ikona pliku odt

pobrania wielonarządowe

procedura pobrań wielonarządowych na bloku operacyjnym, akty prawne.


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 33.97 kB.



Pobranie wielonarządowe
Pobranie wielonarządowe jest skomplikowaną pod względem logistycznym i technicznym procedurą, która ma doprowadzić do uzyskania, od jednego zmarłego dawcy wielu, narządów potrzebnych do przeszczepienia.
W tym celu narządy muszą być wypłukane z krwi i schłodzone do temperatury około 4°C, co umożliwi ich przechowanie. Ze względu na to, że każdy narząd ma określony bezpieczny czas zimnego niedokrwienia, który nie powinien być przekroczony i czasy te są różne dla poszczególnych narządów, to dobra koordynacja zespołów transplantacyjnych, może być kluczowa dla sukcesu samego przeszczepienia.
Transplantacja to procedura, polegająca na przeniesieniu przeszczepu z jednego organizmu do drugiego. Narządy pobiera specjalny zespół chirurgów, tzw. zespół przeszczepowy. Pobranie jest zabiegiem chirurgicznym, odbywającym się na sali operacyjnej szpitala, który zgłosił dawcę, Poltransplant zajmuje się koordynacją wszystkich ekip chirurgicznych, przyjeżdżających z całej Polski o jednym czasie do ośrodka dawcy. Szpital, w którym dochodzi do pobrania narządów organizuje blok operacyjny oraz obsadę anestezjologiczną i pielęgniarską. Pobrania odbywają się zazwyczaj w nocy, aby nie dezorganizować normalnego funkcjonowania danego szpitala.
Po przybyciu do szpitala dawcy zespół lub zespoły transplantacyjne sprawdzają tożsamość dawcy oraz dokumentację medyczną ze szczególnym uwzględnieniem protokołu komisji śmierci mózgu, oryginału wyniku badania grupy krwi oraz wyników badań wirusologicznych. Następnie przeprowadza się badanie fizykalne zmarłego oraz zazwyczaj pobiera posiewy krwi, moczu oraz wydzieliny z drzewa oskrzelowego.
Regulacje prawne dotyczące przeszczepiania narządów i tkanek aktualnie obowiązujące w Polsce zawarte są w
Ustawie o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów z dnia 1 lipca 2005 roku z późniejszymi zmianami.
Ogólnie rzecz ujmując, ustawa pozwala na:
pobranie narządów od osoby zmarłej, która za życia nie wyraziła na to sprzeciwu;
pobranie narządów może nastąpić tylko po stwierdzeniu śmierci mózgu przez specjalnie do tego powołaną komisję;
istnieje możliwość pobrania nerki lub fragmentu wątroby od dawcy żyjącego, który jest spokrewniony lub związany emocjonalnie z biorcą;
Na mocy ustawy powstały instytucje zajmujące się koordynacją pobierania, przechowywania i przeszczepiania narządów i tkanek.
Za organizację przeszczepień w Polsce odpowiada Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne Do Spraw Transplantacji „Poltransplant” z siedzibą w Warszawie
. Instytucja ta, poza koordynacją przeszczepień, prowadzi także Centralny Rejestr Sprzeciwów (CRS), Krajowy Rejestr Przeszczepień, Rejestr Żywych Dawców Narządów, Centralny Rejestr Niespokrewnionych Dawców Szpiku i Krwi Pępowinowej, Krajową Listę Oczekujących (na przeszczepienie).
W Polsce przyjmuje się zasadę domniemanej zgody, tzn. gdy ktoś nie wyraził za życia sprzeciwu, przyjmuje się, że zgadza się na pobranie narządów po śmierci. W praktyce jednak lekarz zawsze pyta o zgodę rodzinę i honoruje jej wolę, choć teoretycznie nie ma żadnego prawnego obowiązku tego uczynić, a rodzina nie jest władna nie wyrazić zgody na pobranie. Pobranie narządów następuje po stwierdzeniu śmierci mózgu. O śmierci mózgu, po przeprowadzeniu odpowiednich badań, orzeka specjalna komisja, w której skład wchodzi co najmniej jeden specjalista anestezjologii i intensywnej terapii oraz co najmniej jeden specjalista neurolog lub neurochirurg. Członkowie tej komisji nie biorą udziału w procedurze pobierania i przeszczepiania komórek, tkanek lub narządów od potencjalnego dawcy.
Po stwierdzeniu śmierci mózgu roztacza się tzw. opiekę nad dawcą narządów. Polega to na zminimalizowaniu niekorzystnego wpływy śmierci mózgowej na żyjące jeszcze organy, polegającą na zapewnieniu odpowiednich parametrów ciśnienia tętniczego, diurezy, stężenia elektrolitów w surowicy krwi, wentylacji, przeciwdziałaniu zaburzeniom termoregulacji. Utrzymanie narządów do przeszczepienia w odpowiednio dobrym stanie jest bardzo ważne dla późniejszego sukcesu transplantacyjnego.
Kolejnym etapem jest ocena możliwości wykorzystania narządów do przeszczepienia. Polega na stwierdzeniu ewentualnych przeciwwskazań bezwzględnych i względnych, co oparte jest o dane z wywiadu, aktualnego stanu klinicznego dawcy oraz badań laboratoryjnych i obrazowych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do pobrania narządów są:
nowotwór złośliwy dawcy,
uogólnione i niepoddające się leczeniu zakażenie (grzybicze, bakteryjne, wirusowe),
uogólnione choroby naczyń (miażdżyca, cukrzyca, kolagenozy, skrobiawica),
zachowania ryzykowne, jak narkomania, nadużywanie leków dożylnych, liczni partnerzy seksualni.
Względnymi przeciwwskazaniami są:
wiek dawcy,
choroby przewlekłe prowadzące do powikłań narządowych (wieloletnie nadciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 1),
alkoholizm,
uzależnienie od środków farmakologicznych,
przewlekłe stosowanie leków toksycznych dla określonych narządów oraz w przypadku przeszczepienia serca - dodatnie wyniki badań serologicznych w kierunku toksoplazmozy.
Poza przeciwwskazaniami możliwymi do oceny przed rozpoczęciem chirurgicznego pobrania, istnieją tzw. przeciwwskazania ujawnione śródoperacyjnie, tzn. członkowie zespołu pobierającego mogą zdecydować o odstąpieniu od pobrania na podstawie makroskopowego wyglądu narządów.
W pobraniu należy wyróżnić dwie składowe.
1.Pobranie narządów klatki piersiowej – serce, płuca
2.Pobranie narządów jamy brzusznej – nerki, wątroba, trzustka, jelito.
Jeśli mamy do czynienia z pobraniem wielonarządowym, to przeważnie oddzielne zespoły chirurgów wraz z instrumentariuszkami postępują zgodnie z zasadami aseptyki, czyli po umyciu pola operacyjnego, jama brzuszna i klatka piersiowa są okładane jałowymi serwetami operacyjnymi. Nawet jeśli w trakcie zabiegu ma dojść tylko do pobrania narządów jamy brzusznej, zaleca się otwarcie klatki piersiowej, w celu przeprowadzenia badania narządów klatki piersiowej, co pozwala
wykluczyć patologie takie, jak rak płuca, oskrzela lub czynne zakażenia, co dyskwalifikowałoby dawcę. Wykonuje się cięcie pośrodkowe, które umożliwia dobry dostęp do narządów zarówno jamy otrzewnej, jak i klatki piersiowej.
Podstawowym zadaniem jest doprowadzenie do jak najszybszego wypłukania narządów z krwi i schłodzenia ich do temperatury około 4°C, co znacznie ogranicza zapotrzebowanie na tlen przez zwolnienie metabolizmu komórkowego. Zgodnie z regułą Hoffa obniżenie temperatury o 10°C, zmniejsza zapotrzebowanie na tlen o 50%.
W operacji pobrania narządów można wyróżnić 3 zasadnicze etapy:
1. wypreparowanie naczyń głównych dawcy i ich zakaniulowanie,
2. wypłukanie krwi z pobieranych narządów i zastąpienie jej zimnym płynem perfuzyjnym oraz schłodzenie narządów,
3. właściwe pobranie narządów, ze szczególną dbałością o zachowanie istotnych anatomicznie
struktur.
Preparowanie zaczyna się od nacięcia bruzdy przyokrężniczej prawej i zmobilizowania kątnicy z wyrostkiem, wstępnicy, zagięcia wątrobowego oraz dwunastnicy. Podobnie nacina się bruzdę przyokrężniczą lewą, a następnie unosi całość jelit ku górze i na lewo, oddzielając się od torebki tłuszczowej obu nerek. Uwidacznia się pień żyły głównej dolnej oraz aortę w okolicy jej podziału. Następnie jest czas na ocenę unaczynienia tętniczego wątroby i trzustki. Uwalnia się więzadła wątrobowe, wypreparowuje się struktury więzadła wątrobowo-dwunastniczego, podprzeponowy odcinek aorty brzusznej z pniem trzewnym i tętnicą krezkową górną. Po zawiązaniu tętnicy krezkowej dolnej i założeniu podwiązek do aorty wprowadza się kaniulę wypełnioną płynem prezerwacyjnym. W przypadku pobierania wątroby dodatkowo kaniuluje się
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 33.97 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!