ikona pliku docx

Rola pielęgniarki rodzinnej w zapobieganiu chorobom tarczycy (nadczynn

tu jest troche kliniki i takie tam postępowanie


  900 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 900
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 36.33 kB.


Uniwersytet Mikołaja Kopernika

COLLEGIUM MEDICUM

im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy

Temat: Rola pielęgniarki rodzinnej w zapobieganiu chorobom tarczycy (nadczynności i niedoczynności).

 K K

PIELĘGNIARSTWO  III r.  gr. 3

Tarczyca jest gruczołem wydzielania wewnętrznego, który waży około 15-30 g. Tarczyca ma kształt motyla, jest położona podskórnie z przodu przed tchawicą na szyi. Tarczyca składa się z dwóch płatów, połączonych na poziomie 2-3 chrząstki tchawicy w środkowej linii ciała częścią gruczołu zwaną cieśnią. Płaty tarczycy są uformowane z drobnych płacików, oddzielonych tkanką łączną. Każdy płacik zbudowany jest z pojedynczej warstwy komórek pęcherzykowatych, otaczających niewielką przestrzeń wypełnioną specyficznym białkiem (w formie koloidu) - tyreoglobuliną. Komórki pęcherzykowate wydzielają do wnętrza pęcherzyków hormony tarczycy: tyroksynę i trijodotyroninę. Hormony te magazynowane są w obrębie pęcherzyków w połączeniu z tyreoglobuliną. Wokół pęcherzyków rozsiane są komórki C, wytwarzające kalcytoninę.

Główne zadania tarczycy

  1.  wytwarzanie,
  2.  magazynowanie,
  3.  uwalnianie hormonów tarczycy, czyli tyroksyny (T4) oraz trójjodotyroniny (T3).

Hormony tarczycy

Hormony tarczycy kontrolują funkcje organizmu, takie jak:

  1.  tempo metabolizmu,
  2.  tętno,
  3.  temperatura ciała,
  4.  wzrost i rozwój.

Mają też wpływ na:

  1.  masę ciała,
  2.  sprawność umysłową,
  3.  cykl miesiączkowy,
  4.  płodność.

Do tworzenia hormonów w tarczycy niezbędny jest jod, dostarczany do organizmu głównie z pokarmami.

NIEDOCZYNNOŚĆ TARCZYCY (hipotyreoza).

Jest to zespół objawów klinicznych spowodowany niedoborem hormonów tarczycy. W rzadkich przypadkach dochodzi do braku reaktywności tkanek obwodowych na hormony tarczycy. Jest to choroba, której występowanie zwiększa się z wiekiem i dotyczy ponad 5 % populacji powyżej 60 rż. Kobiety chorują 5-krotnie częściej niż mężczyźni. Wrodzona niedoczynność tarczycy występuje z częstością 1:4000 żywych urodzeń. Najczęstszą jej przyczyną na świecie jest niedobór jodu. W krajach o odpowiedniej podaży jodu główną przyczyną wrodzonej niedoczynności tarczycy są zaburzenia rozwojowe tarczycy (dysgenezja).

Objawy kliniczne.

Choroba we wczesnej fazie, szczególnie u osób starszych, przebiega bez charakterystycznych objawów. Jest to faza utajonej niedoczynności tarczycy. Poza zaburzeniami gospodarki lipidowej stwierdza się nieznaczne zwiększenia stężenia TSH w surowicy, przy prawidłowych wartościach wolnej tyroksyny. Niekiedy chorzy skarżą się na zmęczenie, przygnębienie, pogorszenie się funkcji poznawczych, przyrost masy ciała, zaparcia. Uważa się, że utajona niedoczynność tarczycy jest czynnikiem ryzyka miażdżycy i zawału serca, a u młodych kobiet wiąże się ze zmniejszeniem płodności.

Pełnoobjawowa niedoczynność tarczycy u osób dorosłych jest związana z charakterystycznymi zmianami dotyczącymi większości narządów i układów.

Skóra jest sucha, szorstka, pogrubiała, chłodna, o odcieniu sinawo żółtawym. Włosy są rzadkie, wypadają brwi i rzęsy, dochodzi do utraty owłosienia łonowego. Występują obrzęki, najpierw powiek i twarzy, a następnie całego ciała, na skutek odkładania się hydrofilowych mukopolisacharydów (brak odkształcania się skóry przy ucisku).

Występują zaburzenia rytmu serca (bradykardia), nadciśnienie tętnicze rozkurczowe, zmniejszenie tolerancji wysiłku, niewydolność oddechowa (w zaawansowanym stadium).

Zaburzona motoryka przewodu pokarmowego sprzyja zaparciom, a w zaawansowanej fazie choroby, wskutek odkładania się w ścianie jelit mukopolisacharydów, dochodzi do zaburzeń wchłaniania jelitowego.

Ze strony układu nerwowego występują zaburzenia funkcji poznawczych i intelektualnych, demencja, nadmierna senność, depresja lub psychozy. Chorzy skarżą się na parestezje, czyli zaburzenia czucia (jako wynik polineuropatii), a w badaniu przedmiotowym stwierdza się osłabienie odruchów ścięgnistych.

U kobiet występują zaburzenia miesiączkowania, bezowulacyjne cykle prowadzące do obfitych miesiączek i bezpłodności. U mężczyzn występuje osłabienie libido i wodniaki jąder.

Leczenie.

  1.  doustne podawanie preparatu hormonów tarczycy,
  2.  leczenie swoiste,
  3.  leczenie farmakologiczne tyroksyna 100-200 μ/dz.

NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY (hipertyreoza)

Jest to zespół objawów klinicznych występujący w przebiegu nadmiernej biosyntezy i uwalniania hormonów tarczycy, prowadzący do zwiększenia stężenia wolnych hormonów tarczycy i ich nadmiernego działania metabolicznego w tkankach i komórkach docelowych. Nadczynność tarczycy dotyczy ok.. 2 % populacji osób dorosłych. Kobiety zapadają na nią 9-krotnie częściej niż mężczyźni. Szczyt zachorowań przypada ba 4-6 dekadę życia. Przyczyny nadczynności tarczycy zależą od wieku, predyspozycji genetycznych i podaży jodu.

Objawy kliniczne

Bez względu na przyczynę nadczynności tarczycy obraz kliniczny jest podobny i zależy od bezpośredniego wpływu nadmiaru hormonów tarczycy na narządy. Rodzaj i nasilenie objawów nie zależą od stężenia hormonów tarczycy we krwi, ale od wieku chorego i wrażliwości poszczególnych narządów na podwyższone stężenia hormonów.

Typowe dolegliwości to: zaburzenia tolerancji ciepła, świąd, zwiększona potliwość, zaburzenia ze strony układu nerwowego w postaci chwiejności emocjonalnej, osłabienie siły mięśniowej, nadmierna drażliwość i zaburzenia snu. Ponadto występują: kołatania serca, ogólne osłabienie, zmniejszona tolerancja wysiłku, zaburzenia łaknienia (nadmierne ł...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 36.33 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!