ikona pliku docx

opieka nad pacjentem z SM notatki

prawie wszystko na temat opieki nad pacjentem z SM


  338 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 338
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 103.65 kB.





Opieka nad pacjentem neurologicznym

                                          
ze stwardnieniem rozsianym 










                                                                
Pielęgniarstwo, Rok III
                                                                                   G.S. 6
                                                                                   



1. Co to jest stwardnienie rozsiane?




         Stwardnienie rozsiane (
sclerosis multiplex- SM) jest najczęstszą chorobą neurologiczną ośrodkowego układu nerwowego, o podłożu zapalno- demielinizacyjnym. Etiologia choroby jest nadal nieznana. Zmiany patologiczne dotyczą głównie osłonek mielinowych, ale towarzyszy im również uszkodzenie aksonów. Cechą charakterystyczną choroby jest jej postępujący przebieg, najczęściej z zaostrzeniami i remisjami oraz wieloogniskowym uszkodzeniem układu nerwowego.



         Stwardnienie rozsiane jest najczęstszą neurologiczną przyczyną niesprawności ludzi młodych; w Polsce na SM choruje ponad 40 000 osób. Nie ma skutecznej metody zahamowania postępu choroby.

      

2. Epidemiologia


         
Początkowe objawy stwardnienia rozsianego występują zwykle między 20 a 40 rokiem życia, częściej u kobiet niż u mężczyzn. Nie jest jednak wyjątkiem pojawienie się choroby wcześniej- między 15 a 19 rokiem życia, a także w latach późniejszych (40- 60 rok życia). Występują również przypadki dziecięcego stwardnienia rozsianego (początek u dzieci 10- letnich lub młodszych).

         Rozmieszczenie geograficzne SM jest bardzo charakterystyczne. Choroba występuje najczęściej w krajach o klimacie umiarkowanym (Europa północna, północne stany USA, Kanada). Na obszarach tych rozpowszechnienie choroby liczba chorych w określonym dniu, wynosi ponad 40/100 000 ogólnej populacji. Podobne rozpowszechnienie choroby występuje również w Polsce (40- 60/100 000 ludności). Stwierdzono istnienie ognisk z większą liczbą przypadków stwardnienia rozsianego. W południowych regionach Europy i USA choroba występuje rzadziej (10- 20/100 000 mieszkańców). W okolicach podzwrotnikowych i w krajach leżących w pobliżu równika stwardnienie rozsiane jest dużą rzadkością

(1-4/100 000 ludności). Nie wiadomo dlaczego w Japonii, niezależnie od położenia geograficznego poszczególnych regionów, stwardnienie rozsiane nie jest chorobą częstą. Przyczyna opisanego rozmieszczenia geograficznego choroby nie jest jasna. Badania imigrantów w krajach o niskiej czy wysokiej zapadalności na SM świadczą o decydującym wpływie czynników środowiskowych, a być może również o wpływie czynników wrodzonych, w tym rasowych.

  


3. Etiologia


         
Przyczyna choroby jest w zasadzie nieznana. Badania doświadczalne i obserwacje kliniczne pozwalają na sformułowanie hipotezy, że jest to proces o podłożu autoimmunologicznym, jednak pierwotny czynnik uruchamiający kaskadę odnośnych zjawisk pozostaje nieznany. Istotną rolę odgrywają limfocyty T, aktywowane m.in. przez antygen podstawowego białka mieliny. W nieznanych okolicznościach przechodzą one barierę krew- mózg i przenikają do układu nerwowego. W zjawisku tym uczestniczą molekuły adhezyjne. Uszkodzenie mieliny następuje nie tylko w wyniku reakcji antygen- przeciwciało, ale prawdopodobnie przede wszystkim w wyniku uwalniania przez limfocyty T cytokin, m.in. czynnika martwicy nowotworów. Demielinizacji towarzyszy proces zapalny. Znaczenie mają także uwarunkowania genetyczne.



















4. Objawy


   a) nerw wzrokowy

Zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego stanowi często pierwszy rzut schorzenia, nie występuje natomiast prawie nigdy w późniejszym okresie choroby bądź w postaci od początku przewlekle postępującej. Klinicznie obserwuje się podostro narastające w ciągu około  tygodnia wrażenie nieostrego widzenia jednym okiem, któremu towarzyszy lub które poprzedza ból oka, nasilający się przy ruchach gałki ocznej. Może nawet dojść do pełnej ślepoty jednego oka. Ból oka utrzymuje się przez mniej więcej pół tygodnia i następnie ustępuje. Ostrość wzroku pozostaje długo osłabiona, poprawa może nastąpić po kilku tygodniach.

Najbardziej upośledzone w zapaleniu pozagałkowym nerwu wzrokowego jest  widzenie plamkowe, co powoduje powstanie mroczka środkowego w polu widzenia, znaczne osłabienie ostrości wzroku, zaburzenia widzenia barw i zaburzenia reaktywności źrenic. Jeśli ognisko demielinizacji jest zlokalizowane bardzo blisko tarczy nerwu wzrokowego, można obserwować na dnie oczu obrzęk tarczy nerwu wzrokowego.

   
   
b) zaburzenia czuciowe

Drętwienie, mrowienie, pieczenie czy swędzenie mogą się pojawić w jednej kończynie, zająć kończynę przeciwną, czy później dotyczyć jedynie twarzy.
Czasami twierdza się niedoczulicę w okolicy ano- genitalnej i podbrzusza.

         Ograniczone na przykład do jednej kończyny zaburzenia czucia ułożenia mogą powodować dużą niezgrabność w ruchach dowolnych, sugerując mylnie niedowład lub zaburzenia czynnościowe.


   
c) zaburzenia ruchowe

         Dotyczą one częściej kończyn dolnych niż górnych. Dominuje osłabienie siły mięśniowej. Zburzenia ruchowe atakują zazwyczaj obie kończyny, są asymetryczne. Czasami schorzenie atakuje wybiórczo jedną z kończyn dolnych lub górnych  albo jednocześnie kończynę dolną i górną po tej samej stronie.

         Początek objawów jest stopniowo postępujący w ciągu kilku dni, czasami nawet tygodni czy miesięcy, rzadko objawy pojawiają się ostro i gwałtownie postępują. Objawy te mogą prowadzić do niedowładu kończyn dolnych. Bolesne kurcze mięśni stanowią jedną z głównych dolegliwości chorych.


   d) zaburzenia zwieraczy

         Zaburzenia zwieraczy objawiają się jako częstomocz, nietrzymanie moczu, naglących mikcji. W SM pęcherz jest zazwyczaj mały, spastyczny, jego opróżnianie, nawet przy małej objętości moczu, jest niewystarczająco kontrolowane. Infekcje dróg moczowych i zaparcia nasilają zaburzenia zwieraczy. Uporczywe zaparcia właściwie zawsze towarzyszą zaawansowanej postaci SM, nietrzymanie stolca pojawia się dość rzadko.


   e) zaburzenia móżdżkowe i ze strony pnia mózgu

         - zawroty głowy
         - nudności, wymioty
         - zaburzenia równowagi
         - podwójne widzenie
         - oczopląs
         - drżenie pozycyjne i zamiarowe kończyn


   f) objawy „mózgowe”

         
W zaawansowanej postaci SM występuje zespół otępienny, rzadko natomiast pojawia się on w początkowej fazie schorzenia. Napady drgawkowe opisywane są bardzo rzadko, jeszcze rzadziej- afazja, niedowidzenie połowicze.


   g) inne objawy

         
Męczliwość- nawet najmniejszy wysiłek jest źle tolerowany przez chorego. Staje się ona bardziej dok...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 103.65 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!