ikona pliku doc

Modele społeczne- śmierć, szpital, niepełnosprawność notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 117.00 kB.


Modele społeczne - szpital, śmierć, niepełnosprawność
Modelem nazywać można słowne, obrazowe lub jakiekolwiek symboliczne przedstawienie ludzkiego zachowania (instytucji, osobowości), mogące służyć za przykład i przedmiot odniesienia ocen i skonstruowane dla praktycznych celów społecznych. Modele mogą odznaczać się różnym stopniem abstrakcji. Model może być przedstawiony w formie konkretnego obrazu czy serii obrazów, albo w formie normatywnego sformułowania, albo
w postaci mniej lub bardziej abstrakcyjnej koncepcji. W ostatnim przypadku model zbliża się bardzo do koncepcji typu i w rzeczywistości oba te pojęcia bywają często używane zamiennie. Model, w przyjętym tutaj rozumieniu, służy potocznemu użytkowi i praktycznym celom społecznym, stąd też rzadko bywa tak abstrakcyjny, jak koncepcje typów. Wyrażony jest w formie prostej, najczęściej obrazowej. Pojęcia modelu używa się dość szeroko na terenie nauk społecznych, w różnym znaczeniu. Rozciąga się często na nauki społeczne rozumienie, jakie pojęciu temu nadawane jest w naukach matematycznych i przyrodniczych.
Jednak w naszym przypadku określenie modelu jest ograniczone do tej kategorii pojęć, które C. Levi-Strauss określa terminem „świadomych modeli". Są to modele odnoszące się do procesów społecznych, konstruowane przez samych uczestników tych procesów zainteresowanych ich przebiegiem. Levi Strauss pisze, że: „[...] zadaniem świadomych modeli jest nie wyjaśnienie zjawisk społecznych, ale ich utrwalenie i rozpowszechnienie". Stąd też, zdaniem C. Levi-Straussa, nawet jeśli są one bardzo niedokładne lub bardzo tendencyjne, zasługują na najbaczniejszą uwagę badacza społeczeństwa. Dostarczają mu punktów oparcia umożliwiających wniknięcie w strukturę kultury, którą chce poznać, jakkolwiek należy wystrzegać się bezkrytycznego uznania ich za gotowe elementy tej struktury. Model w tym znaczeniu może zatem odpowiadać dość ściśle ustalonym lub zaczątkowym wzorom zachowania. Może jednak nie posiadać odpowiedników w aktualnym, faktycznym zachowaniu społecznym, lecz może wyrażać aspiracje i plany pewnych osób lub grup osób zamierzających zmienić istniejące wzory społeczne. Dla przykładu, nauczyciele mogą operować pewnym ideałem wychowawczym czyli modelem, który jest dość odległy od rzeczywistego wzoru zachowania ich uczniów, którego jednak nie przestają oni formułować
i popularyzować w rozmaity sposób z zamiarem sprowadzenia w przyszłości wzoru ucznia do przyjętego przez siebie modelu ucznia.
Takie „czyste" modele wyrażające aspiracje i pragnienia raczej aniżeli aktualną praktykę społeczną, odgrywają istotną rolę w wychowaniu oraz wszelkiego rodzaju propagandzie. Zadaniem ich jest wywołanie określonego rodzaju postępowania i dostarczenie kryterium wartościowania i oceny ludzkich zachowań. Podobną rolę mogą jednak spełniać modele mające odpowiedniki w aktualnych wzorach zachowania, zarówno ustalonych, jak
i zaczątkowych. W pierwszym wypadku celem ich jest afirmacja i kontynuacja przyjętych
i dominujących sposobów zachowania, w drugim wypadku - rozprzestrzenienie i utwierdzenie nowych, gruntujących się dopiero sposobów zachowania.
Modele ujmowane z punktu widzenia ich zamierzonej funkcji praktycznej i stosunku do wzorów mogą zatem nosić charakter konserwatywny (gdy odpowiadają ustalonym wzorom) lub nowatorski (gdy odpowiadają wzorom zaczątkowym). Specjalnym przypadkiem są modele „czyste" (ideały), dla których nie można znaleźć żadnego odpowiednika
w realizowanych aktualnie wzorach. Nie znaczy to jednak, że modele „czyste" nie posiadają w ogóle oparcia w rzeczywistych elementach kultury. Jeśli nie są one tworem izolowanych jednostek pozbawionym szans szerszego społecznego wpływu, to opierają się z reguły na wartościach społecznych przyjętych i uznawanych w pewnych, przynajmniej społecznych kręgach. Oczywiście modele nowatorskie i „czyste" posiadają szczególne znaczenie dla procesu wprowadzania i ustalania nowych społecznych wzorów, stąd też umiejętne operowanie modelami stanowi bardzo istotny element wszelkiej techniki społecznej
i politycznej.
Każda kultura, zarówno tradycyjna kultura popularna, jak kultura masowa nowoczesnych społeczeństw zurbanizowanych, stanowi bogaty arsenał różnego rodzaju modeli, pełniących funkcje wychowawcze i propagandowe. Funkcje te mogą być zamierzone lub niezamierzone przez twórców i wytwórców kultury i mogą być przez nich w większym lub mniejszym stopniu uświadamiane. Występują także i tam, gdzie producenci kultury mają na celu przede wszystkim odwzorowanie pewnych dziedzin życia i wyrażenie pewnych wartości, przy których doborze kierują się przede wszystkim ze względu na ich popularność
i rozpowszechnienie w społeczeństwie. Oczywiście, im bardziej „zaangażowana" jest twórczość kulturalna i im bardziej podporządkowana określonej polityce kulturalnej, tym bardziej świadoma jest technika stosowania modeli w celach wychowawczo-propagandowych.


SZPITAL JAKO INSTYTUCJA SPOŁECZNA (MODELE SZPITALA)
Przyglądając się różnym postaciom szpitala w rozwoju historycznym stwierdzamy, że były one zależne od warunków politycznych i ekonomicznych, od struktury społeczeństwa, postępu techniki, przyjmowanych wartości. Biorąc pod uwagę oddziaływanie wymienionych czynników, możemy mówić o czterech modelach szpitala.   
Pierwszy z tych modeli ? - to szpital w Grecji i Rzymie. Jeden i drugi był instytucją leczniczą. Szpitale Grecji położone były w okolicach o charakterze uzdrowiskowym, wyposażone w łóżka dla chorych i narzędzia lekarskie. Korzystali z nich należący do wybranej klasy panującej. Również i szpital rzymski był dobrze wyposażony. Posiadał wodociągi, kanalizację, wentylację, ogrody. Korzystać z niego mogli nie tylko bogaci, ale także i ubodzy.
Inny model szpitala stworzył kościół chrześcijański. Szpital ten trwał do końca średniowiecza. Różnił się on bardzo od szpitala starożytnego. Kościół ustalił, że obowiązkiem społeczeństwa jest opieka nad ubogimi. Stąd szpitale przybrały postać przytułków, do których oddawano nie tylko chorych, ale także niedołężnych i starców, sieroty, inwalidów, pielgrzymów, kobiety ciężarne. O takim szpitalu w Polsce pisze S. Bystroń: "Ponieważ nędza zazwyczaj idzie w parze z kalectwem i chorobą, więc szpitale, przeznaczone zasadniczo dla ubogich, stawały się tym samym przytułkiem chorych, których należało pielęgnować
i leczyć”. Z uwagi na to, że szpitale służyły różnym celom nadawano im i różne nazwy, np. przytułki dla biednych, przytułki dla sierot i podrzutków, przytułki dla starców i chorych.
Trzeci typ szpitala, to typ filantropii świeckiej. Istotnym celem tego szpitala była opieka społeczna, a nie leczenie. Różnił się on tym od szpitala okresu średniowiecza, że pozostawał w rękach świeckich. Szpital ten był formą opieki społecznej, której zadaniem było zmniejszenie nędzy, żebractwa, walka z epidemiami. Obok szpitala powstawały nowe instytucje podejmujące również walkę o zdrowie człowieka. Powstawały świeckie organizacje opieki nad zdrowiem ludności, komisje sanitarne, zaczynało się kształtować pierwsze ustawodawstwo dotyczące ochrony zdrowia ludności.
Czwarty model szpitala to szpital nowoczesny, nastawiony na diagnostykę i terapię.
H. Csorba tak go charakteryzuje: "Nowoczesny szpital jest w pierwszym rzędzie ośrodkiem koncentracji skomplikowanych aparatów technicznych służących do trafnego rozpoznania chorób, jak i ośrodkiem koordynowania działalności terapeutycznej, ośrodkiem naukowo-badawczym, często szkolącym młode kadry w zawodzie oraz ośrodkiem profilaktyki”. Przedstawione określenie nowoczesnego szpitala podkreśla, że jest to ośrodek techniczny”, ułatwiający diagnozę.
Stąd współcześnie zaczyna się krystalizować nowy typ szpitala o profilu społeczno-humanistycznym, w którym obok leczenia sprawuje się opiekę i to nie tylko przez lekarza
i pielęgniarkę, ale także psychologa oraz socjologa.
Z socjologicznego punktu widzenia szpital to grupa wtórna. Jest ona powoływana do realizacji określonego celu. Szpital należy do podsystemu zamkniętej opieki zdrowotnej, stanowi jedno z wielu ogniw systemu społecznego ochrony zdrowia w naszym kraju, a zatem zajmuje w nim określoną pozycję i ma do spełnienia specyficzne zadania. Na plan pierwszy należy wysunąć funkcję diagnostyczno-terapeutyczną, następnie opiekuńczą, sprawowaną w środowisku oraz profilaktyczną indywidualną i środowiskową. Inne natomiast zadania spełnia szpital kliniczny. Na plan pierwszy wysuwa się w nim funkcję badawczą, a następnie dydaktyczną, spełnianą w stosunku do przyszłych lekarzy, a także pielęgniarek.
Realizacja wymienionych zadań wymaga odpowiedniego zespołu ludzi. Są nimi: lekarze, pielęgniarki, psychologowie, socjologowie, magistrowie wychowania fizycznego, masażyści, dietetyczki, pracownicy techniczni, salowe, administracja. Wymaga to odpowiedniej organizacji, podziału kompetencji i zadań. Z tego względu w grupie wtórnej wyróżniamy jej organizację formalną. Tworzy ona hierarchię wzajemnie podporządkowanych stanowisk, określa kompetencje należące do poszczególnych stanowisk, ustala procedurę załatwiania spraw służbowych i utrzymywania kontaktów, system zachęcający pracowników do pracy, zapewnia ciągłość istnienia szpitalowi. Możemy zatem powiedzieć, że organizacja formalna ustala miejsce każdego pracownika w hierarchii każdego zakładu, określając w ten sposób jego obowiązki, uprawnienia, a także sposób i zasady współdziałania między pozycją dyrektora szpitala a pozycj
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 117.00 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!