii szerokie zastosowanie ma farmakoterapia. Era leków przeciwpsychotycznych ( nazywanych ‘’neurleptykami’’) rozpoczęła się w momencie odkrycia grupy leków znanych jako fenotiazyny.
Leki te mają wiele zastosowań klinicznych, są między innymi wykorzystywane w leczeniu ostrych epizodów psychozy, zapobieganiu nawrotom, a ostatnio nowa grupa leków znalazła zastosowanie w leczeniu osób z objawami opornymi na le...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 106.00 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!