ikona pliku docx

Józefa Joteyko notatki

Referat na temat życia i działalności Józefy Joteyko


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 33.49 kB.


Postać Józefy Franciszki Joteyko z całą pewnością zasługuje na to, aby zajmować miejsce obok tak wybitnych postaci kobiecych naszego kraju z okresu przełomu XIX i XX wieku jak: Marii Skłodowskiej Curie, Heleny Radlińskiej, Stefanii Sempołowskiej czy Anieli Szycówny. Była to pierwsza we Francji kobieta -cudzoziemka i druga po A. Mickiewiczu przedstawicielka Polski, której powierzono katedrę w College de France, uczona, która zdobyła wielką sławę za granicami kraju, miała bardzo duży wpływ na polską psychologię, a pomimo sukcesów jakie odniosła, jej postać nie jest tak szeroko znana, dlatego warto przybliżyć jej osobę.

Józefa Franciszka Joteyko urodziła się 29 stycznia 1866 roku w Poczujkach niedaleko Kijowa. Była najstarszym z czwórki dzieci Lucjana i Karoliny z Odrowążów Kuriańskiej. Pochodząc z litewskiej rodziny szlacheckiej- rodzice jej posiadali majątek ziemski, rodzina mogła sobie pozwolić na dostatnie życie w Warszawie oraz kosztowne wyjazdy zagraniczne.2

W 1873 r. rodzice postanowili wydzierżawić majątek i przenieść się do Warszawy aby zapewnić dzieciom możliwość systematycznej nauki szkolnej, gdyż od samego początku troszczyli się o ich gruntowne wykształcenie. Początkowo była to nauka pod kierunkiem matki i guwernantki pani Perosette.3 Dopiero w 1876 r. Józefa z siostrą Zofią zaczęły uczęszczać do prywatnej pensji żeńskiej pani Sierakowskiej. Jednak już po kilku miesiącach rodzice tę naukę przerwali ze względu na niezadawalający ich zdaniem poziom nauczania i wychowania. Pragnęli oni wychować dzieci w duchu polskiego patriotyzmu, czego nie zapewniała prywatna szkoła, która stale była inwigilowana i wizytowana przez carskich urzędników, gdyż był to okres nacisku rusyfikatorskiego.4

W 1884 r. Józefa ukończyła naukę w zakresie szkoły średniej. W wieku 18 lat zgłosiła się do egzaminu państwowego na nauczycielkę domową egzaminu nie zdała, ale porażka ta jeszcze bardziej umocniła ją w dążeniu do rozpoczęcia studiów uniwersyteckich.5 Jej marzeniem było ukończenie studiów uniwersyteckich: przyrodniczych lub medycznych. Jako że Uniwersytet Warszawski jak i Jagielloński były wówczas zamknięte dla kobiet, mając 20 lat zdecydowała się wyjechać na studia do Genewy był to rok 1886.6

Józefa powróciła do rodziny, do Warszawy w 1888 roku po uzyskaniu bakalaureatu z zakresu nauk fizycznych i przyrodniczych. Chciała zobaczyć się z chorym ojcem i omówić z rodzicami możliwości dalszego kształcenia nie tylko dla siebie, ale i dla rodzeństwa. Zdecydowano, że miejscem tym będzie Bruksela.7 We wrześniu 1889 r. Józefa wyjechała z rodziną, oprócz ojca, do Brukseli. Rok później, po śmierci ojca, matka wraz z rodzeństwem powróciła do Warszawy. Tylko ona pozostała za granicą, tym samym godząc się ze skromnymi warunkami życia w jakich przyszło jej żyć, ale z postanowieniem kontynuowania studiów w Paryżu.8 

W 1896 r. z wyróżnieniem obroniła pracę doktorską na wydziale medycznym uniwersytetu w Paryżu i uzyskała dyplom doktora wszechnauk lekarskich. Przez okres dwóch lat prowadziła praktykę lekarską, lecz zniechęciła się do zawodu lekarza i powróciła do pracy naukowej. Dlatego też w 1898 podjęła decyzję powrotu do Brukseli, gdzie pragnęła kontynuować pracę naukową w dziedzinie fizjologii. Rozpoczęła ją w Instytucie Fizjologicznym w Solvaya. Początkowo, nie pełniąc żadnej funkcji w Instytucie, nie otrzymuje za pracę wynagrodzenia. Środki na utrzymanie uzyskiwała z pisania artykułów i recenzji do różnych czasopism. W tym samym roku zaczęła pracować w uniwersytecie w Brukseli, będąc w latach 1898 1903 pracownikiem laboratorium psychofizycznego, a następnie pełniąc obowiązki kierownika tego laboratorium. W pracowni Instytutu Solvaya zajmowała się prawie wyłącznie wielostronnymi badaniami nad zmęczeniem mięśni, nerwów i ośrodków nerwowych. Fizjologia mięśni i nerwów to problematyka, której poświęciła wiele lat w okresie najbardziej płodnym swej twórczej pracy.9

W krąg zagadnień psychologicznych wprowadziło Józefę Jotejko napotkanie problemu subiektywnych odczuć zmęczenia i bólu, natomiast bezpośrednie zetknięcie się problematyką ściśle psychologiczną nastąpiło dopiero w laboratorium psychofizjologicznym uniwersytetu brukselskiego. Oprócz ćwiczeń, które tam prowadziła od roku 1898, prowadziła również od 1901r wykłady z psychologii eksperymentalnej, co tym samym wymagało od niej pogłębiania studiów psychologicznych, jak i również sytuacja ta skłonił ją do rozpoczęcia badań w tejże dziedzinie. W roku 1906 podjęła jeszcze wykłady z psychologii pedagogicznej w seminariach nauczycielskich w Mons i Charleroi, bardzo polubiła pracę z młodzieżą - dlatego mimo uciążliwości zajęcia prowadziła nieprzerwanie przez kilka lat, aż do wybuchu I wojny światowej. Józefa Joteyko zorganizowała pracownię psychologiczne w obydwu seminariach nauczycielskich. Starała się w przystępny i konkretny sposób wyjaśniać swoim uczniom zagadnienia psychologiczne, które mogły nastręczać im trudności. Już wtedy jej uwaga była bardziej zwrócona na bezpośrednią obserwację dziecka niż na ćwiczenia psychologiczne w pracowni. 10

Wykłady na uniwersytecie w Brukseli i potem równolegle praca nauczycielska w seminariach nauczycielskich zapoczątkowały nowy okres jej pracy i zainteresowań, a mianowicie pracy pedagogicznej. Droga od fizjologii i psychologii do pedagogiki to droga od zainteresowań wybitnie teoretycznych do prób zastosowania wiedzy teoretycznej w konkretnym działaniu, w praktyce nauczycielskiej i organizatorskiej. Była to więc logiczna i konsekwentna droga. Pragnąc swoje psychologiczne i pedagogiczne poglądy oraz osiągnięcia w zakresie psychologicznych metod badań dzieci jak najbardziej upowszechnić oraz udostępnić poza granicami kraju w którym pracowała, w roku 1909 zaczęła obejmować swoją działalnością pedagogiczną coraz szersze kręgi zainteresowanych. W tym celu zorganizowała lenie kursy o nazwie „Seminarium Pedagogiczne”. 11 

W 1912 r. przekształciła je w Międzynarodowy Fakultet Pedologiczny w Brukseli. Pomyślny rozwój Fakultetu przerwał wybuch I wojny światowej,  jednak idea tego dzieła przetrwała. Joteyko, nie mając możliwości kontynuowania pracy naukowej gdyż zrezygnowała z pracy na uniwersytecie brukselskim wyjechała do Paryża. Gdy tylko nastąpiło zawieszenie broni otworzono szkołę pedologii na uniwersytecie w Brukseli i Lowanium, gdzie programy nauczania były wcześniej opracowanymi przez Joteyko. Następnie uniwersytety państwowe w Gandawie i Liege podjęły podobne kroki, dzięki temu pedagogika została zaliczona do nauk uniwersyteckich co było marzeniem Józefy. Również do osobistych sukcesów należy zaliczyć to, że Polskę niebędącej wtedy na mapach Europy, wpisano na listę krajów, które brały udział w I Międzynarodowym Kongresie Pedologii. 12

W 1916 r. Joteyko prowadziła wykłady z psychologii w College de France, jako pierwsza kobieta cudzoziemka. Było to wybitne wyróżnienie oraz wyraz uznania dla jej naukowej działalności. Była drugim po Admie Mickiewiczu przedstawicielem Polski, który tam wykładał .13 Ponadto, w latach 1916 1917, wygłosiła cykl odczytów na Sorbonie oraz na uniwersytecie w Lugdunie. Wykłady te obejmowały zagadnienia z dziedziny fizjologii, a przede wszystkim z psychologii, w szczególności zagadnienia inteligencji i metod badań poziomu intelektualnego dzieci.14

Jesienią 1919 r. Joteyko powróciła do kraju. Niestety gorzko się rozczarowała gdyż nie przyznano jej katedry na Uniwersytecie Warszawskim.15 Stanowiska profesora nie otrzymała w skutek sprzeciwu większości profesorów m.in. Władysława Witwickiego. To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 33.49 kB. Pobierz całą treść w pliku.


Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!