ikona pliku docx

niepełnosprawność notatki

Środowisko życia osób głuchych


  236 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 236
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 42.27 kB.


„Niepełnosprawność”.

ŚRODOWISKO ŻYCIA OSÓB GŁUCHYCH.

Niepełnosprawność.

 

    Niepełnosprawność jest to stan będący efektem dysfunkcji natury fizycznej lub psychicznej, ubytku anatomicznego lub dysfiguracji, który wynikł z urazów, schorzeń lub zaburzeń rozwojowych i powodujący znaczące ograniczenie możliwości wykonywania przez jednostkę podstawowych czynności życiowych (takich jak samoobsługa, przemieszczanie się, czynności manualne, orientacja w otoczeniu, zdolności komunikowania się z innymi ludźmi oraz związane z uczeniem się, wykonywaniem pracy, życiem rodzinnym czy prowadzeniem gospodarstwa domowego) w warunkach, czasie i formach właściwych przeciętnemu przedstawicielowi danej populacji.

    Za osobę niepełnosprawną uznać należy „osobę, której stan fizyczny lub psychiczny trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza albo uniemożliwia wypełnienie zadań życiowych i ról społecznych zgodnie z normami społecznymi i prawnymi”.

    W świetle ustaleń innych krajów, zwłaszcza ustaleń amerykańskich, mianem osoby niepełnosprawnej możemy także określić jednostkę, u której w chwili obecnej nie stwierdza się wprawdzie obiektywnie istniejącej niepełnosprawności, lecz istnieją zapisy potwierdzające istnienie stanu niepełnosprawności w jej przeszłości, oraz osobę, która pomimo braku cech niepełnosprawności jest przez swoje otoczenie spostrzegana i traktowana, jako osoba niepełnosprawna.

    Niepełnosprawność winniśmy analizować, jako zjawisko wielopłaszczyznowe ze szczególnym uwzględnieniem jego kontekstu psychologicznego, socjologicznego i antropologicznego; takie podejście przyczyniło się do wyodrębnienia interdyscyplinarnych studiów nad niepełnosprawnością. Mimo rozlicznych konotacji biomedycznych, jednostka niepełnosprawna może być w sensie medycznym zdrowa, logicznym błędem, zatem jest konstruowanie dyferencjału semantycznego „osoby niepełnosprawne versus osoby zdrowe”.

    Szczególne kontrowersje wzbudzają związki pojęcia niepełnosprawności z pojęciem dewiacji. Zakładając, iż podstawowym problemem towarzyszącym niepełnosprawności jest specyfika percepcji przez otoczenie osoby niepełnosprawnej oraz postaw wobec niej, analizowanie niepełnosprawności, jako specyficznej formy dewiacji wydaje się uzasadnione. Potwierdzeniem słuszności takiego sądu jest przy tym zamiennie wobec osoby niepełnosprawnej pojęcia osoby odchylonej od normy (Błeszyńska 1998).2          

    Współczesne definicje niepełnosprawności akcentują kierunek wskazany w 1980 roku przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) i obok aspektu medycznego uwzględniają również indywidualną, społeczną niepełnosprawność w pełnieniu różnych ról, wykonywaniu ważnych zadań, będącą często rezultatem barier, na jakie napotyka osoba niepełnosprawna.

    Problematyką niepełnosprawności zajmują się nie tylko nauki biologiczne, ale i społeczne. Z zakresu badań i wynikających z nich dla praktyki wniosków można wyodrębnić dwa obszary współdziałania tych nauk: pierwszy to leczenie i rehabilitacja, drugi profilaktyka.3

Pojęcie głuchoty.

    Termin „głusi” albo „niesłyszący” określa się ludzi, którzy od urodzenia byli pozbawieni słuchu lub utracili go w ciągu swojego życia. Popularne określenie „głuchoniemy” jest błędne, ponieważ niemota człowieka, chociaż może, to jednak wcale nie musi być spowodowana brakiem słuchu. Nie wszyscy ludzie głusi są niemi, wręcz przeciwnie, dzięki metodycznemu nauczaniu coraz więcej tych, którzy nie słyszą, komunikuje się ze społeczeństwem za pomocą mowy.

    Głuchota to całkowite zniesienie czynności narządu słuchu lub głębokie ich uszkodzenie, które pomimo korekcji przy pomocy aparatów wzmacniających utrudnia, ogranicza lub uniemożliwia orientację w otoczeniu i porozumiewaniu się z osobami słyszącymi.

    Głuchym nazywamy człowieka, któremu utrata lub znaczne upośledzenie analizatora uniemożliwia rozumienie mowy ludzkiej przez słuch i dla, którego w pracy i wszelkich zadaniach życia słuch nie ma praktycznego znaczenia.

    Etiologia wad słuchu obejmuje trzy zasadnicze zespoły czynników:

  1.  Głuchota dziedziczna, gdy występuje ona również u innych członków tej samej rodziny, którą dzieli się na:
  2.  Dominującą, łączy się z innymi zaburzeniami, nie zawsze ujawnia się od urodzenia, niekiedy dopiero po kilkunastu latach
  3.  Recesywna, może pojawić się w każdym pokoleniu
  4.  Głuchota wrodzona - przyczyny:
  5.  Choroby matki w czasie ciąży (choroby wirusowe)
  6.  Czynniki toksyczne (uszkodzenie płodu)
  7.  Zaburzenia hormonalne)
  8.  Głuchota nabyta spowodowana jest przyczynami działającymi w okresie porodu i w czasie dalszego rozwoju jednostki. W czasie porodu ulec może uszkodzeniu na skutek urazu powodującego krwotok i niedotlenienie.

    Pewien odsetek przychodzących na świat dzieci pozbawiony jest zmysłu słuchu. Dzieci te nie reagują na głos matki, obce są im wszystkie wrażenia dźwiękowe. Nie mogą, więc opanować mowy ustnej w taki sposób, jak dzieje się to u dzieci słyszących. Nie słysząc dźwięków nie naśladują ich, nie wymawiają słów, nie mogą pojąć ich znaczenia. Bez zastosowania specjalnych metod nauczania mowy dziecko głuche pozostaje także nieme, nie rozumie mowy otoczenia i nie potrafi swoich własnych myśli wyrazić w sposób artykułowany, zrozumiały, przy użyciu mowy i pisania. Odpowiednio zaś kształcone, choć jest nadal głuche, przestaje być nieme.

    Grupa ludzi obarczona kalectwem słuchu to zarówno zupełnie głusi, jak i posiadający resztki słuchu, wyuczeni mowy ustnej mimo głuchoty czy ogłuchli mówiący. Głuchym nazywamy człowieka, któremu utrata lub znaczne upośledzenie analizatora uniemożliwia rozumienie mowy ludzkiej przez słuch i dla którego w pracy i wszelkich zadaniach życia słuch nie ma praktycznego znaczenia. Inna definicja mówi, że „głuchym nazywamy człowieka, który pozbawiony jest słuchu, a więc treści dźwiękowych płynących ze świata, i który w skutek tego znajduje się w gorszych warunkach niż słyszący, jeżeli chodzi o poznanie zewnętrznego świata i przygotowanie do życia społecznego”. 4

    Dla potrzeb profilaktyki głuchotę możemy podzielić zależnie od przyczyn ją powodujących. W tym przypadku rozróżniamy: głuchotę dziedziczną, wrodzoną, nabytą w czasie porodu i nabytą po urodzeniu, w czasie życia osobniczego. Najczęściej jednak jest stosowany podział w zależności od stopnia utraty słuchu.

W zależności od stopnia utraty słuchu wyróżniamy:5

  1.  Głuchotę całkowitą, którą określamy stan zupełnego braku uczynnienia analizatora słuchowego. Badanie słuchu wykazuje tu całkowity brak percepcji dźwięków, czyli tzw. głuchotę totalną.
  2.  Głuchotę częściową, charakteryzującą się słyszeniem obniżonym w różnym stopniu. Występują tutaj dwie zasadnicze grupy upośledzonych: głusi z resztkami słuchu i niedosłyszący. Głusi z resztkami słuchu to ci, którzy mają w rozmaitym stopniu nikłe pozostałości słyszenia. Resztki takie są niedostateczne przy pracy wymagającej słuchu. Głusi tej kategorii mają niekiedy możliwość słyszenia mowy przy użyciu specjalnej aparatury wzmacniającej. Natomiast nie...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 42.27 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!