ikona pliku docx

pielęgnacja pacjenta z SM notatki

pielęgniarstwo, neurologia, zasady postępowania w SM


  425 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 425
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 26.93 kB.


                                                                                                                      Justyna Tomczewska

                                                                                                                    Pielęgniarstwo semestr  IV

                                                                        Pielęgniarstwo neurologiczne -samokształcenia

Temat: Rola pielęgniarki w opiece nad pacjentem i zasady         rehabilitacji z SM

Stwardnienie rozsiane- przewlekła, zapalna, demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia (demielinizacji i rozpadu aksonów) tkanki nerwowej.

Choroba ma najczęściej przebieg wielofazowy z okresami zaostrzeń i poprawy. Częstość jej występowania zależy od rejonu geograficznego i waha się od 2 do 150 na 100 000 ludności w zależności od kraju i konkretnej populacji. Dotyczy najczęściej osób młodych, ze szczytem występowania między 20. a 40. rokiem życia, i nieznaczną przewagą zachorowań u kobiet niż mężczyzn. W ogólnym rozumieniu SM jest chorobą dotyczącą komórek nerwowych (neuronów), glejowych (oligodendrocyty), komórek odpornościowych mózgu (mikroglej) w której dochodzi do uszkodzenia otoczki mielinowej wokół wypustek komórek nerwowych, co powoduje niemożność prawidłowego przekazywania impulsów wzdłuż dróg nerwowych w mózgowiu i rdzeniu kręgowym. Nazwa "stwardnienie rozsiane" odzwierciedla rozsianie procesu patologicznego w różnych miejscach układu nerwowego, jak również rozsiew zmian w czasie.

Stwardnienie rozsiane może powodować wiele objawów i zespołów objawów; najczęściej są to zaburzenia ruchowe, czuciowe, móżdżkowe (zaburzenia równowagi), zaburzenia widzenia, zaburzenia autonomiczne, zespoły bólowe oraz objawy psychiatryczne: zaburzenia poznawcze i zaburzenia nastroju. Częstym objawem jest również przewlekłe zmęczenie. Stwardnienie rozsiane jest jedną z najczęstszych przyczyn niepełnosprawności u osób młodych, aczkolwiek wielu pacjentów może doświadczać łagodnego przebiegu.

Stwardnienie rozsiane może przyjąć jedną z poniższych form:

  1.  postać remitująco-nawracającą (relapsing-remitting),
  2.  postać wtórnie postępującą (secondary progressive),
  3.  postać pierwotnie postępującą (primary progressive),
  4.  postać postępująco-nawracającą (progressive relapsing).

Stopień nasilenia deficytów neurologicznych i funkcjonalnych u chorego na stwardnienie rozsiane jest podstawą do włączenia odpowiedniej formy terapii niefarmakologicznej (fizykoterapia, kinezyterapia) oraz farmakologicznej mającej na celu zminimalizowanie objawów podczas trwania rzutu SM, spowolnienie przebiegu, a także zmniejszenie nasilenia objawów choroby.

Pielęgniarka jako członek zespołu terapeutycznego uczestniczy w procesie leczenia chorego z rozpoznanym stwardnieniem rozsianym. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie roli pielęgniarki w leczeniu chorych na stwardnienie rozsiane. Rola pielęgniarki uczestniczącej w procesie leczenia stwardnienia rozsianego obejmują cztery aspekty opieki:

-monitorowanie stanu zdrowia chorego zwłaszcza podczas hospitalizacji chorego

- edukowanie będące przygotowaniem do samodzielnego stosowania zaleconej terapii

-udzielanie wsparcia choremu i jego rodzinie zwłaszcza w początkowym okresie SM

- prowadzenie chorego przez cały okres terapii.

Zadania pielęgniarki w procesie leczenia chorego na stwardnienie rozsiane są uwarunkowane głównie nasileniem objawów neurologicznych oraz zaproponowanym modelem leczenia chorego. Opieka nad osobą cierpiącą na przewlekłą chorobę taką, jak SM może dawać wiele satysfakcji. Kiedy pojawiają się wyzwania, partnerzy, rodzina i przyjaciele niekiedy zbliżają się do siebie. Jednak opieka stanowi też ogromny wysiłek fizyczny i emocjonalny, szczególnie dla kogoś, kto jest głównym opiekunem chorego.

Rolą pielęgniarki pielęgnującej takiego chorego jest oszacowanie rozmiarów i rodzaju deficytu samoopieki rozumianego jako celowe i rozważne podejmowanie działań na rzecz wspierania procesów życiowych, kontrolowanie rozwoju choroby, promowanie dobrostanu. Pielęgniarka staje się nauczycielką i doradczynią pacjenta i jego rodziny podejmując działania zmierzające do przygotowania chorego do samoopieki poprzez przekazanie wiedzy i umiejętności w zakresie samopielęgnowania i samoopieki.

WSPARCIE PSYCHICZNE

Chory może być niespokojny i przerażony swoją sytuacją zdrowotną, a czasem perspektywą spędzenia dłuższego czasu, nawet niekiedy reszty życia w łóżku. Mogą się pojawić lęki i stany depresyjne. Skupienie uwagi na sobie może spowodować silne przeżywanie cierpienia. Pojawiają się pytania: „Dlaczego przytrafiło się to właśnie mnie?", a rozdrażnienie znajduje ujście w zachowaniu się wobec osoby pielęgnującej. W takim przypadku trzeba wysłuchać i przyjąć ze spokojem nawet wybuch nieuzasadnionego gniewu. Nie wolno dopuścić do tego, aby chory rozmyślał i użalał się nad swoim stanem. Trzeba mu pomóc uwierzyć, że może być lepiej i tak będzie, jeżeli on będzie tego naprawdę chciał i współpracował z lekarzem.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 26.93 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!