ikona pliku docx

proces pielęgnowania SM notatki


ocena: 4.0, 1
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 25.89 kB.


Proces pielęgnowania nad pacjentem ze stwardnieniem rozsianym.
Przedmiot: Neurologia i pielęgniarstwo neurologiczne – zajęcia praktyczne.
    Stwardnienie rozsiane jest przewlekłą zapalno-demielizacyjną chorobą ośrodkowego układu nerwowego.
   
    Objawy pojawiające się w SM są następstwem uszkodzenia różnych części układu nerwowego. Charakterystyczne jest rozpowszechnienie zmian w miejscu i czasie.
W początkowej fazie choroby występują następujące objawy: zaburzenia czucia w kończynach, pogorszenie ostrości wzroku, stopniowo postępujące zaburzenia ruchu oraz podwójne widzenie. W pełni rozwiniętej chorobie obserwuje się takie objawy jak: niedowład spastyczny kończyn, objawy móżdżkowe (oczopląs, ataksja, drżenie, dyzartria), zaburzenia funkcji pęcherza (nagłe parcie na pęcherz, nietrzymanie moczu), dysfagia, zaburzenia ostrości wzroku, zaburzenia czucia ułożenia, wibracji i ruchu (tzw. głębokiego), zaburzenia poznawcze, depresję, jak również zespół przewlekłego zmęczenia.
Postępowanie pielęgniarskie u chorych na stwardnienie rozsiane jest uzależnione od fazy choroby, nasilenia objawów, stopnia niepełnosprawności oraz leczenia farmakologicz- nego. Podstawowym celem opieki pielęgniarskiej nad chorym hospitalizowanym (najczęściej z powodu zaostrzeń choroby i wskazań diagnostycznych) jest pomoc w czynnościach samo-
opiekuńczych, zapobieganie powikłaniom ruchowym a także współudział w leczeniu. Ponadto przygotowanie do funkcjonowania w środowisku pozaszpitalnym, głównie przez edukację w zakresie radzenia sobie z objawami choroby oraz zapobiegania nasilaniu się symptomów SM.

Lp.
Problem pielęgnacyjny
Cel opieki
Podjęte interwencje pielęgniarskie
Ocena
1.
Deficyt samoopieki z powodu nasilenia objawów neurologicznych (niedowład, objawy móżdżkowe, zaburzeni a czucia głębokiego , zaburzenia ostrości widzenia).

pomoc w zaspokojeniu podstawowych potrzeb biologicznych.
    Ocena poziomu deficytu za pomocą punktowych i klinicznych skal, np. indeksu Bartel, oraz oszacowanie stopnia i rodzaju wymaganej pomocy.
    Udzielanie pomocy dostosowanej do poziomu niesprawności chorego (asystowanie, mobilizowanie do samodzielnego podejmowania celowych działań, a także częściowe bądź całkowite przejęcie wykonania określonej czynności).
    U pacjentów długotrwale unieruchomionych – prowadzenie profilaktyki p/odleżynowej i p/zakrzepowej (w tym ćw. ruchowych biernych nie przekraczających progu zmęczenia).
    Modyfikowanie zakresu wymaganej pomocy w zależności od zmieniającego się w wyniku leczenia stanu klinicznego pacjenta.
Potrzeby biologiczne pacjenty zostały zaspokojone, pacjent na miarę swoich możliwości wykonuje czynności z zakresu samoopieki.
2.
Trudności w poruszaniu się i zwiększone ryzyko upadku spowodowane objawami neurologicznymi.

pomoc podczas poruszania się oraz zapewnienie bezpieczeństwa choremu.

    Ustalenie przyczyn trudności w poruszaniu się (niedowład, objawy móżdżkowe i inne).
    Zapewnienie częściowej lub całkowitej pomocy przy przemieszczaniu się (asekuracja, prowadzenie, przewożenie chorego).
    Zastosowanie sprzętu ortopedycznego ułatwiającego poruszanie się (np. balkonika, wózka siedzącego).
Po zastosowaniu w/w interwencji ryzyko upadku zostało zminimalizowane.
3.
Trudności w przyjmowaniu pokarmów i płynów spowodowane dysfagią i wynikające z niej niedożywienie (na skutek zajęcia mięśni odpowiadających za proces połykania, głównie mięśnie warg, żwaczy, języka, podniebienia miękkiego, gardła, prostowników szyi).

ułatwienie przyjmowania pokarmów, zapobieganie zakrztuszaniu, zapobieganie niedożywieniu.

    Regularna ocena stanu odżywienia – pomiar masy ciała, BMI.
    Dostosowanie konsystencji pokarmu do stopnia nasilenia dysfagii (zagęszczanie płynów, rozdrabnianie, miksowanie pokarmów, jeśli zajdzie potrzeba modyfikacja diety na półpłynną).
    W przypadku znacznych zaburzeń połykania – karmienie chorego przez sondę żołądkową (udokumentowanie każdego posiłku w karcie pielęgnowania).
    Stosownie diety odpowiedniej do zapotrzebowania energetycznego, bogatej w sole mineralne i nienasycone kwasy tłuszczowe (ich brak nasila procesy zapalne).
Po zastosowaniu w/w interwencji pacjent jest prawidłowo odżywiany, nie doszło do zachłyśnięcia.
4.
Możliwość powstania przykurczów w wyniku wzmożonego napięcia mięśni.

zapobieganie powstaniu przykurczu.

    Ułożenie p/spastyczne:     -     najlepiej na boku, w obrębie którego zmiany spastyczne są mniej zaznaczone,     -     zalecane jest także leżenie na brzuchu, ze względu na korzystne działanie; długotrwałe leżenie na plecach nasila spastyczność mięśni grzbietowych,     -     u pacjentów z tendencją do rotacji wewnętrznej stawów kolanowych i biodrowych, wskazane jest umieszczenie pomiędzy kolanami zwiniętego koca, poduszki czy wałka, co w ciągu kilku minut zmniejsza napięcie mięśni; nie należy z kolei podkładać wałków pod kolana, ponieważ wzmacnia to spastyczne zgięcie kończyn,     -     przy występowaniu znacznych przykurczów na noc stopa powinna być zabezpieczona przez łuskę w ustawieniu pośrednim (kąt między stopą i łydką powinien wynosić 90 stopni).
    Unikanie gwałtownych ruchów przy wstawaniu, gdyż nasilają one spastyczność; pomocne są zamontowane przy łóżku uchwyty, drabinki i poręcze, umożliwiające wstawanie bez konieczności wywoływania niepotrzebnych, nagłych skurczów mięśni.
    Wykonywanie zaleconych zabiegów zmniejszających napięcie mięśni (np. masaże, okłady z lodu).
    Eliminowanie dodatkowych czynników wzmagających spastyczność: zaleganie moczu, infekcje układu moczowego i odleżyny, stres.
    Współudział w indywidualnie dobranym programie rehabilitacji ruchowej pacjenta oraz podawanie zleconych przez lekarza leków p/spastycznych.
Po zastosowaniu w/w interwencji ryzyko powstania przykurczów zostało zminimalizowane.
5.
Trudności w wydalaniu moczu o charakterze zaburzeń magazynowania moczu lub oddawania moczu.

uzyskanie przez pacjenta większej kontroli oddawania moczu oraz pomoc w radzeniu sobie z dysfunkcją w tym zakresie oraz zapobieganie infekcjom dróg moczowych.

    Obserwacja pacjenta w celu określenia rodzaju zaburzeń wydalania moczu (niemożność utrzymania moczu lub trudności w opróżnianiu pęcherza).
    W przypadku trudności w rozpoczęciu fikcji i opróżnieniu pęcherza moczowego: doraźne cewnikowanie pęcherza moczowego, stosowanie prowokacji, podawanie odpowiedniej ilości płynów (1,5-2 l/dobę), wykonywanie okresowych badań bakteriologicznych.
    W przypadku nietrzymania moczu i nagłego parcia na mocz zaleca się:     -     wypracowanie prawidłowych schematów fikcji i trzymania moczu przez: zaplanowanie ilości i pór przyjmowania płynów, ograniczenie spożycia płynów w określonych godzinach np. przed snem, ustalenie i przestrzeganie w miarę możliwości stałych godzin korzystania z WC, co sprzyja zwiększeniu pojemności czynnościowej pęcherza,     -     polecenie wstrzymania rozpoczęcia oddawania moczu, przerywanie strumienia moczu w czasie fikcji, co poprawia funkcje zwieraczy cewki moczowej,     -     zalecenie unikania przyjmowania produktów i płynów moczopędnych (herbata, mocna kawa),     -     w sytuacji niepowtarzalnego nagłego parcia na pęcherz szybkie podanie kaczki, basenu,     -     w razie konieczności zastosowanie pampersów, wkładek urologicznych, cewników zewnętrznych (uridomów).
Po zastosowaniu w/w interwencji pacjent ma większą kontrolę nad oddawaniem moczu, zakażeniu dróg moczowych nie wystąpiło.
6.
Trudności w wydalaniu stolca (głównie zaparcia, rzadziej - nietrzymanie), spowodowane zaawansowanymi zmianami chorobowymi i ograniczeniem aktywności ruchowej.

zminimalizowanie zaparć i uzyskanie większej regularności wydalania stolca, zapewnienie potrzeb higienicznych.

    w przypadku występowania zaparć     -     podawanie środków zmiękczających stolec, np. laktuloza,     -     działania wspomagające wypróżnianie (stosowanie czopków glicerynowych, enemy lub wykonanie wlewu przeczyszczającego),
    -     wykonywanie masażu brzucha, jeżeli nie ma przeciwwskazań, oraz zachęcanie pacjenta do aktywności ruchowej w celu pobudzenia perystaltyki jelit,
    -     działania edukacyjne mające na celu modyfikację diety (duża zawartość błonnika, zwiększona podaż płynów, spożywanie na czczo jogurtu naturalnego lub kefiru),...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 25.89 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!