ikona pliku pdf

MODEL D OREM W OBS

OBTURACYJNY BEZDECH SENNY


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 243.87 kB.


Model Doroty Orem
Model koncepcyjny pielęgnowania Orem jest określany, jako teoria samoopieki, czyli świadomej, wyuczonej aktywności ukierunkowanej na zaspokajanie określonych potrzeb, które w sposób celowy regulują integralność, funkcjonowanie i rozwój jednostki.
Dwie formy samoopieki:
Pośrednia – zdolność ludzka do angażowania w samoopiekę. Indywidualne zdolności uzależnione są od wieku, rozwoju, aktywności życiowej, kultury społecznej i zdrowia; samoopieka spontaniczna.
Terapeutyczna – aktywność podejmowana krótkim czasie, wymagająca zastosowania różnych metod; samoopieka ukierunkowana, z celem (np. „ćwiczę, bo chcę mieć większą sprawność”).
Założenia
 Samoopieka jest nabywana przez człowieka przez kontakty interpersonalne i komunikowanie się.
 Samoopieka, to wyuczona aktywność, którą człowiek podejmuje i kontynuuje w celu utrzymania życia, zdrowia i dobrego samopoczucia.
 Każda osoba dorosła ma zarówno prawo jak i odpowiedzialność za sprawowanie opieki nad sobą oraz innych, np. za dzieci, osoby niepełnosprawne.
 Dorosły może samoopieki.
czasem
potrzebować
wsparcia
w
realizacji
 Zachowanie równowagi pomiędzy indywidualnym zapotrzebowaniem na opiekę a zdolnością jednostki do samoopieki (deficyt samoopieki) wymaga interwencji pielęgniarki
Trzy kategorie potrzeb związane z samoopieką
Potrzeby uniwersalne – wspólne dla wszystkich ludzi, konieczne dla utrzymania życia i zdrowia oraz dobrego samopoczucia.
Potrzeby rozwojowe – początkowo utożsamiane z uniwersalnymi, a następnie wyodrębnione, jako nowa kategoria, ze względu na zmieniające się potrzeby zależne od okresu rozwoju człowieka (w tym też nowe sytuacje życiowe – odejście bliskiego, trudne sytuacje życiowe).
Potrzeby w sytuacjach zaburzeń stanu zdrowia - np. w przypadku jego pogorszenia, w chorobie czy też w niepełnosprawności.
Dobór najskuteczniejszej metody pielęgnowania dla potrzeb pacjenta to:
 Działania „za” i „dla” pacjenta – aktywizowanie.
 Kierowanie, doradzanie, przewodnikiem.
udzielanie
wskazówek

bycie
 Udzielanie wsparcia – wspieranie psychiczne i fizyczne.
 Stwarzanie środowiska wymagającej pomocy.
sprzyjającego
rozwojowi
osoby
 Uczenie. Wybór odpowiedniej metody pracy z pacjentem jest ściśle związany z doborem systemu pielęgnacyjnego, tj. określeniem podejścia w zależności od wymaganej przez pacjenta pomocy.
Wyodrębniamy trzy systemy pielęgnowania
System całkowicie kompensacyjny – zespół sprawuje opiekę i wykonuje wszystkie czynności w jego imieniu, za pacjenta.
System częściowo kompensacyjny – częściowo personel, częściowo pacjent.
System wspierająco – uczący – mobilizowanie pacjenta w dostarczaniu określonej wiedzy, nie wyręczanie, lecz przygotowanie do samodzielnego wykonywania samoopiek.i
Rola pielęgniarki polega na:
 Całkowitym lub częściowym kompensowaniu niezdolności lub ograniczeń w zakresie samopielęgnacji, bądź asystowaniu pacjentowi w samoopiece.
 Określeniu zakresu opieki poprzez umiejętne rozpoznanie potrzeb pacjenta i określenie deficytu w zakresie samoopieki.
 Doborze metod pielęgnowania.
Pomoc pielęgniarki obejmuje;
1.Rozpoczynanie i utrzymywanie relacji pielęgniarka - pacjent tak długo jak będzie mógł bez pomocy zapewnić sobie opiekę.
2.Stwierdzanie, czy i jakiej pomocy pacjent potrzebuje od pielęgniarki.
3.Odpowiadanie na prośby, oczekiwania i potrzeby pacjenta przez zapewnienie kontaktów i asystowanie pielęgniarki.
4.Formułowanie zleceń pielęgniarskich, ich realizowanie a także zapewnianie bezpośredniej pomocy pacjentowi.
5. Koordynowanie i integrowanie świadczeń pielęgniarskich z rodzinnym życiem pacjenta, z jego różnorodnymi zapotrzebowaniami na opiekę zdrowotną, socjalną i edukacyjną oraz zaspokajaniem tych potrzeb.
Opis przypadku 36-letni otyły mężczyzna został skierowany do poradni pulmonologicznej przez lekarza POZ, do którego zgłosił się z powodu głośnego chrapania z długimi przerwami w oddychaniu. Chorego do pójścia do lekarza namówiła żona, która zaobserwowała powyższe objawy, nasilające się intensywniej po spożyciu alkoholu. Chory skarżył się także na przebudzanie z uczuciem duszności, uczucie zmęczenia, brak energii i senność w ciągu dnia oraz ból głowy, zwłaszcza rano. Dolegliwości te nasiliły się w ciągu ostatniego roku. Wcześniej nie chorował, poza częstymi anginami w dzieciństwie. Leków na stałe nie przyjmuje. Od 16 lat pracuje, jako kierowca i kilkakrotnie na krótko zasnął podczas prowadzenia pojazdu. Pali około 20 papierosów na dobę, alkohol pije okazjonalnie 1–2 razy w miesiącu, „zawsze” był otyły, ale w ostatnim czasie utył jeszcze bardziej. W badaniu przedmiotowym stwierdzono otyłość III° ( BMI), obwód szyi 45 cm, migdałki podniebienne powiększone, bez nalotów, z kryptami po przebytych anginach, ciśnienie tętnicze 160/100 mmHg. W warunkach szpitalnych wykonano badanie snu (badanie poligraficzne) – w czasie 8 godzin zapisu nocnego zarejestrowano bezdechy i spłycenia oddychania. Zaburzeniom oddychania towarzyszyło zmniejszenie wysycenia hemoglobiny tlenem.(najmniejsza SaO2 65%). Zarejestrowano nieregularne chrapanie przez większą część nocy. Ponadto wykonano rejestrację: elektroencefalogramu [EEG], elektromiogramu [EMG], EKG, SaO2, ruchów oddechowych klatki piersiowej i brzucha, ruchów kończyn dolnych, przepływu powietrza na poziomie ust i nosa, pozycji ciała i chrapania. U chorego na podstawie objawów klinicznych i wyniku badania poligraficznego rozpoznano OBS oraz zespół metaboliczny (otyłość brzuszna, nadciśnienie tętnicze i hipertriglicerydemia). Wypisany do domu z zaleceniami dot. obniżenia RR, redukcją masy ciała, zwiększeniem aktywności fizycznej, zmianą pozycji podczas snu.
DIAGNOZY I INTERWENCJE PIELĘGNIARSKIE. Z wykorzystaniem systemu wspierająco- edukacyjnego.
1.Diagnoza pielęgniarska: Przebudzanie się w nocy z uczuciem duszności spowodowane deficytem dostępu świeżego powietrza. Cel opieki: - Zmniejszenie duszności ew. wyeliminowanie. - Ułatwienie oddychania. -Umożliwienie prawidłowego ciągłego snu. -Ogólna poprawa samopoczucia. Realizacja:  Ocena charakteru i nasilenia duszności.  Eliminacja czynników nasilających duszność, zmiana pozycji ułożeniowej w czasie snu.  Utrzymanie właściwej wilgotności i temperatury pomieszczenia, wietrzenie.  Stosowanie inhalacji nawilżających drogi oddechowe,  Motywowanie chorego do stosowania ćwiczeń oddechowych.  Zaprzestanie używania alkoholu  Motywowanie do porzucenia nałogu, edukacja dot. szkodliwości dymu tytoniowego. 2.Diagnoza pielęgniarska:
Niedotlenienie organizmu spowodowane dusznością, wynikające z deficytu dostępu świeżego powietrza, usunięcia produktów przemiany materii. Cel opieki: -Zapewnienie poczucia bezpieczeństwa - Zmniejszenie duszności ew. wyeliminowanie -Prawidłowe utlenowanie i oczyszczenie organizmu. Realizacja:  Eliminacja czynników nasilających duszność (stres).  Zapewnienie prawidłowego mikroklimatu pomieszczenia, temp. 1820C, wilgotność 50-70%, wietrzenie.  Motywowanie chorego do stosowania ćwiczeń oddechowych.  Ubiór przewiewny- z naturalnych składników(wszycie piłeczki tenisowej do piżamy w okolicę łopatek). • Motywowanie do porzucenia nałogu, edukacja dot. szkodliwości dymu tytoniowego. • Zaprzestanie używania alkoholu Redukcja masy ciała. Przestrzeganie odpowiedniego odżywiania. Prawidłowe nawadnianie organizmu. Zmotywowanie do aktywności fizycznej.
   
3.Diagnoza pielęgniarska: Nadciśnienie tętnicze, hipertrigliceremia spowodowana deficytem w diecie. Cel opieki: -Obniżenie ciśnienia tętniczego, -Zredukowanie masy ciała,
Realizacja:      Redukcja masy cia
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 243.87 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!