ikona pliku docx

Nerki notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 31.41 kB.


Zakażenie układu moczowego (ZUM) – infekcja bakteryjna układu moczowego. Infekcja dolnych dróg moczowych znana jest jako zapalenie pęcherza moczowego, a infekcja górnych dróg moczowych jako odmiedniczkowe zapalenie nerek. Do objawów infekcji dolnych dróg moczowych należą: bolesna mikcja oraz częstomocz bądź parcie na pęcherz (lub oba), natomiast objawy odmiedniczkowego zapalenia nerek dodatkowo obejmują gorączkę i ból brzucha. U osób starszych i bardzo młodych objawy mogą być niejasne lub niespecyficzne. Najczęstszym patogenem w obu przypadkach jest bakteria Escherichia coli, jednak inne bakterie, wirusy i grzyby mogą również doprowadzić do zakażenia.
Zakażenie układu moczowego częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, przy czym połowa kobiet przebyła je przynajmniej raz w życiu. Powszechne są nawroty infekcji. Czynnikami ryzyka są: anatomia kobieca, aktywność seksualna oraz występowanie choroby w rodzinie. Odmiedniczkowe zapalenie nerek, jeżeli ma miejsce, zwykle następuje po zapaleniu pęcherza moczowego, choć może również być wynikiem zakażenia krwi bakteriami. U młodych i zdrowych kobiet diagnozę można postawić wyłącznie na podstawie objawów
Wyróżnia się kilka postaci klinicznych ZUM:

    Znamienny bakteriomocz – patognomoniczna dla ZUM liczba kolonii bakteryjnych wyhodowanych z 1 mL moczu, zależna od sposobu pobrania moczu, płci pacjenta i objawów klinicznych.

    Bezobjawowy bakteriomocz – znamienny bakteriomocz bez zmian w badaniu ogólnym moczu i bez klinicznych objawów ZUM[1].

    Powikłane zakażenie układu moczowego – pacjent jest również chory na cukrzycę, jest w ciąży, jest mężczyzną lub ma obniżoną odporność[2][3].

    Niepowikłane zakażenie układu moczowego – pacjent jest osobą zdrową, kobietą przed menopauzą[2].

    Nawrót zakażenia układu moczowego – ponowny epizod ZUM wywołany tym samym czynnikiem etiologicznym w okresie pierwszych 3 tygodni od zakończenia leczenia poprzedniego epizodu ZUM.

    Ponowne zakażenie układu moczowego (reinfekcja).

    Odmiedniczkowe zapalenie nerek.

U dzieci, u których zakażenie układu moczowego wiąże się z wysoką temperaturą, stwierdza się zakażenie górnych dróg moczowych[4].

Kłębuszkowe zapalenie nerek to choroba pojawiająca się w wyniku odpowiedzi immunologicznej organizmu na zakażenie bakteryjne lub wirusowe. Pojawia się po infekcjach, najczęściej gardła, ale też po przebyciu szkarlatyny, infekcjach skóry i innych. Jakie są objawy kłębuszkowego zapalenia nerek i jak przebiega leczenie?
Kłębuszkowe zapalenie nerek jest efektem walki organizmu z infekcją, wywołaną przez bakterie lub wirusy (najczęściej przez paciorkowce, ale też pneumokoki, gronkowce, meningokoki, wirus ospy wietrznej albo wirusy zapalenia wątroby). W drobnych naczyniach kłębuszków nerkowych gromadzą się antygeny bakterii. Pojawienie się obcego białka wyzwala szereg reakcji immunologicznych mających na celu obronę organizmu przed intruzem i wytworzenie substancji, które mogłyby go zniszczyć. A to prowadzi do powstania stanu zapalnego.
Kłębuszkowe zapalenie nerek wykrywa badanie moczu
Kłębuszkowe zapalenie nerek pojawia się na ogół w tydzień - dwa po przebytej infekcji. Często nie powoduje żadnych dolegliwości, przebiega bezobjawowo i ustępuje samoistnie. Jednak zawsze można je wykryć poprzez badanie moczu, które wykazuje obecność w nim białka i krwi.
Jeśli kłębuszkowe zapalenie nerek ma ostrzejszy przebieg, chory może zauważyć, że mocz pieni się lub ma nieprawidłowy kolor (różowy, czerwonawy lub brunatny), może odczuwać także bóle w okolicy nerek.
Proces zdrowienia z pierwotnej choroby zostaje przerwany, pogarsza się samopoczucie, następuje utrata apetytu połączona czasem z problemami żołądkowymi. Mogą pojawić się także obrzęki twarzy i stóp, kłopoty z oddawaniem moczu, objawy nadciśnienia tętniczego. Tylko sporadycznie chorobie towarzyszy gorączka.

Przyczyną kłębuszkowego zapalenia nerek jest nieprawidłowa czynność układu odpornościowego, którego zadaniem jest obrona organizmu przed obcymi elementami (jak bakterie, wirusy czy komórki nowotworowe). Kłębuszkowe zapalenie nerek rozwija się, gdy z jakiegoś powodu (może nim być zakażenie, np. paciorkowcowe zapalenie gardła lub skóry, nowotwór lub lek, np. leki przeciwzapalne stosowane w chorobach stawów) celem ataku układu odpornościowego staną się prawidłowe kłębuszki nerkowe.

Jeżeli choroba dotyczy tylko nerek, mamy do czynienia z tzw. pierwotnym kłębuszkowym zapaleniem nerek, a jeżeli zapalenie nerek towarzyszy chorobom innych narządów lub jest ich wynikiem, to mówimy o wtórnym kłębuszkowym zapaleniu nerek.

Pomimo wykonania wszystkich tych badań, postawiona na ich podstawie diagnoza kłębuszkowego zapalenia nerek nie jest pewna, ale jedynie mniej lub bardziej prawdopodobna. Tylko zbadanie fragmentu nerki różnymi technikami mikroskopowymi pozwala na pewne rozpoznanie kłębuszkowego zapalenia nerek, a zwłaszcza na stwierdzenie - z jakiego typu kłębuszkowym zapaleniem nerek mamy do czynienia u danego pacjenta.

Aby uzyskać fragment nerki wykonuje się biopsję. Biopsja nerki nie zawsze jest konieczna i często, zwłaszcza w przypadku wtórnego zapalenia nerek, można rozpocząć odpowiednie leczenie w oparciu o wyniki innych badań. W bardzo wielu przypadkach, mimo wykonania wszystkich koniecznych badań, nadal nie można ustalić przyczyny choroby nerek, jednak wyniki badań pozwalają wybrać najlepszy w danym przypadku sposób leczenia.

Najczęstsze typy kłębuszkowego zapalenia nerek (w sposób pewny można je rozpoznać tylko po wykonaniu biopsji nerki) to:

    ostre kłębuszkowe zapalenie nerek

    kłębuszkowe zapalenie nerek typu IgA (nefropatia IgA)

    ogniskowe segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych

    błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek

    submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek

    gwałtownie postępujące kłębuszkowe zapalenie nerek

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek zwykle ustępuje całkowicie, a w lekkich przypadkach często nawet nie zostaje rozpoznane. Tylko w kilku procentach przypadków dochodzi do trwałej niewydolności nerek. Przewlekłe wtórne kłębuszkowe zapalenie nerek bardzo często całkowicie ustępuje po wyleczeniu przyczyny. Jeżeli nie uda się jej usunąć, to kłębuszkowe zapalenie nerek może doprowadzić do ich niewydolności, co w najcięższych przypadkach może nastąpić w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, nawet pomimo stosowania wszystkich możliwych sposobów leczenia.
Odmiedniczkowe zapalenie nerek: przyczyny, objawy i leczenie
Odmiedniczkowe zapalenie nerek najczęściej jest wynikiem nieleczonej lub źle leczonej infekcji cewki moczowej lub pęcherza moczowego, która rozprzestrzeniła się do nerek. Wówczas należy jak najszybciej wdrożyć odpowiednie leczenie. W przeciwnym razie może dojść do rozwoju przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, a w konsekwencji do niewydolności tego narządu. Jakie są przyczyny i objawy odmiedniczkowego zapalenia nerek? Na czym polega leczenie tej choroby?
Odmiedniczkowe zapalenie nerek to choroba, w przebiegu której, w wyniku stanu zapalnego, dochodzi do uszkodzenia tkanki śródmiąższowej nerek i komórek kanalików nerkowych. Nieleczona lub źle leczona może doprowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia nerek, a w konsekwencji do ich niewydolności.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek - przyczyny i czynniki ryzyka
Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek może być wynikiem zakażenia:
    bakteryjnego - w większości przypadków (ok. 80 proc) do ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek dochodzi na skutek zakażenia przez bakterie, które pochodzą z dolnych dróg moczowych i dostają się do nerek drogą wstępującą przez moczowody. Najczęściej są to bakterie E. Coli, rzadziej gronkowce. Inne bakterie, które odpowiadają za zakażenie dróg moczowych, to mikoplazmy i dwoinka rzeżączki;
    wirusowego - za zakażenie najczęściej odpowiadają wirusy z rodziny Herpes, w tym m.in. wirus opryszczki, którym można się zarazić podczas kontaktów seksualnych;
    grzybiczego - zdarzają się one u chorych z obniżoną odpornością, leczonych antybiotykami lub lekami immunosupresyjnymi, a także u pacjentów długotrwale cewnikowanych;
Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek może być także wynikiem przedostania się drobnoustrojów chorobotwórczych do nerek poprzez krew.
Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek jest wynikiem nieleczonego lub źle leczonego zakażenia cewki moczowej lub pęcherza moczowego (bakterie, które zalegają w drogach moczowych, przedostają się przez moczowód do nerki i wywołują stan zapalny) lub nawracającego ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek.
   
Odczyn-kwaśny –pH 4,8-7,4
    Ciężar właściwy: noworodek-1,001-1,018
dzieci-1.024-1,026
    Glukoza- 0
    Białko- 0
    Nabłonki- pojedyncze
    Leukocyty- u dziewczynek -10 w.p.w,
u chłopców - 5.
    Erytrocyty- do 5 w.p.w
    przebiega z gorączką lub innymi objawami ogólnymi, takimi jak wymioty, biegunka, ból brzucha albo ból w okolicy lędźwiowej
    U dzieci odróżnienie na podstawie objawów klinicznych zakażenia dróg moczowych od odmiedniczkowego zapalenia nerek jest jednak często niemożliwe, dlatego w praktyce stosuje się niezbyt precyzyjne rozpoznanie "zakażenie układu moczowego„
    U dzieci w pierwszych 3 latach życia bezpiecznie jest każdy epi...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 31.41 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!