ikona pliku docx

Kontrreformacja i szkolnictwo jezuickie/ Historia wychowania - pedagogika notatki


ocena: 4.0, 1
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 26.03 kB.


Andrzej Frycz-Modrzewski - W rzeczpospolitej powstały nowe koncepcje szkolnictwa. Jego działalność związana była z walką o wzmocnienie władzy królewskiej, reformę w sprawie państwa i prawa, walczył przeciw ustawodawstwu. Swoje poglądy zawarł w dzieleO prawie RP,O obyczajach,O szkoleitd. Uważał ze najważniejsza jest szkoła, bo kształci ona zdolnych uczniów. Obowiązkiem państwa było dbanie o dobro oświaty publicznej, dbanie ludzi nauki i szanowanie zawodu nauczyciela.

Zmiany w systemie szkolnym-rozwój szkół i przyrost uczniów spowodował zróżnicowanie poziomów. Szkoły parafialne, które w 16 i17 wieku nie potrafiły się zmodernizować stawały się stopniowo szkołami plebejskimi, ucząc głównie religii  i śpiewu kościelnego, czytania, początkowo pisania i łaciny. W 17 wieku polskie szkoły parafialne zaczęto zamykać, ponieważ chłopi przestali posyłać dzieci do szkół.

Szkoły Średnie-niektóre z miejskich szkół parafialnych osiągnęły poziom zbliżony do średnich szkół humanistycznych .Powstawały też nowe szkoły wzorowane na protestanckich  i katolickich instytucji zachodnio-europejskich. Do najsłynniejszych szkół należało Gimnazjum braci czeskich itd.

Szkoły wyższe-w drugiej połowie 16 wieku powstały dwie nowe szkoły wyższe Jezuicka AK Wileńska(1579) i świecka AK Zamojska(1960).Polskie uczelnie w połowie 15 wieku podupadły ekonomicznie ,co uniemożliwiło sprowadzenie nowej kadry i myśli naukowej. Szkoły a edukacja-w okresie renesansu i przełomu nowożytnego drobna i średnia szlachta posyłała swoich synów do szkół jezuickich, a biedota do pijarskich pod opieką dyrektora. Szkoły jezuickie reprezentowały wysoki poziom, natomiast szkoły pijarskie były dla młodzieży prawosławnej i unickiej.

Myśl pedagogiczna 17 i 18 wieku - Kontrreformacja-walka prowadzona przez kościół katolicki w 16 i 17 wieku. Kontrreformacja trwała od 1564 do 1768.

Edukacja klasowa dziewcząt-dziewczęta mogły uczyć się w szkołach parafialnych, parafialnych domach i pod opieką w klasztorach. Przez wiek 16 i 17 klasztory tworzyły możliwość wychowania dziewcząt świeckich ucząc wiary, dobrych obyczajów.

Kontrreformacja i szkolnictwo jezuickie

Kościół  rzymsko-katolicki dopiero na Soborze trydenckim (1545-1563) wezwał całe duchowieństwo do walki o umocnienie  nieskażonej heretyckimi nowinkami wiary chrześcijańskiej,   w której szczególną rolę odegrać miało wychowanie młodzieży w odpowiednio zreformowanych  szkołach katedralnych i klasztornych, które jednak  nadal przeznaczone były dla kandydatów sposobiących się do stanu duchownego. Dla młodzieży świeckiej, zwłaszcza wywodzącej się ze stanów wyższych - szlacheckich nowy typ szkoły humanistycznej stworzyli dopiero jezuici.

Twórcą  zakonu jezuitów (Societatis Jesu) był Ignacy Loyola (Inigo Lopez de Loyola), Hiszpan, późniejszy święty, żyjący w latach 1491-1556. W młodości był  oficerem. W wojnie hiszpańsko-francuskiej ciężko ranny, długo chorował, wypełniając czas czytaniem książek o życiu Jezusa Chrystusa. Pod wpływem tej lektury zrozumiał, jak pisał o swoich  wewnętrznych przeżyciach, że zamiast wojennych czynów jako rycerz, może dokonać więcej oddając się  służbie bożej.

 Po wyzdrowieniu ruszył Loyola z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Port w Barcelonie, skąd zamierzał wypłynąć, z powodu zarazy był zamknięty. Czekając, prawie przez rok mieszkał w pobliskiej grocie, oddając się pokutnym ćwiczeniom, kontemplacyjnym modlitwom i lekturze „Pisma Świętego”.  Po odbyciu pielgrzymki do Jerozolimy, podjął  w Barcelonie studia i zaczął działalność religijną, udzielając odwiedzającym go ludziom wsparcia duchowego. Zaniepokojona tymi praktykami hiszpańska inkwizycja uwięziła go, ale po przesłuchaniach zwolniła, ułatwiając mu dalsze studia w Paryżu (1528). Tu ukończył filozofię i teologię (1535).  Jeszcze w czasie studiów, wspólnie z paroma kolegami założył wspólnotę religijną, połączoną ślubami ubóstwa, czystości i pielgrzymki do Ziemi Świętej. Ponieważ toczące się nieustanne wojny odwlekały pielgrzymkę, zajęli duszpasterstwem. Ignacy Loyola w 1537 r. przyjął święcenia kapłańskie i wyjechał do Rzymu, by oddać się do dyspozycji papieża, Pawła III.

Stworzona przez Loyolę reguła wspólnoty Towarzystwa Jezusowego  (Societatis Jesu), zatwierdzona została przez papieża bullą  27 września 1540 r.

Celem zakonu było: pod sztandarem krzyża walczyć dla Boga, służyć tylko Jezusowi Chrystusowi i jego namiestnikowi na ziemi - rzymskiemu papieżowi.

Środkami miały być: kaznodziejstwo, słuchanie spowiedzi i nauczanie młodzieży. Do wcześniej przyjętych ślubów dodano: wypełniać bez jakichkolwiek ociągania każdy rozkaz papieża, wydany dla zbawienia dusz i szerzenia wiary.

 Późniejsze konstytucje zakonu, starannie dopracowane, zatwierdzone zostały ponownie      w 1558 r., uściślały strukturę wewnętrznego życia w zakonie. Ustalały m.in. dwuletni nowicjat, gruntowne studia w zakresie filozofii i teologii Od kandydatów miano wymagać dowodów świątobliwego życia, wysokiej kultury i inteligencji, a nade wszystko cnoty  posłuszeństwa.

Ustrój zakonu był centralistyczny, co zapewniało mu skuteczność działania. Na czele stał generał, którego wybierała dożywotnio kongregacja. On mianował prowincjałów i rektorów domów formacyjnych oraz zarządzał całym majątkiem zakonu.

Jezuici nie mieścili się w dotychczasowych schematach życia zakonnego

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 26.03 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!