ikona pliku pdf

proces pieegnowania chirurgia

proces pielęgnowania pacjenta chirurgiczneo


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 276.76 kB.


Monika Tomaszewska*
Proces pielęgnowania – element jakości świadczeń pielęgniarskich Wyobraźnia jest ważniejsza od wiedzy, ponieważ wiedza jest ograniczona
Albert Einstein
Początek ogromnego postępu, jaki dokonał się w pielęgniarstwie datuje się na koniec lat 60 -tych kiedy to rozpoczęto nauczanie pielęgniarek na poziomie wyższym. Teoretycznie przeniesienie na grunt polski założeń zindywidualizowanego nastąpiło pod koniec lat 70 – tych w związku z międzynarodowym programem badawczym nad procesem pielęgnowania prowadzonym pod auspicjami Europejskiego Biura WHO [1]. Według definicji Wirginii Henderson proces pielęgnowania to: „Uporządkowany i systematyczny sposób określania problemów opiekuńczych człowieka, ustalanie planów ich rozwiązywania, realizowanie tych planów oraz ocenianie stopnia efektywności osiąganej w rozwiązywaniu zidentyfikowanych problemów”. Indywidualizacja w kontekście człowieka oznacza zwracanie uwagi na jego charakterystyczne cechy (czyli cechy indywidualne). Zatem pielęgnowanie zindywidualizowane jest dostosowane do potrzeb i oczekiwań podmiotu opieki oraz do warunków w jakich prowadzona jest opieka. Za najbardziej istotny punkt rozpoczęcia wszelkich działań w tym zakresie uważa się rozpoznanie stanu biopsychospołecznego jednostki, a co za tym idzie postawienie diagnozy pielęgniarskiej. Zakres gromadzonych danych w wymiarze biologicznym obejmuje kolejno ocenę funkcjonowania: układ krążenia (np. RR, tętno, sinica, duszność), układu oddechowego. Pokarmowego, moczowo – płciowego, kostno – stawowo - mięśniowego czy nerwowego. Natomiast zakres danych w zakresie sfery psychicznej dotyczy głównie oceny procesów poznawczych (zapamiętywania, myślenia, postrzegania itd.). Istotnym coraz częściej jest także wymiar społeczny funkcjonowania człowieka skupiający się głównie na pełnionych rolach w rodzinie, rolach zawodowych czy społecznych W procesie pielęgnowania pielęgniarka świadomie stosuje diagnozę pielęgniarska oraz podejmuje celowe i planowe działania mające na celu poprawę stanu lub utrzymania dotychczasowego. Wymaga to od niej nie tylko znakomitego przygotowania merytorycznego ale także doskonałej umiejętności komunikowania oraz prowadzenia dokumentacji [2].
1
Proces pielęgnowania (załącznik 4) proponowany dla lecznictwa stacjonarnego składa się z następujących po sobie etapów i wchodzących w ich skład faz. W praktyce trudno czasami dostrzec i wyodrębnić poszczególne elementy składowe. Jednakże przyjęto, jak w większości krajów europejskich czteroetapowy proces pielęgnowania (Ryc.1): 1. Etap I – rozpoznanie stanu pacjenta - diagnoza pielęgniarska. 2. Etap II – planowanie opieki 3. Etap III – realizowanie opieki 4. Etap IV – ocena wyników
Diagnoza pielęgniar ska
Ocena
Planowani e opieki
Realizacja planu
Ryc.1. Elementy składowe procesu pielęgnowania. Źródło: opracowanie własne
2
W etapie pierwszym pielęgniarka gromadzi istotne dla przyszłego pielęgnowania dane, dokonuje ich analizy i formułuje diagnozę pielęgniarską. Diagnoza pielęgniarska ma niezwykle istotne znaczenie bowiem wskazuje wyraźnie, w jakim stanie jest pacjent objęty opieką. Stawianie diagnozy jest zadaniem niełatwym, wymagającym od pielęgniarki dobrego przygotowania, praktyki, logicznego myślenia, prawidłowego wyciągania wniosków. Dobrze postawiona diagnoza sugeruje cel pielęgniarskich działań. Przykładowe diagnozy pielęgniarskie: Niepokój pacjenta spowodowany nową, trudną sytuacją – hospitalizacją; Dalszym etapem procesu pielęgnowania jest planowanie opieki, w którym pielęgniarka i sprzętu decyduje, co i w jaki sposób powinno być zrobione dla pacjenta, z pacjentem. Pielęgniarka musi tutaj świadomie dokonywać wyboru najbardziej odpowiednich metod pielęgniarki i doświadczenie zawodowe. Przykład planu opieki pielęgniarskiej: Cel pielęgnowania: Zminimalizowanie napięcia emocjonalnego, likwidacja niepokoju PLAN OPIEKI • Zapewnienie poczucia bezpieczeństwa poprzez zapoznanie z topografią oddziału i szpitala, kartą praw pacjenta, zespołem terapeutycznym, pacjentami • Pomoc w adaptacji do warunków szpitalnych, zapoznanie z regulaminem szpitala, oddziału, organizacją pracy • Nawiązanie kontaktu z pacjentem, przedstawienie się pacjentowi i jego rodzinie, wskazanie osoby odpowiedzialnej za opiekę pielęgniarską • Szczere, jasne i zrozumiale przekazywanie komunikaty, informacje, wyjaśnienia, zwłaszcza dotyczące stanu jego zdrowia • Ograniczyć ilość osób przebywających na sali, jeśli pacjent ma takie życzenie • Organizacja czasu wolnego, dostarczenie ulubionych czasopism Kolejnym etapem procesu pielęgnowania jest realizowanie planu czyli zastosowanie wcześniej zaplanowanych działań w praktyce. Przykład: Stała obecność przy chorym jego partnerki i personelu zmniejszyła lęk. Każdorazowo pacjent uzyskuje pełną informację na temat planowanych działań pielęgnacyjnych, diagnostycznych i terapeutycznych. Pacjent został poinformowany o regulaminie szpitala, oddziału, zapoznany z topografią oddziału, poznał prawa pacjenta. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości personel jest do jego dyspozycji. Pacjenta umieszczono na sali 2 – osobowej celem zapewnienia spokoju, ciszy, możliwości wypoczynku. Rodzina dostarczyła pacjentowi ulubioną prasę. niezbędnych do osiągnięcia zamierzonego stanu. Niezbędna jest tutaj ogromna widza
3
I etap ostatni ocena uzyskanych wyników. Przykład: W wyniku podjętych działań pielęgnacyjnych i edukacyjnych stan zdrowia Pana C. poprawił się. Dolegliwości bólowe ustąpiły całkowicie. Obecnie chory przygotowywany jest do wypisu ze szpitala. Zabiegi pielęgnacyjne wykonywano szybko, sprawnie tak aby pacjent mógł jak najwięcej czasu odpoczywać. Niepokój i lęk związany z faktem hospitalizacji ustąpił. Wyjaśniono choremu istotę choroby, pacjent stał się aktywnym członkiem zespołu terapeutycznego. Edukacja z zakresu walki z otyłością, możliwości zaprzestania palenia spotkała się z ogromnym zainteresowaniem pacjenta. Już podczas pobytu w szpitalu chory zminimalizował ilość wypalanych papierosów i bez zastrzeżeń stosował się do zaleceń dietetycznych oferowanych przez szpital. Nie bez znaczenia jest również ogromna motywacja do zmniejszenia masy ciała poprzez stosowanie ćwiczeń dynamicznych. W trakcie pobytu w szpitalu pacjent nauczył się pomiaru wskaźnika masy ciała ciśnienia tętniczego. Obecnie wykazuje większą świadomość związaną z niebezpiecznymi następstwami nadciśnienia i otyłości. Jest w pełni świadom zagrożeń. W pełni zdolny do samoopieki. Dodatkowo uzyskuje wsparcie ze strony partnerki życiowej, która aktywnie uczestniczyła w całym procesie edukacji. Z punktu widzenia praktycznego istotne znaczenia ma także w sytuacji wypisu pacjenta przekazanie oprócz zaleceń lekarskich także pielęgniarskie wskazówki do samoopieki. Przykład: Zalecenia dietetyczne – opis diety DASH; wskazówki programu rzucenia palenia „Zdecydowanie nie palić”; Kontrola ciśnienia tętniczego krwi 1 x na dobę, prowadzenie dzienniczka kontroli nadciśnienia; Pomiar BMI 1 raz w miesiącu lub 1 x w tygodniu kontrola masy ciała; Aktywność fizyczna – rozkład i intensywność ćwiczeń (1 raz dziennie 30 minut) – pływanie, jazda na rowerze, marsz, spacery. Pielęgnowanie zindywidualizowane jest istotne z punktu widzenia jakości świadczeń pielęgniarskich ponieważ pozwala nie tylko na szybkie i wnikliwe rozpoznanie problemów pacjenta ale prowadzony w sposób prawidłowy zapewnia całościową i ciągłą opiekę. W praktyce to wszystkie zadania, które obecnie wykonujemy tyle, że zapisane i nieco rozszerzone. Wprowadzenie procesu pielęgnowania wraz z kartą historii pielęgnowanie daje pielęgniarce poczucie spełnionej misji, jest także wyrazem jej pracy włożonej w proces zdrowienia pacjenta. Taka dokumentacja daje czytelny dla każdego członka zespołu terapeutycznego obraz tego, co i dlaczego w zakresie opieki jest aktualnie zrobione lub będzie realizowane na następnej zmianie dyżurowej w stosunku do pacjenta. Jest również jedną ze skutecznych metod komunikowania się personelu w sprawach opieki. Zatem, jak w dzisiejszych realiach wdrożyć proces pielęgnowania? Proponuję na początek uzgodnić z decydentami wprowadzenie tzw. pilotażu, czyli wcześniej przygotowany 4
zestaw dokumentów poprzedzony szkoleniami personelu wdrożyć na jednym oddziale. Wzór historii pielęgnowania, karty na podstawie której oceniany będzie stan pacjenta w chwili przyjęcia, a potem zapisywane wyniki obserwacji, rozpoznane problemy i na koniec wskazówki do samoopieki, czyli de facto proces pielęgnowania można opracować sobie dowolnie (zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej oraz sposobu jej przetwarzania). Rozporządzenie nie nakreśla jednak formy oraz zawartości karty indywidualnej pielęgnacji [2]. Leży to raczej w gestii osób odpowiedzialnych za jej formę bezpośrednio w placówce, której ona dotyczy. Należy jednak pamiętać, że zwrot “indywidualna pielęgnacja” wskazuje, że dokumentacja powinna uwzględniać indywidualizm pacjenta, jego stan bio- psycho- społeczny, jego potrzeby, jego postawę pro- lub antyzdrowotną. Aby móc wprowadzić taki model pielęgnowania konieczna jest także zmiana organizacji pracy w oddziale. Pielęgniarka powinna być odpowiedzialna za opiekę nad konkretnymi pacjentami, a nie wszystkimi. Podział na grupy czy sale jest tutaj absolutnie pożądany. Zatem w proponowanym modelu jedna pielęgniarka opiekuje się średnio 10 pacjentami w oddziale. W sytuacjach kryzysowych może korzystać z pomocy koleżanki. Osoba odpowiedzialną za całość pie
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 276.76 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!