ikona pliku doc

KOMPENDIUM WIEDZY Z PEDAGOGIKI

nauki związane z pedagogiką


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 633.50 kB.


1. Dyscypliny pedagogiczne
pedagogika ogólna - (ujmuje człowieka jako funkcjonalną całość)
teoria wychowania - (moralnego, społecznego, fizycznego, estetycznego)
dydaktyka (ogólna i szczegółowa) - (teoria kształcenia)
pedagogika specjalna (surdopedagogika, tyflopedagogika, oligofrenopedagogika, pedagogika terapeutyczna, pedagogika resocjalizacyjna)
andragogika - (teoria oświaty dorosłych);
pedeutologia - (nauka dotycząca nauczyciela);
teoria systemów oświatowych
pedagogika porównawcza - (analiza systemów oświatowych różnych krajów w powiązaniu z ich społecznym i ekonomicznym rozwojem),
pedagogika społeczna - (zajmująca się problematyka środowiskowych uwarunkowań procesów wychowania)
pedagogika kształcenia zawodowego
Pedagogika specjalizuje się w bardzo wielu aspektach życia jednostki związanego nie tylko z wychowaniem czy nauczaniem. Prowadzi również działania mające na celu polepszenie lub zahamowanie cech patologii społecznej w tym psychopatii i socjopatii poprzez organizowanie działań profilaktycznych (psychoprofilaktyka).
2. Główne pytania współczesnej pedagogiki
- kim jest człowiek?
CZŁOWIEK- istota naturalna, osobowość ukształtowana pod wpływem takich czynników, jak: ustrój somatyczno- psychiczny, środowisko życia, instytucje powołane do zadań wychowawczych oraz własna praca jednostki nad sobą.
- kim ma być człowiek?
- kim się człowiek staje pod wpływem pedagogicznego działania?
3. Kryteria naukowości pedagogiki
August Comte stworzył pierwsze kryteria naukowości, których spełnienia wymagał w celu przyznania danej nauce jej naukowego charakteru. Zatem, aby stwierdzić, iż dana dziedzina wiedzy jest także nauką, musi ona spełnić następujące kryteria:
-posiadanie własnego przedmiotu badań
-zajmowanie swojego miejsca w systemie nauk
-posiadanie własnego warsztatu metodologicznego
Jeśli chodzi o pedagogikę, jej przedmiot badań stanowi człowiek w różnych etapach życia i rozwoju (od narodzin do śmierci). Nauka ta zajmuje się także procesami edukacyjnymi, a więc wychowaniem i nauczaniem. Pedagogika należy do nauk empirycznych i społecznych, a jej swoistym przedmiotem jest człowiek, który zmienia się pod wpływem innych ludzi. Pedagogika posiada również swój własny warsztat metodologiczny, gdzie wśród stosowanych metod pedagogicznych wyróżnić można:
analizę dokumentów i innych wytworów ucznia
ankietę
eksperyment pedagogiczny
monografię pedagogiczną
obserwację
sondaż diagnostyczny
W późniejszym czasie dodano jeszcze jedno kryterium naukowości - posiadanie własnego systemu pojęć, który to pedagogika również posiada, między innymi:
Wykształcenie, wychowanie, uczenie się, środowisko wychowawcze, osobowość, nauczanie, kultura, czas wolny.
4. Podstawowe pojęcia w pedagogice:
Edukacja- (educo - wychowywać) wg Kwiatkowskiej oznacza wydobywania sił tkwiących w człowieku poprzez stosowanie działań stymulacyjnych oraz wszelkich form kreacji (czyli nauczanie przez przeżywanie, np. dzieła muzycznego)
Socjalizacja- wg Szczepańskiego- rozumiana jako część całkowitego wpływu środowiska które wprowadza jednostkę do działania w życiu społecznym, uczy zachowań wg przyjętych wzorów, uczy ja zrozumienia kultury, czyni ją zdolną do utrzymania się i wykonywania określonych ról społecznych.
Nauczanie- w tym kontekście - nauczanie szkolne - oznacza taką działalność społeczną, w której nauczyciel kieruje grupą uczniów w taki sposób, by umożliwić im osiąganie określonych celów dydaktyczno - wychowawczych, czyli opanowania wiedzy oraz zdobycia umiejętności wdrażania jej w życie, nabycie podstaw naukowego pogląd na świat, jak również rozwijanie zdolności i zainteresowań wychowanków przy jednoczesnym zachęcaniu ich do dalszej pracy nad sobą, czyli samokształcenia.
Uczenie się- jest to celowe zdobywanie i utrwalanie w pamięci wiadomości, sprawności i nawyków. Nauczanie - jest to kierowanie procesem uczenia się; to zamierzona praca nauczyciela i uczniów. Konieczny warunek nauczania stanowi świadome i aktywne współdziałanie nauczyciela z uczniami.
Kształcenie- określamy najczęściej przyswajanie wiadomości oraz nabywanie odpowiednich umiejętności i sprawności intelektualnych. Innymi słowy, kształcenie to cały zespół czynności i oddziaływań, który nastawiony jest na rozwój umysłu, a więc stronę poznawczą wychowanka. Najogólniej ujmując, pojęciem kształcenia posługujemy się dla określenia całokształtu procesów i czynności zmierzających do pełnego, harmonijnego rozwoju osobowości człowieka, przy czym w tym znaczeniu termin - kształcenie - niejako zlewa się z terminem wcześniej opisywanym, czyli wychowaniem.

5.Pojecie aksjologii i pedeutologii
Aksjologia pedagogiczna zajmuje się formowaniem celów wychowania, badania ich spójności i uzasadnienia ich poprzez odwoływanie się do określonych systemów wartości.
Pedeutologia — dział pedagogiki zajmujący się zagadnieniami dotyczacymi zawodu nauczyciela; główne kierunki badań pedeutologicznych: osobowość nauczyciela, jego uzdolnienie i autorytet, dobór kandydatów do zawodu nauczycielskiego i kształcenie nauczycieli, etyka zawodu nauczycielskiego, kształtowanie się zawodu i funkcji społecznej nauczycielstwa.
6. Charakterystyka głównych koncepcji dydaktycznych
( w zagadnieniach z zeszłego roku były tylko 4 poniższe, w necie ważnych jest 8)
-materializm dydaktyczny,
-utylitaryzm dydaktyczny,
-formalizm dydaktyczny
-materializm funkcjonalny,
1.) materializm dydaktyczny - zwolennicy teorii materializmu dydaktycznego twierdzili, iż zasadniczym punktem do którego należy zmierzać w pracy w szkole powinno być przekazywanie uczniom maksymalnego zasobu treści z jeśli to możliwe różnych naukowych dziedzin.
2.) utylitaryzm dydaktyczny - o tej teorii wypowiadał się Dewey, twierdził on, że bardzo ważnym czynnikiem w zakresie korelacji konkretnych przedmiotów w szkole, nie są ani literatura, geografia, historia czy przyrodoznawstwo, ale jedynie społeczna i indywidualna aktywność każdego ucznia. Dlatego, jego zdaniem, przy wyborze treści związanych z kształceniem należy kierować uwagę przede wszystkim na zajęciach typu konstrukcyjnego i ekspresyjnego. Przy okazji zaznaczając odpowiednie miejsce dla gotowania, robótek ręcznych czy szycia.
3.) formalizm dydaktyczny - zwolennicy teorii formalizmu dydaktycznego uznawali treści kształcenia jako jedynie środek przeznaczony do rozwijania predyspozycji i zainteresowań uczniów. Ich zdaniem, celem do którego szkoła powinna zmierzać to rozszerzanie, pogłębianie oraz uszlachetnianie zdolności oraz zainteresowań uczniów. Głównym kryterium przy kierowaniu się wyborem przedmiotów nauczania powinno być przede wszystkim poszukiwanie wartości kształcącej w danym przedmiocie, jego przydatność do kształtowania uczniów i rozwijania ich sił poznawczych.
4.) materializm funkcjonalny - podkreśla potrzebę opracowania teorii, której celem byłoby zapewnienie uczniom zarówno wiedzy i także zdolności posługiwania się nią w procesach przekształcania otaczającego świata. U podstaw teorii materializmu funkcjonalnego powinien się znaleźć integralny związek poznania i działania. Zgodnie z tymi założeniami, kryterium dzięki któremu będzie się dobierało i układało treści programowe, powinien być światopogląd
5.) egzemplaryzm - według Scheuerla - zwolennicy tej teorii, wychodzili z założenia, iż bezwzględnie wskazane powinno być zminimalizowanie materiału nauczania przewidywanego w programach kształcenia dla różnorakich typów szkół. Jednak redukcja, o której mowa, nie powinna doprowadzić do zubożenia wizerunku świata odbijającego się w świadomości młodych ludzi, mogłoby to doprowadzić do wielu niekorzystnych skutków ściśle pedagogicznych i tych niezwiązanych z procesem wychowania i kształcenia.
6.) strukturalizm - to kolejna teoria, której przesłanką wyjściową było spostrzeżenie, że programy nauczania w szkole są przesycone treściami, co ostatecznie powoduje bardzo wiele negatywnych następstw. Strukturalizm wygłasza postulat aby dokonać redukcji treści. Ponieważ taki stan rzeczy pozostaje w konflikcie z rozwojem nauki, której owoce muszą zostać uwzględnione przez programy szkolne. Aby nie naruszyć zasady systematycznego układu treści kształcenia nie należy wprowadzać mechanicznej realizacji tegoż postulatu. By nie dopuścić do takiego zagrożenia trzeba zawrzeć w programie treści uznawane za najważniejsze, takie, które stanowią nierozerwalny dorobek nauki nawiązując jednocześnie do jej osiągnięć naukowych i źródła historycznego.
7.) . teoria problemowo - kompleksowa Zdaniem Suchodolskiego, celowi pracy dydaktyczno - wychowawczej przyporządkowany jest odpowiedni układ i dobór treści programowej. Treści programowe winny odnosić się do dylematów i problemów współczesnego świata. Powinny dotyczyć zagadnień z zakresu techniki, ekonomii socjologii, sztuki oraz kultury estetycznej. Aby ułatwić przyswajalność treści w programach szkół podstawowych powinno się je ujednolicić, natomiast należy na poziomie szkól ponadpodstawowych należy go zróżnicować.
8.) teoria programowania dydaktycznego - patrząc na tę teorię z punktu widzenia wcześniejszych informacji, można zauważyć, że w przeciwieństwie do nich, teoria programowo - dydaktyczna daje odpowiedź na pytanie w jaki sposób uczyć, by odnosić optymalne wyniki. Dlatego zwolennicy tej wizji kształcenia przywiązują znaczną uwagę do analizy treści kształcenia, stosując w tym celu metodę tak zwanych macierzy dydaktycznych i metodę grafów.

7. Metody kształcenia wg Okonia.
• Metoda asymilacji wiedzy – pogadanka, wykład, dyskusja, praca z książką, uczen
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 633.50 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!