ikona pliku odt

Pielęgniarstwo I stopnia notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 23.94 kB.



Widząc
cierpienie chorych osób, nie można nie zauważyć, że jest ono długotrwałym doświadczeniem chorego i dotyka wszystkich wymiarów ludzkiej egzystencji. Ważnym aspektem jest również to, iż cierpienie dotyka nie tylko człowieka naznaczonego stygmatem choroby now
otworowej i bólu, ale także jego rodziny, najbliższych osób, z którymi żyje
W pracy w hospicjum często uczestniczy się w swoistym misterium, jakim jest cierpienie i śmierć drugiego człowieka, które niekiedy onieśmiela pracowników i uczy pokory. Próbują oni
z pewną nieśmiałością i delikatnością dać choremu to, czego może nigdy nie miał: prawdę człowieczeństwa, wspólnoty losu wobec ostateczności. Cierpienie osób chorujących na nowotwory jest ogromne. Sam pacjent nie jest najczęściej w stanie poradzić sobie z
licznymi problemami, wobec których stawia go choroba. Wsparcie oferuje opieka paliatywna i hospicyjna, stawiająca sobie za cel poprawę życia pacjentów w możliwie najszerszym zakresie.
Ogromną rolę w opiece paliatywnej pełni interdyscyplinarny zespół. Wśród
pracowników hospicjum szczególne miejsce zajmują pielęgniarki, które na co dzień stykają się z pacjentami. Wykonując czynności pielęgnacyjne i opiekuńcze, mając kontakt z integralnością pacjenta, z jego ciałem, nierzadko stają się powiernikami, kimś szcze
gólnym w ostatnich tygodniach czy dniach życia drugiego człowieka.
Specyfika zawodu pielęgniarskiego sprawia, że pielęgniarka w spełnianiu obowiązków zawodowych przejmuje odpowiedzialność nad chorym, ale także odpowiedzialność osobistą przed własnym sumien
iem [2].
Niesienie ulgi w cierpieniu, powiązane z okazywaniem troskliwości, jest podstawowym zadaniem pielęgniarki. Zobowiązanie do bycia godnym zaufania, wspierane etyczną zasadą wierności, stanowi dodatkowy aspekt podstawowej odpowiedzialności za łagodze
nie cierpienia chorego. Odpowiedzialność pielęgniarki za łagodzenie cierpienia oznacza troskliwą pomoc w znoszeniu cierpienia fizycznego i psychicznego każdego pacjenta niezależnie od różnic kulturowych i poglądów religijnych [3].
Pielęgniarka zdobywając z
aufanie chorego, staje się częstym powiernikiem jego najskrytszych tajemnic [4].
Aby sprostać trudnym obowiązkom wynikającym ze złożoności działań i zabiegów, potrzebne jest wszechstronne przygotowanie, ustawiczne szkolenie oraz wypływająca z empatii wrażl
iwość i umiejętność radzenia sobie z przeżywanym stresem. Pielęgniarka w zespole jest tą osobą, która na co dzień dotyka cierpiącego cieleśnie, psychicznie i duchowo pacjenta i jego bliskich. Zapewnienie możliwie optymalnej jakości życia pacjenta z podtrzy
mywaniem nadziei jest kluczową rolą pielęgniarki opieki paliatywnej i hospicyjnej. Pielęgniarki opieki paliatywnej tworzą pielęgniarstwo otwarte na drugiego człowieka, pielęgniarstwo, w którym jest konieczne zatrzymanie przy człowieku umierającym, ale takż
e dawanie wsparcia i pomocy rodzinie w czasie choroby i osierocenia [5].
Pielęgniarki są narażone na różne reakcje pacjentów, takie jak krzyk, płacz, złość, a nawet agresja. Takie sytuacje uczą jednak pokory, cierpliwości. Na początku pacjent powinien dowi
edzieć się od personelu, co można mu ofiarować, rozmowa powinna być oparta na prawdzie. Jasne i uczciwe informacje pomogą w rozmowie i zdobyciu zaufania. Dotyczy to wszystkich rozmów, a szczególnie tych trudnych – o dalszym czasie pacjenta, o cierpieniu i
umieraniu. Ofiarując nasze wsparcie, towarzyszenie, znoszenie cierpień, nie odbieramy nadziei. W opiece paliatywnej – hospicyjnej najważniejszy jest chory i jego bliscy. W opiece nad chorymi ważna jest umiejętność doskonałej obserwacji, dostrzeganie potrze
b chorego nawet tych niesygnalizowanych werbalnie. Ofiarując choremu złagodzenie dolegliwości, obecność w trudnych chwilach i wsparcie dla niego i bliskich, wprowadza się atmosferę zaufania
W opiece pielęgnacyjnej należy widzieć chorego pod względem całośc
i potrzeb biologicznopsychiczno-duchowo-socjalnych. Każdy człowiek jest inny i każdy inaczej przeżywa swoją chorobę i umieranie [6].
Działalność pielęgnacyjna to zadbanie o komfort fizyczny, o wszystkie zabiegi pielęgnacyjne i dokładna obserwacja chorego,
a także umiejętność różnicowania dolegliwości, które nie zawsze są wywołane chorobą podstawową.
Często ze względu na stan chorego nie można uniknąć tych dolegliwości, ale jeżeli chory będzie pod opieką osób sumiennie wywiązujących się ze swoich obowiązków
ryzyko wystąpienia tych dolegliwości będzie znacznie mniejsze. Bardzo ważnym zadaniem pielęgniarki wopiece paliatywnej jest pomoc psychologiczna i duchowa. Pielęgniarka podczas zabiegów pielęgnowania chorego słucha jego „spowiedzi z życia”. Ten kontakt wyt
warza szczególny rodzaj więzi. Chory często nabiera większego zaufania, gdy spędza się przy nim dużo czasu. Wszystkim tym czynnościom towarzyszy dotyk – dotyk instrumentalny. Poprzez dotyk chory czuje się akceptowany i wybiera pielęgniarkę na swojego powie
rnika, ona natomiast jest łącznikiem w kontaktach z rodziną, z księdzem, z psychologiem. Taka sytuacja jest nobilitacją dla pielęgniarki, która została wybrana przez chorego, by towarzyszyć mu do końca życia.
W kontakcie z chorymi budzą się własne lęki, kt
óre dotyczą rodzin i samych pielęgniarek. Przewartościowanie własnych oczekiwań i czerpanie satysfakcji z pracy jest trudne. Jeżeli nie można dać nadziei na przywrócenie zdrowia i zachowanie życia, w zamian trzeba ofiarowywać to, co możliwe, a więc wsparci
e, towarzyszenie, również w ciężkich chwilach, jak najlepszą pielęgnację, skuteczne łagodzenie dolegliwości, opiekę nad bliskimi, rozmowy, przygotowanie rodziny do opieki i odchodzenia bliskiej osoby.
Wiedza i doświadczenie, jakie posiadają i ciągle poszer
zają pielęgniarki pomaga ludziom umierać w sposób godny, bez cierpienia. Każdy chory jest wyjątkowy, niepowtarzalny, to „księga” życiowej mądrości. Ważną funkcję pełnią też rodziny chorych, gdyż to od nich można dowiedzieć się, co było dobre, a co złe. Dzi
ęki chorym i ich rodzinom personel uczy się jak żyć, jak płakać, jak się cieszyć, uczy się pokory wobec życia [7]. Zawodowi atleci trenują swoje ciało przez kilka godzin codziennie. Pielęgniarka hospicyjna jest atletą duchowym, który trenuje i karmi swoją
duszę codziennie, by mieć wytrwałość i łaskę potrzebną w towarzyszeniu choremu umierającemu w drodze do Boga.
Każdego ranka i wieczora czas poświęcony na rozmowę z Bogiem jest pokarmem, który jest siłą na cały dyżur dzienny lub nocny. Powołanie do misji uc
zestniczenia w ostatniej drodze człowieka umierającego to otrzymywanie więcej niż się daje.
Każde spotkanie z cierpiącym człowiekiem i okazywanie mu współczucia jest formą miłości, która otwiera serce i czyni drugiego bliźnim [8].
Podstawą
skutecznej opieki paliatywnej jest dobre porozumiewanie się z pacjentem. Podstawą dobrego porozumiewania się jest natomiast nie to, co się mówi, ale sposób, w jaki się kogoś słucha z odpowiednią empatią, aby móc dokładnie określić potrzeby fizyczne, emocjo
nalne, psychospołeczne. W opiece paliatywnej ważne są nie tylko kompetencje medyczne pielęgniarki, ale przede wszystkim kompetencje osobowościowe, wspierane przez przygotowanie dotyczące niesienia pomocy psychologicznej. Prowadząc rozmowę z chorym, trzeba
pamiętać o „czytaniu między wierszami”, gdyż często chory nie umie lub nie chce o wielu sprawach powiedzieć wprost [9].
Pacjent decyduje, z kim chce rozmawiać o ważnych kwestiach. Rozmowa z chorym powinna być swobodna, zwyczajna i szczera. Okazanie
swojej słabości, empatyczne wsłuchiwanie się w potrzeby osoby cierpiącej w sposób zwyczajny i naturalny, może zbliżyć bardziej niż „mądre” rady.
W rozm
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 23.94 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!