ikona pliku docx

resocjalizacja Wielka Brytania

resocjalizacja Wielka Brytania


ocena: 4.0, 3
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 20.90 kB.


Temat pracy:

Resocjalizacja -Wielka Brytania

            Prawo karne Wielkiej Brytanii uznaje, iż nie wszystkie przestępstwa cechuje podobny stopień szkodliwości i dla czynów mniej poważnych przewiduje nieco inną procedurę niż w przypadku przestępstw, których ciężar gatunkowy jest znaczny.

Przestępstwa mniej poważne rozpatrują tzw. Sądy Pokoju, w których z zasady zasiadają osoby bez wykształcenia prawniczego. Orzekają one w 9596% wszystkich spraw karnych. Sądzi się w nich sprawy o przestępstwa określone w ustawach. Czyny z zakresu prawa zwyczajowego pozostają natomiast w wyłącznej gestii sądów wyższego szczebla Sądów Koronnych. Najsurowszą karą, jaką wymierzać mogą sądy w Wielkiej Brytanii, jest kara dożywotniego pozbawienia wolności. Orzeka się ją obligatoryjnie jedynie w przypadku uznania oskarżonego winnym zabójstw lub zbrodni ludobójstwa. Kary tej nie orzeka się w stosunku do osób, które nie ukończyły 18 roku życia.

            W Wielkiej Brytanii na przełomie XX i XXI wieku dokonują się duże zmiany w polityce kryminalnej, a w szczególności w systemie penitencjarnym. Powstaje nowoczesny model pomocy dla osób odbywających karę pozbawienia wolności i ich rodzin, a przede wszystkim młodocianych.

Pomoc obejmuje więźnia oraz jego najbliższą rodzinę. Wszystkie zasady i formy udzielania pomocy opisane są w specjalnych broszurach, które zainteresowani mogą otrzymać nieodpłatnie w zakładach karnych lub też w biurach właściwych ze względu na miejsce zamieszkania osoby pozbawionej wolności.

Każdy więzień podlega nadzorowi, który obejmuje pomoc i opiekę z dwóch stron tzn. pierwszą z nich jest kurator sądowy, a drugą opiekun ustanawiany dla skazanego w zakładzie karnym tzw. kurator więzienny. Osoby te ściśle ze sobą współpracują w zakresie nadzoru nad więźniem i jego rodziną. Bardzo istotna sprawą jest to, iż angielski system penitencjarny kładzie nacisk  na ochronę więzi łączącego skazanego z rodziną. Kontakty odbywającego karę z rodziną mogą mieć charakter systematycznych widzeń i korespondencji. Liczba widzeń zależy oczywiście od typu zakładu karnego i regulaminu więziennego. Zwykle jest to jeden raz w miesiącu. Możliwości częstych odwiedzin sprzyja fakt, że skazany w początkowym okresie odbywania kary jest kierowany do zakładu w pobliżu miejsca zamieszkania, a z reguły większość skazanych odbywa całość kary w miejscowym zakładzie karnym. Przy okazji odwiedzin rodziny mogą zgłaszać pracownikowi socjalnemu uwagi i wnioski, jakie nasuwają się w związku z pobytem skazanego w więzieniu.

Inną formą kontaktów skazanego z rodziną jest korespondencja pisanie listów podlega mały ograniczeniu, znacznie mniejszym , niż jest to w Polsce.

             Druga forma pomocy dla więźniów i ich rodzin jest ochrona bytowo-materialna rodziny. Rodzina skazanego, która znajduje się w trudnej sytuacji materialnej może liczyć na: - zapomogę dobroczynną; - zapomogę specjalną; - zapomogę na dziecko uczęszczające do szkoły; - zapomogi w spłatach czynszu za mieszkanie; - prolongaty terminu lub zawieszenia spłaty kredytów na zakup rzeczy stanowiących wyposażenie mieszkania; - taniego lub bezpłatnego poradnictwa adwokackiego.

             System postępowania z nieletnimi w Wielkiej Brytania cechuje się zastosowaniem wielu specyficznych rozwiązań, które odróżniają go od systemów stosowanych w innych krajach europejskich. Ustawa  o dzieciach i nieletnich z 1969 roku określa i reguluje obowiązujący system postępowania z nieletnimi. Powstała w wyniku blisko 100- letniej ewolucji. Opiera się na trzech podstawowych założeniach:

  1. Zjawisko przestępczości nieletnich oraz zjawisko nieletnich w zagrożeniu uznane zostało za podobne fenomeny społeczne, spowodowane takimi samymi przyczynami i wymagające takiej samej reakcji ze strony powołanych w tym celu organów.
  2. Działalność wychowawcza uznana została za  bardziej wskazaną metodę postępowania z nieletnimi, niż stosowanie środków  o charakterze represyjnym.
  3. Pociągnięcie nieletnich do odpowiedzialności sądowej uznane zostało za niepożądane z uwagi na wysoce stygmatyzujący charakter interwencji sądowej.

Ustawa z 1969 roku ustanawia dwie kategorie nieletnich:

-dzieci do lat 14;

-nieletni w wieku 14-17 lat;

Dzieci do lat 14 zostały uznane za nieodpowiadające karnie. Przeciwko nieletnim w wieku od 15 do17 lat można wszcząć postępowanie karne, jednak nie można stosować kary pozbawienia wolności. Organy uprawnione do zajmowanie się sprawami nieletnich to:

-miejscowe ośrodki pomocy społecznej;

-policja;

-sądy dla nieletnich.

Naczelne miejsce zajmują miejscowe ośrodki pomocy społecznej. Do kompetencji tych ośrodków należą wszystkie sprawy nieletnich do lat 17 potrzebujących opieki i ochrony. Miejscowe ośrodki opieki społecznej mogą zastosować wobec nieletnich różne środki wychowawcze włącznie umieszczeniem nieletniego w odpowiedniej placówce wychowawczej lub rodzinie zastępczej. Jeżeli ośrodek zajmuje się nieletnim bez uprzedniej interwencji sądu dla nieletnich, konieczne jest uzyskanie zgody rodziców i nieletniego na zastosowanie środka wychowawczego proponowanego przez pracownika ośrodka.

W przypadku braku takiej zgody konieczne jest przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez sąd dla nieletnich w celu uzyskania orzeczenia oddania go pod opiekę ośrodka opieki społecznej. Ośrodek ma obowiązek rozpatrywać co sześć miesięcy każdą prowadzoną przez siebie sprawę w celu zbadania czy zaistniała konieczność zmiany wcześniej zastosowanego środka lub też jego uchylenia. W wypadku gdy środek wychowawczy zastosowany został przez ośrodek w wyniku orzeczenia sądowego rodzice, opiekunowie lub nieletni mogą wnosić sprawę o jego zmianę lub uchylenie co 3 miesiące. O zmianie lub uchyleniu środka postanawia sąd dla nieletnich. Metoda zastosowana wobec nieletniego powierzonego ośrodkowi może trwać do ukończenia przez niego 18-go roku życia.

               Szczególna rola przypada policji. Całość prowadzenia spraw na etapie przygotowawczym należy do policji jest to konsekwencją brytyjskiej koncepcji roli sędziego, zgodnie z którą sędzia musi być osobą bezstronną i obiektywną. W związku z tą koncepcją sędzia nie powinien znać  nieletniego, którego sprawę ma rozpatrywać. Sprawami dla nieletnich zajmują się specjalne sekcje dla nieletnich utworzone przy każdej komendzie dzielnicowej. Policjanci zajmujący się sprawami dla nieletnich upoważnieni są do działania we wszystkich wypadkach, w których zamieszani są młodociani. Zobowiązani są do współpracy ze wszystkimi organami opieki nad dzieckiem, a zwłaszcza z ośrodkami opieki społecznej oraz sądami dla nieletnich. Policja ma prawo do nienadawania postępowania prawnego błahym przestępstwom. Może poprzestać na udzieleniu nieletniemu ostrzeżenia.

             Trzecim organem do rozpatrywania spraw dla nieletnich jest sąd dla nieletnich. Są one rodzajem sądów pokoju, w których zasiadają sędziowie społeczni tzw. magistrates. Sądy te są całkowicie oddzielone od sadów zwykłych. Orzekający w nich sędziowie nie są na ogół prawnikami. Sprawy rozpatrywane są przez 3 osobowy skład sędziowski, któremu pomaga specjalny urzędnik tzw. clerk, który musi być wykształconym prawnikiem. Do kompetencji sądu dla nieletnich należą sprawy nieletnich:

-których rozwój jest zagrożony, są zaniedbani lub maltretowani przez rodziców;

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 20.90 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!