ikona pliku docx

Rola pielęgniarki w łagodzeniu obaw i lęków pacjenta notatki

Rola pielęgniarki w łagodzeniu obaw i lęków pacjenta


  173 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 173
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 26.90 kB.


 

„Rola pielęgniarki w łagodzeniu obaw i lęków pacjenta”

Lęk należy do jednych z podstawowych przeżyć jakich może doznać każdy człowiek zarówno zdrowy jak i chory. Zatem pewien zakres lęku jest naturalnym doznaniem.                 Jeżeli jednak lęk nie ma obiektywnej przyczyny, jest wówczas lękiem patologicznym. Pielęgniarka może więc przeoczyć lub zbagatelizować patologiczne postaci lęku u chorych, błędnie uznając, że pacjent skarży się na takie właśnie doznania, znane każdemu z własnego doświadczenia. Lęk ma jednak wiele postaci, a żadnej skargi pacjenta na lęk nie można zlekceważyć. Jeśli pacjent zgłasza je pielęgniarce, to znaczy, że siła lęku przekracza jego możliwości radzenia sobie z nim. Czasami lęk ulega racjonalizacji, tzn. pacjent usiłuje znaleźć  przyczynę swego niepokoju, np. matka twierdzi, że lęka się o zdrowie dziecka, ponieważ nie ma ono apetytu itp. [1,2].

Lęk to uczucie obawy  spowodowane przez zbliżające się zagrożenie, którego źródło może znajdować się na zewnątrz lub wewnątrz jednostki. Może być on wywołany bodźcami płynącymi z otoczenia, ciała lub psychiki człowieka. Jeżeli przyczyna niebezpieczeństwa jest konkretna, zwykle stosuje się pojęcie strachu, rezerwując termin lęk dla stanów, w których jest ona trudna do sprecyzowania. Należy jednak wiedzieć o tym, iż podział na lęk i strach ma charakter modelowy a w praktyce trudno go konsekwentnie utrzymać.                                       Strach ma następujące składniki:

  1.  Poznawczy myśli o zagrożeniu
  2.  Somatyczny reakcja alarmowa w postaci pobudzenia układu sympatycznego (rozszerzenie źrenicy, przyspieszeni rytmu serca, zmniejszenie aktywności przewodu pokarmowego, zahamowanie ślinienia, a także zblednięcie, napinanie się mięśni, mimika wyrażająca strach), która zwiększa zasoby tlenu i energii dostępne tkankom, a przez to możliwości reagowania na niebezpieczeństwo
  3.  Emocjonalny uczucie obawy, przerażenia, nudności, ściśnięcia żołądka, wrażenie dreszczy przechodzących po ciele
  4.  Behawioralny wycofanie, ucieczka lub walka [2,3,4].

Należy również pamiętać, że strach  może mieć różne natężenie i nie wszystkie jego składniki pojawiają się łącznie. Co więcej, nie ma takiego składnika, który występuje                    w każdym przypadku strachu [2,4].

Lęk ma takie same składniki jak strach, z wyjątkiem jasno sprecyzowanego poznawczego komponentu dotyczącego myśli o źródle zagrożenia, które w lęku ma bardziej mglisty charakter obawy, że „ coś złego może się zdarzyć” [2].

W diagnostyce lęku przydatny jest jego podział na cztery typy :

  1.  Lęk jako naturalna reakcja przystosowawcza lub odpowiedź na bezpośrednie niebezpieczeństwo, konflikt lub stres;
  2.  Lek foniczny izolowany lęk związany z określonym bodźcem, mający niewspółmierne duże natężenie i prowadzący do unikania kontaktu z budzącymi zagrożenie bodźcami; występuje w fobiach;
  3.  Lęk pierwotnie autonomiczny, przynajmniej przez pewien czas niezwiązany                   z żadnymi wyraźnymi warunkami napadowy lub uogólniony;
  4.  Lęk wtórny, występujący jako objaw innych zaburzeń somatycznych                                i psychicznych [2,5].

Postępowanie z pacjentem w lęku należy rozpocząć od przeprowadzenia ogólnego badania lekarskiego poszerzonego o zebranie informacji na temat psychologicznych okoliczności jego wystąpienia. Często lęk jest objawem, który pacjent najlepiej u siebie rozpoznaje, choć nie jest on najistotniejszym i specyficznym składnikiem zespołu objawów, które u niego występują. Dlatego u pacjentów zgłaszających dolegliwości lękowe podstawowe znaczenie ma dokładne zbadanie chorego, które w wielu przypadkach pozwoli ustalić pierwotne przyczyny tej dolegliwości i podjąć odpowiednie postępowanie [2].

Lęk, podobnie jak inne zaburzenia tj. depresja lub pobudzenie, przechodzi przez różne fazy [6].  Lęk o charakterze przewlekłym występuje wtedy, gdy człowiek znajdzie się                   w trudnej sytuacji, z którą nie może sobie poradzić, a także gdy u niego samego powstały sprzeczne pragnienia i impulsy niezgodne z dobrym mniemaniem o sobie. Z kolei trwały wyraża się w formie zaburzeń psychosomatycznych, negatywnych nastrojach, różnorodnych obawach, przykrych stanach wewnętrznych. Formy i stopień nasilenia mogą być rożne, począwszy od stanów wzmożonej czujności aż do ostrych ataków paniki włącznie [3,5].               Lęk może również występować w takich jednostkach chorobowych jak np. schizofrenia, nerwice oraz niektórych chorobach somatycznych (serca, dróg oddechowych) [6].

Pielęgniarka , która opiekuje się pacjentem, powinna wiedzieć, że lęku nie da się choremu wyperswadować. Serdeczność i prawdziwa życzliwość pielęgniarki pomagają rozładować i pokonać lęki. Wobec pacjenta przeżywającego lęk nie powinno się udawać serdeczności czy uprzejmości. Udawanie budzi jeszcze większe obawy, ponieważ pacjent nie wie, co naprawdę kryje się pod „maską”. Istotną sprawą dla pielęgniarki jest redukcja własnego lęku, który w sposób nieświadomy, przez wyraz twarzy, głos, gesty, przekazuje pacjentowi. Tolerancja na nieprzewidziane zachowania chorego powinna być duża, aby                  w chwilach kryzysu pielęgniarka nie wpadła w panikę [5,6].

Pacjent nastawiony lękowo szuka drugiego człowieka, a jednocześnie boi się go.            Nie zawsze powie pielęgniarce wprost, że pragnie jej obecności [6].  Przyczynami trudności w nawiązaniu relacji z chorym są lęki, stres oraz różne trudności osobiste. Lęk o większym nasileniu indukuje osłabienie percepcji zmysłowych, obniżenie możliwości koncentracji                i zaburza przebieg funkcji intelektualnych. Silny lęk utrudnia i opóźnia możliwość nawiązania relacji  dlatego pielęgniarka powinna: okazać choremu zainteresowanie, zrozumienie, empatie i akceptację; stosować w relacji z pacjentem techniki aktywnego słuchania; w kontakcie                z chorym podkreślać mocne strony jego osobowości, wyrażać szacunek; pogłębić świadomość własnego systemu wartości i własnych umiejętności w zakresie komunikowania; nawiązać z pacjentem rozmowę na temat jego relacji z rodziną i podkreślić wartości, jaką stanowi rodzina w życiu człowieka (wzmocnić pozytywne więzi z rodziną, które nie pozwolą choremu na poczucie osamotnienia); prowadzić rozmowy z okazywaniem szacunku pacjentowi (zapewnić mu swobody ekspresji, a szczególnie przekazanie informacji zwrotnej, uwzględniając odmienność przyjmowanych przez niego schematów i założeń), w sposób nastawiony na wychwytywanie i klasyfikowanie różnic między własnym stanowiskiem                 a stanowiskiem partnera interakcji; rozwijać umiejętności komunikacyjne, stwarzać warunki do ćwiczenia ról pod kierunkiem terapeuty oraz dostarczyć pozytywnej motywacji do kontaktów z rodziną i przyjaciółmi [4,7].  Zainteresowanie się pacjentem, rozmowa z nim zmniejsza poczucie zagrożenia [6].

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 26.90 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!