ikona pliku docx

ostra niewydolność nerek notatki


ocena: 4.0, 1
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 20.94 kB.


Ostra niewydolność nerek.

Ostra niewydolność nerek jest to zespół objawów, w którym dochodzi do nagłego i najczęściej odwracalnego zmniejszania filtracji kłębuszkowej i gromadzenia się w płynach ustrojowych produktów przemiany białkowej, czyli mocznika i kreatyniny. Najczęściej przebiega ze skąpomoczem lub bezmoczem. U pacjentów z klinicznymi objawami ostrej niewydolności nerek obserwuje się zwiększenie kreatyninemii o 0,5 mg % / d i wzrost zawartości azotu mocznika o 50 mg % / d. Spadek dobowej diurezy poniżej 500 ml prowadzi do stopniowego narastania stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, co stanowi biochemiczny wykładnik niewydolności nerek. Czasem ostra niewydolność nerek może przebiegać bez skąpomoczu, a nawet z wielomoczem, i wtedy nazywa się nieoliguryczną niewydolnością nerek. W zależności od przyczyny wywołującej ONN dzieli się ją na trzy rodzaje :
    Ostra niewydolność przednerkowa.
Jest wywołana licznymi przyczynami, prowadzącymi do spadku przesączania kłębuszkowego w następstwie nagłego zmniejszenia przepływu krwi przez nerki, mogą to być :
    Hipowolemia z powodu :
    krwotoku zewnętrznego i wewnętrznego, np. z rany, krwawiący wrzód, krwawienia z przewodu pokarmowego,
    utraty płynów przez skórę, np. przy oparzeniach,
    utraty płynów przez przewód pokarmowy, np. przy uporczywych wymioty i biegunkach,
    utraty płynów przez nerki, np. przy diuretykach, cukrzycy, chorobie Addisona,
    wewnątrzustrojowego przemieszczania płynów, np. w zapaleniu otrzewnej, zapaleniu trzustki, w niedrożności przewodu pokarmowego.
    Naczyniowo-sercowe, np. zmniejszenie rzutu serca w wyniku zawału mięśnia sercowego, tamponada, rozszerzenie naczyń z powodu wstrząsu anafilaktycznego lub działania leków hipotensyjnych, posocznica.
W wyniku spadku ciśnienia w ostrej przednerkowej niewydolności nerek dochodzi do ich niedokrwienia, wchłaniania zwrotnego wody i sodu, znacznego zwiększenia ciężaru właściwego moczu i wzrostu stężenia produktów przemiany azotowej. Wszystkie obserwowane zmiany mają jednak charakter odwracalny.
Leczenie.
Polega na usunięciu przyczyny niewydolności, uzupełnieniu strat krwi i odpowiednim nawodnieniu chorego. Jeżeli mimo uzupełnienia ilości krwi krążącej i prawidłowego nawodnienia objawy oligurii nie ustępują stosuje się dla uzyskania diurezy leki zwiększające wydalanie sodu i mannitol. Lekiem z wyboru jest furosemid, który poszerza naczynia krwionośne nerek .
    Nerkowa.
Przyczyny dzielimy na :
    Zapalne, czyli choroby pierwotnie dotyczące kłębuszków nerkowych, naczyń nerkowych oraz śródmiąższu i cewek nerkowych, np. ostre zapalenie kłębków nerkowych, ostre zapalenie cewkowo-śródmiąższowe, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe.
    Niezapalne, np. nadciśnienie złośliwe, zatory tętnic lub żył nerkowych, czynniki toksyczne, tj. leki, środki kontrastowe, trujące grzyby, metale ciężkie.
W leczeniu ONN pochodzenia nerkowego ważne jest przede wszystkim usunięcie przyczyny wywołującej chorobę a także usunięcie skutków samej niewydolności nerek aby stworzyć jak najlepsze warunki pozwalające na powrót funkcji nerek. przy współistniejących zakażeniach zaleca się antybiotyki nienefrotoksyczne. Ogranicza się również spożycie sodu potasu i fosforu. W leczeniu bardzo ważna jest cena stanu gospodarki wodno – elektrolitowej, ponieważ zaburzenia wodno – elektrolitowe i oliguria mogą prowadzić do powstania kwasicy metabolicznej poprzez niedostateczne wydalanie jonów wodorowych przez nerki. W tym celu wprowadza się kontrolę bilansu płynów i kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi i w razie potrzeby uzupełnia się jego niedobory.
    Pozanerkowa.
Tą grupę stanowią czynniki, które utrudniają odpływ moczu np. kamica nerkowa, nowotwory pęcherza, szyjki macicy, choroby gruczołu krokowego, martwica brodawek nerkowych czy pourazowe zwężenia cewki moczowej.
Leczenie polega na usunięciu przyczyny zamknięcia światła moczowodu, przywróceniu drożności dróg moczowych i swobodnego odpływu moczu do pęcherz moczowego.

Rozpoznanie i objawy ostrej niewydolności nerek.
W zależności od przyczyny i fazy ONN stan kliniczny pacjenta jest różny. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie działań eliminujących przyczynę ONN zapobiega przejściu niewydolności nerek w fazę utrwaloną i pozwala na leczenie objawowe i zachowawcze, czasami pacjent jednak wymaga leczenia nerkozastępczego.
Wyróżnia się cztery okresy przebiegu ONN :
    Okres wstępny jest to czas od zadziałania czynnika wywołującego do pojawienia się oligurii, to kilka do kilkunastu godzin.
    Okres oligurii ( skąpomoczu ) trwa średnio 10 do 14 dni. Jest bardzo niebezpieczny. Diureza dobowa sapda poniżej 500 ml a nawet dochodzi do anurii ( poniżej 100 ml ) lub całkowitego bezmoczu.
Objawy oligurii :
Mocz słabo zagęszczony, apatia, senność, bóle głowy, nudności, wymioty, mogą pojawić się psychozy reaktywne przy zaburzenia wodno - elektrolitowych i azotemii. Przy nasilającej się kwasicy metabolicznej – oddech Kussmaula, później Cheynea-Stokesa lub Biota. O hiperpotasemii świadczą zaburzenia rytmu serca z bradykardią a azotemii – tarcie osierdziowe i powiększenie sylwetki serca. Zmiany sercowe często prowadzą do powstania obrzęku płuc dlatego wykonuje się rtg klatki piersiowej. W jamie ustnej mogą tworzyć się owrzodzenia i wybroczyny oraz zapalenie ślinianek zwłaszcza przyusznych. Ponadto bóle brzucha i krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego. przy narastającej azotemii w końcowym okresie dochodzi do śpiączki mocznicowej.
    Okres poliurii ( wielomoczu ) to okres zwiększenie diurezy. Poziomy azotemii spadają ale może dojść do odwodnienia i utraty elektrolitów, co może objawiać się zaburzeniami rytmu serca, osłabienia siły mięśniowej i czasami porażenia mięśni, może również dojść do atonii jelit co objawia się wzdęciami brzucha, mogą nawet wystąpić objawy niedrożności porażennej. Ze strony układu nerwowego mogą wystąpić parestezje i nadpobudliwość nerwowa lub apatia.
    Okres zdrowienia. Tu następuje powrót kreatyniny i mocznika do wartości prawidłowych, ustępują zaburzenia elektrolitowe i cofa się niedokrwistość.
Leczenie
W leczeniu ostrej niewydolności nerek ważne jest przede wszystkim usunięcie przyczyny wywołującej chorobę a także usunięcie skutków samej niewydolności nerek aby stworzyć jak najlepsze warunki pozwalające na powrót funkcji nerek. przy współistniejących zakażeniach zaleca się antybiotyki nienefrotoksyczne. Ogranicza się również spożycie sodu potasu i fosforu. W leczeniu bardzo ważna jest cena stanu gospodarki wodno – elektrolitowej, ponieważ zaburzenia wodno – elektrolitowe i oliguria mogą prowadzić do powstania kwasicy metabolicznej poprzez niedostateczne wydalanie jonów wodorowych przez nerki. W tym celu wprowadza się przez prowadzenie bilansu płynów i kontrolę stężenia potasu w surowicy krwi i w razie potrzeby uzupełnia się jego niedobory.
Objawy odwodnienia :
    Zapadanie żył szyjnych
    Spadek ciśnienia krwi i wzrost tętna
    Ochłodzenie części dystalnych
    Tętno szybkie, nitkowate
Objawy przewodnienia :
    Podwyższone ciśnienie żylne
    Tętno galopujące obrzęki obwodowe
    Trzeszczenia u podstawy płuc
    Utrzymywanie się zmarszczek na skórze
Ważną wskazówką prawidłowego nawodnienia jest codzienna kontrola masy ciała. W okresie wielomoczu przestrzeganie dokładnego bilansu wodno-elektrolitowego daje szybką poprawę stanu chorego. Czynność nerek ulega normalizacji. Zarówno w fazie skąpomoczu i wielomoczu odporność chorych jest zmniejszona, często występują zakażenia układu moczowego i oddechowego, które leczy się odpowiednimi
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 20.94 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!