ikona pliku docx

opracowanie narządów rozrodczych męskich notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 112.36 kB.


NARZĄDY ROZRODCZE MĘSKIE
Głównym zadaniem narządów rozrodczych męskich jest wytwarzanie plemników, umożliwia ich wprowadzenie do żeńskich dróg płciowych, produkuje hormony męskie – androgeny.
Narządy płciowe męskie dzielą się na wewnętrzne i zewnętrzne, do wewnętrznych należą:
    jądro (testis),
    najądrze (epididymis),
    przyjądrze (paradidymas),
    narządy szczątkowe
    nasieniowód (ductus deferens),
    pęcherzyk nasienny (vesicula seminalis),
    gruczoł krokowy (prostata).
Do zewnętrznych należą:
    prącie (penis),
    moszna (scrotum),
    cewka moczowa (urethra masculina).

JĄDRO
Jest to gruczoł płciowy, w którym wytwarzane są gamety męskie, plemniki. Jądra położone są w mosznie, zstąpiły tam z jamy brzusznej. Poza wytwarzaniem gamet pełnią rolę gruczołu dokrewnego, hormony te mają funkcję regulacyjną czynności pozostałych narządów płciowych. Są odpowiedzialne za rozwój i utrzymanie szeregu wtórnych cech płciowych męskich. Jądro ma kształt lekko owalny przypominający nieco spłaszczony orzech włoski, jądro ma powierzchnię boczną i przyśrodkową oraz koniec górny i dolny. Długość jądra wynosi ok. 4 – 5 cm. Jest luźno zawieszone w worku mosznowym na powrózku nasiennym, dzięki takiemu umocowaniu swobodnie przesuwa się we wszystkich kierunkach. Z tyłu przytwierdzone jest najądrze oraz wchodzą do niego naczynia i nerwy, wychodzą zaś przewodziki odprowadzające jądra. Cechą charakterystyczną jest to, że lewe jądro jest często większe od prawego. Zewnętrzną warstwę jądra tworzy gruba torebka włóknista zbudowana z tkanki łącznej zbitej, zwaną także błoną białawą. Obejmuje ona miąższ jądra. Śródjądrze jest zgrubieniem błony białawej wpuklające się do wnętrza jądra, od niego odchodzą cienkie blaszkowate przegródki jądra, mają one za zadanie dzielić jądro na ok. 200 stożkowatych płacików. Płaciki wypełnione są przez cewki nasienne kręte, na jeden płacik przypada średnio od 1 – 4 takich cewek, średnia długość takiej cewki to od 30 do 80 cm, grubość to od 0,1 do 0,3 mm. Ogólna długość cewek krętych w jądrze wynosi od 150 – 300 m. Z każdego płacika wychodzi jedna cewka nasienna prosta, cewki proste zmierzają do śródjądrza, gdzie łączą się ze sobą tworząc tak zwaną sieć jądra.
NAJĄDRZE
Najądrze, jest to układ przewodzików, które stanowią magazyn plemników. Najądrze zlokalizowane jest przy tylnej ścianie jądra, głownie przy górnej jego części. Tym samym tworzy on twór w kształcie fajki z wygiętym cybuchem. W najądrzu wyróżnia się trzy części:
    głowę,
    trzon,
    ogon.
Wnętrze najądrza zbudowane jest z układu przewodzików, w obrębie głowy najądrza stanowią one liczne pętle i skręty wypełniające zraziki, czyli stożki najądrza. Przewód ten wraz z otaczającą go tkanką tworzy trzon i ogon najądrza. Ogon najądrza przechodzi w nasieniowód. Przewodziki są od środka wysłane charakterystycznym nabłonkiem, który miejscami tworzy wzniesienia, składają się one z wielu warstw komórek walcowatych. Na wolnej powierzchni tych komórek znajdują się rzęski. Pomiędzy tymi komórkami znajdują się kubkowate zagłębienia wysłane komórkami sześciennymi, które tworzą tzw. gruczoły śródbłonkowe. Część zewnętrzna przewodzika zbudowana jest z cienkiej błony podstawnej i ułożonych na niej nielicznych włóknach mięśniówki gładkiej. Przewód najądrza na przekroju poprzecznym ma regularny owalny zarys, jest on wyścielony przez nabłonek walcowaty tworzący dwie warstwy.
NARZĄDY SZCZĄTKOWE
Są to pozostałości odcinków narządów, które występowały w życiu płodowym. Zalicza się do nich:
    przyjądrze (paradidymis)
    przyczepek jądra (appendix epididymis),
    przyczepek najądrza,
    przewodziki zbaczające (ductuli aberrantes),
    łagiewkę sterczową (utriculus prostaticus).
NASIENIOWÓD
Jest to przewód stanowiący bezpośrednie przedłużenie przewodu najądrza, jego średnia długość to 50 – 60 cm. Jego funkcją jest szybkie przeprowadzenie nasienia do cewki moczowej. Na początku biegnie on po przyśrodkowej stronie jądra, w kierunku kanału pachwinowego, przez niego wchodzi on do wnętrza miednicy małej w powrózku nasiennym. W miednicy małej kieruje się on do tylnej ściany pęcherza moczowego. W momencie skrzyżowania z moczowodem kieruje się do nasieniowodu strony przeciwnej przylegając do dna pęcherza. Ścianę nasieniowodu budują trzy błony: zewnętrzna, która zbudowana jest z tkanki łącznej włóknistej, środkowa składająca się z błony mięśniowej oraz wewnętrzna – błona śluzowa, do najgrubszych należy warstwa mięśniowa. Średnica nasieniowodu wynosi ok. 3 mm, a jego światło ok. 0,5 mm. Końcowa część nasieniowodu to tzw. bańka nasieniowodu, wydzielina, która znajduje się w środku pobudza plemniki do ruchu. Kolejnym odcinkiem nasieniowodu jest krótki 20 mm przewód wytryskowy, który wyprowadza nasienie na zewnątrz. Przebija on gruczoł krokowy i otwiera się do części sterczowej cewki moczowej.
PĘCHERZYKI NASIENNE
Jest to parzysty narząd – gruczoł wytwarzający wydzielinę, która pobudza plemniki. Wyglądem przypominają gruszkowate cewki, a średnia długość to 4 – 5 cm. Przyśrodkowa powierzchnia przylega do baniek nasieniowodów, przednia do dna pęcherza moczowego, część tylna skierowana jest w stronę odbytnicy. Cewa zniżając się ku dołowi przechodzi w przewód wydalający łączący się z nasieniowodem. Przewody te łącząc się ze sobą tworzą przewód wytryskowy. Pęcherzyki prawie w całości położone są zewnątrzotrzewnowo, górna część pokryta jest otrzewną.
GRUCZOŁ KROKOWY
Jest to nieparzysty narząd przypominający wielkością kasztana, położony w jamie miednicy mniejszej przylega od dołu do dna pęcherza moczowego za spojeniem łonowym, tym samym będąc dla niego podporą. Przeciętne wymiary gruczołu krokowego to: w wymiarze strzałkowym – ok. 2 cm, wysokość ok. 3 cm, szerokość – ok. 4 cm. Przez przednią część gruczołu przechodzi cewka moczowa, z zewnątrz gruczoł otoczony jest przez torebkę łącznotkankową, która zawiera włókna mięśniowe. W budowie zewnętrznej należy wyróżnić podstawę i wierzchołek, powierzchnię przednią, tylną, przyśrodkową i boczną. Podstawa gruczołu krokowego przylega do pęcherza moczowego i jest skierowana ku górze, wierzchołek kieruje się w dół i do przodu, dochodząc do przepony moczowo – płciowej. Podstawa i wierzchołek połączone są wraz z innymi narządami włóknami mięśniowymi, Jednym z innych czynników odpowiedzialnych za utrzymywanie gruczołu krokowego w ustalonej pozycji odpowiada mięsień łonowo sterczowy biegnący od spojenia łonowego do gruczołu krokowego. Powierzchnia przednia gruczołu znajduje się za spojeniem łonowym, tylna zaś przylega do odbytnicy. Na powierzchni tylnej w miejscu linii środkowej jest płytka rynienka mająca za zadnie dzielić gruczoł na dwa płaty, prawy i lewy. Płaty są ze sobą powiązane za pomocą węziny gruczołu krokowego. Gruczoł krokowy wytwarza płyn sterczowy wchodzący w skład nasienia, plemniki zawieszone są w wydzielinie gruczołów. Gruczoł krokowy otoczony jest torebką, jej wewnętrzna część składa się z włókien mięśniowych, zewnętrzna zbudowana jest z tkanki łącznej wiotkiej wypełnionej przebiegającymi w niej naczyniami.
PRĄCIE
Jest to narząd o podwójnym zadaniu, po pierwsze jest narządem kopulacyjnym, ponieważ wprowadza do dróg rodnych kobiety nasienie podczas aktu płciowego, po drugie stanowi on także drogę odprowadzania moczu z pęcherza na zewnątrz. Prącie kształtem przypomina podłużnego stożkowato zakończonego walca. Jego tylna część jest przytwierdzona do kości łonowych i spojenia łonowego. Trzon prącia wraz z żołędzią wraz podczas spoczynku zwisa nad workiem mosznowym, jest to tak zwana część wisząca. Prącie ma zmienny kształt i wymiary a jest uwarunkowane sytuacją, w jakiej się znajduje, podczas spoczynku długość prącia wynosi ok. 8,5 – 10,5 cm, w stanie pobudzenia seksualnego jego długość zwiększa się średnio o około 6 – 8 cm. Skóra pokrywająca prącie jest cienka oraz łatwo przesuwalna, z podłożem ściśle łączy się z koroną żołędzi. W stanie spoczynku skóra tworzy fałd skórny pokrywający żołądź, który nazywa się napletkiem. W budowie zewnętrznej wyróżniamy nasadę, trzon i żołądź prącia. Napletek jest to materiał zapasowy skóry, nie tworzy on pełnej kieszonki na całym obwodzie żołędzi, od dołu prącia od dolnej blaszki wewnętrznej fałdu skórnego odchodzi tzw. wędzidełko napletka, które uniemożliwia nadmierne cofanie się prącia. Trzon prącia składają się trzy cylindryczne twory nazywające się ciałami jamistymi. Nasada prącia umocowana jest do okostnej dolnych gałęzi łonowych i kości kulszowych za pomocą błony białawej ciał jamistych oraz więzadło wieszadłowe i procowate prącia. Dwa ciała jamiste prącia po stronie grzbietowej prącia rozpoczynające się na gałęziach kości kulszowych i łonowych, ciało gąbczaste prącie jest pojedyncze, zbudowane z tkanki jamistej, rozpoczynające się od opuszki prącia, następnie łączy się z ciałami jamistymi tworząc brzuszną część ciała właściwego prącia, przez nie przechodzi część gąbczasta cewki moczowej. Każde z ciał jamistych kształtem przypomina walca o zaostrzonym końcu. Odnogi prącia, jego tylne końce rozchodzą się od tyłu i od dolnego punktu spojenia łonowego. Przytwierdzone są do kości kulszowej i łonowej w taki sposób, że ich łącznotkankowa pokrywa zrasta się z okostną. Przegrodę prącia tworzą ciała jamiste zrośnięte w linii środkowej, na końcu przegrody prącia jest nasadzona na kształt czepka lub nap
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 112.36 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!