ikona pliku odt

Praca zaliczeniowa - Opieka paliatywna notatki

Praca zaliczeniowa - Opieka paliatywna


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 90.51 kB.



AKADEMIA POLONIJNA W CZĘSTOCHOWIE
Tel: +48/ 34 36 84 229
Fax: +48/ 34 32 49 662
e-mail:
dziekanat @ap.edu.pl
www.ap.edu.pl
Nazwisko i imię studenta:
Nr Albumu:
Rok Akademicki: 2017/2018
PRZEDMIOT:
OPIEKA PALIATYWNA
Opieka paliatywna zajmuje się czynną całościową opieką nad pacjentami z bardzo zaawansowaną, szybko postępująca i prowadząca do śmierci chorobą. Dlatego też,
w przeciwieństwie do innych rodzajów opieki nad pacjentem, tutaj stawia się głównie na poprawę jakości życia, niż na wyleczeniu. Opieka paliatywna (nazwa pochodzi od łacińskiego słowa “pallium”, które oznacza płaszcz) dotyczy więc głównie opieki nad umierającymi osobami oraz uśmierzaniu ich bólu.
Opieka nad umierającymi posiada bardzo długą historię. Zakłady dobroczynne były pierwotnie nazywane z greckiego ksenodochium, by z czasem zaczęły przyjmować nazwę łacińską – hospitium. W średniowieczu w wielu krajach Europy działały hospicja. Jednym takim sławnym średniowiecznym miejscem było hospicjum św. Bernarda umiejscowione na szlaku w Alpach Pennińskich.
Nawiązując do tamtych tradycji, angielska pielęgniarka Cicely Saunders wkrótce po zakończeniu II Wojny Światowej zaczęła starać się o budowę domu dla umierających ludzi. W ten sposób w 1967 roku powstało Hospicjum św. Krzysztofa. Jej inicjatywa okazała się niezwykle cenna i potrzebna w sytuacji, gdy bardzo wielu ludzi umierało
w trudnych warunkach, bez właściwej opieki. Zarówno bez właściwej opieki medycznej, jak i równie ważnej – „ludzkiej”.
W Polsce historia związaną z hospicjami zaczęła się teoretycznie w 1981 roku, kiedy to powstało w Krakowie Towarzystwo Przyjaciół Chorych „Hospicjum”. Jednakże nie należy zapominać o zmarłej w 1973 roku Hannie Chrzanowskiej, która była prekursorką inicjatywy domowej opieki pielęgniarskiej, która miała na celu objecie opieką we własnych domach osób przewlekle chorych i umierających, z uwzględnieniem ich potrzeb zarówno fizycznych, jak i psychospołecznych i duchowych.
Od tamtej pory nastąpił lawinowy rozwój kolejnych placówek hospicyjnych, aż w 1991 roku zjednoczyły się one i stworzyły Ogólnopolskie Forum Ruchu Hospicyjnego. Równocześnie z tym ruchem, równolegle, zaczęła się tworzyć opieka paliatywna. Bo im bardziej zaczął się rozwijać ruch hospicyjny, tym więcej zaczęto napotykać rożne problemy, bo dotychczasowa wiedza okazywała się niewystarczająca. I tak rozpoczęto starania
o profesjonalne rozwijanie odpowiednich umiejętności, co ostatecznie dało początek nowej specjalności lekarskiej – medycynie paliatywnej, czyli ukierunkowanej na przynoszenie ulgi w cierpieniu. W Polsce ta specjalizacja lekarska istnieje od 1999 roku, i w tym samym roku powstała równocześnie pielęgniarska specjalizacja w dziedzinie opieki paliatywnej. Trzy lata później, w 2002 roku, powstało zaś Polskie Towarzystwo Medycyny Paliatywnej, które razem z Polskim Towarzystwem Psychoonkologicznym organizuje konferencje i szkolenia z zakresu medycyny i opieki paliatywnej.
Opieka paliatywna ma dwojakie znaczenie. Po pierwsze, w węższym zakresie, jest to specjalizacja pielęgniarska dająca dość szerokie uprawnienia w zakresie jej samodzielnego sprawowania wobec chorych u kresu ich życia. Po drugie, w szerszym zakresie, jest używana dla określenia rodzaju tej opieki z uwzględnieniem wszystkich elementów, które ją tworzą.
WHO określa ją jako wszechstronna całościową opiekę nad pacjentami chorującymi na nieuleczalne, nie poddające się leczeniu przyczynowemu, postępujące choroby, sprawowana zazwyczaj w okresie kresu życia. Opieka ta obejmuje obejmuje zapobieganie i uśmierzenie bólu i innych objawów somatycznych, łagodzenie cierpień psychicznych, duchowych i socjalnych oraz wspomaganie rodziny chorych w czasie trwania choroby, jak
i po śmierci chorego w okresie tzw. osierocenia. Celem tych wielokierunkowych działań, sprawowanych przez wielodyscyplinarny zespół, jest poprawa życia chorych i ich rodzin.
Należy zauważyć, ze zarówno pacjenci, jak i rodzina nie ponoszą kosztów tej opieki, którą świadczy się bez względu na wiek, płeć, rasę oraz wyznanie. Opieką tą może być objęty każdy zgłaszający się (lub zgłaszany przez inne osoby) chory będący w terminalnej fazie choroby oraz w razie potrzeby członkowie jego rodziny.
Opieka paliatywna to bardzo trudna i odpowiedzialna praca, która wymaga zrozumienia podstawowych zasad postępowania. Należy zauważyć, że przez wiele lat, zwłaszcza
w początkach rozwoju ruchu hospicyjnego, bardzo duży nacisk kładziono na aspekty duchowo-psychologiczne, natomiast pomijano, marginalizowano lub nie doceniano medycznych aspektów opieki. Kiedy jednak włączono opiekę paliatywną w oficjalne struktury służby zdrowia, za priorytetowe uznano złagodzenie dolegliwości fizycznych
u chorych. Nie należy jednak wpadać zbytnio w tak zwaną medykalizację opieki i należy podejmować starania w kierunku, który możliwie wszechstronnie zaspokoi wszystkie indywidualne ważne dla człowieka potrzeby. Stad, jak zostało już wspomniane na samym początku, najważniejsza zasada przy opiece paliatywnej mówi nam, że głównym celem opieki paliatywnej jest zapewnienie możliwie najlepszej jakości życia chorych i ich rodzin. Jak widać, bardzo to się różni od zasad przyjętych w innych formach opieki medycznej.
Pielęgniarka lub pielęgniarz podejmujący decyzje o podjęciu pracy w opiece paliatywnej musi najczęściej zweryfikować swój system wartości. Należy pogodzić się z faktem, że nie można dać choremu nadziei na powrót do zdrowia, bo każdy pacjent objęty opieką paliatywną umiera. Należy tez sobie uświadomić, że na takim oddziale nie leżą tylko osoby starsze, że może się zdarzyć, że będziemy świadkami ostatnich dni życia osób w sile wieku, młodocianych, a nawet dzieci. Nie ma znaczenia, czy pielęgniarka będzie sprawowała opiekę paliatywną w domu chorego, oddziale stacjonarnym opieki paliatywnej,
ośrodku opieki dziennej, poradni medycyny paliatywnej – musi być gotowa na podejmowanie stale nowych wyzwań. Pogarszający się stan chorego wymaga podejmowania przez pielęgniarkę wielu zabiegów medycznych i pielęgnacyjnych, a także nauczenia wielu czynności rodziny chorego. Takimi czynnościami jest karmienie, pojenie, technika zmiany pozycji, toaleta ciała w łóżku, technika zmiany opatrunku, nieprofesjonalny masaż, toaleta przeciwodleżynowa, zapobieganie zaparciom i sposoby postępowania w przypadku wystąpienia biegunki i zaparć, zakładanie i pielęgnacja motylka, obsługa pompy infuzyjnej, technika przygotowania i podawania leków doustnych, podskórnych, we wlewkach, podawanie leków przez cewnik zewnątrzoponowy.
Wykonane w sposób właściwy powyższe zabiegi pozwalają na poprawę jakości życia chorego. Pozwalają one, zarówno choremu, jak i jego rodzinie, dotrwać we względnym dobrostanie do kresu życia bliskiej im osoby. To właśnie pielęgniarki i pielęgniarze z racji swojego zawodu przebywają najczęściej i najdłużej przy ciężko chorym. Pielęgnując ciało chorego, musimy również zadbać o pozostałe sfery ludzkiej egzystencji – psychiczną, społeczną i duchową. Przebywając codziennie z ciężko chorym pacjentem, pielęgniarka rozpoznać nie tylko potrzeby zwerbalizowane, ale też te przekazywane w sposób niewerbalny. Opiekując się pacjentem na oddziale opieki paliatywnej, niejednokrotnie musimy zastąpić rodzinę chorego, otaczając go troskliwą, pełną miłości opieką. W swojej postawie wobec chorych powinniśmy charakteryzować się empatią, otwartością i ciepłem, zapewniając wsparcie i dobrą pielęgnację. Należy jednak pamiętać, że wszystkie zabiegi wykonywane u chorego muszą być wykonywane za jego zgodą, po uprzednim dokładnym poinformowaniu o ich istocie i potrzebie ich wykonania, a następnie wykonać je jak najlepiej.
Jak już zostało wspomniane, pielęgniarki i pielęgniarze najczęściej przebywają pr
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 90.51 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!