ikona pliku docx

Japoński system edukacyjny Pedagogika porównawcza notatki

Japoński system edukacyjny


  255 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 255
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 37.86 kB.


JAPOŃSKI SYSTEM EDUKACYJNY

     

     Przygotowały:

     Natalia Kunecka

     Magdalena Gwoździewicz

Wstęp

Edukacja uważana jest za jedno z najważniejszych dziedzin życia społecznego, gdyż przygotowuje ona dzieci, młodzież do sprawnego funkcjonowania w świecie dorosłych. Rozumiana jest jako „ogół działań procesów i warunków sprzyjających rozwojowi człowieka, a rozwój jest określany poprzez lepsze rozumienie siebie i relacji ze światem , skuteczniejszą kontrolą własnych zachowań i większe sprawstwo wobec procesów zewnętrznych” (Kwieciński). Edukacja, czyli „ ogół oddziaływań międzygeneracyjnych służących formułowaniu całokształtu zdolności życiowych człowieka (fizycznych, poznawczych, estetycznych, moralnych i religijnych) czyniących z niego istotę dojrzałą, świadomie realizującą się „zadomowioną” w danej kulturze, zdolną do konstruktywnej krytyki                 i refleksyjnej afirmacji” (Leksykon 2000). Jednak, aby społeczeństwo mogło się edukować konieczne jest stworzenie systemu oświaty. Termin oświata, który rozumiany jest jako system instytucji, pewien rodzaj działalności, a także jako stan świadomości społeczeństwa.

W Encyklopedii powszechnej można przeczytać, iż  jest to „stan i proces upowszechnienia

wykształcenia i kultury w społeczeństwie, osiągany przez działalność zarówno

szkolnictwa, jak i wielu różnych instytucji pozaszkolnych”. Z czasem pojęcie oświaty włączono w pewien system, a więc „układ elementów mających określoną strukturę, stanowiący logicznie uporządkowaną całość”. We współczesnej literaturze używa się więc terminu „system oświaty”, lecz jest on różnie rozumiany. Według słownika pedagogiki           i psychologii system oświaty jest to: „… system szkolnictwa obowiązujący w danym społeczeństwie, obejmujący powołane w tym celu różnego rodzaju placówki o charakterze opiekuńczym, wychowawczym dydaktycznym, a także wszelkie instytucje wspierające, nadzorujące oraz koordynujące działalność edukacyjną i pełnione przez instytucje oświatowe funkcje, odgrywane role i wykonywane działania”.

System oświaty obejmuje:

  1.  Przedszkola, w tym przedszkola specjalne oraz oddziały integracyjne
  2.  Szkoły, w tym specjalne i integracyjne
  3.  Podstawowe
  4.  Gimnazja
  5.  Ponadgimnazjalne
  6.  Szkoły wyższe
  7.  Pomocnicze instytucje wychowawcze
  8.  Placówki oświatowo wychowawcze
  9.  Biblioteki pedagogiczne
  10.  Młodzieżowe ośrodki wychowawcze
  11.  Poradnie pedagogiczno- psychologiczne
  12.  Placówki doskonalenia nauczycieli
  13.  Placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania.

Ogólne informacje

Japonia to obszar 378  tysięcy kilometrów2 według danych z 2006 r.  . Zamieszkuje ją około 124 miliony ludzi. Jest jednym z najbogatszych krajów świata, PKB w 2010 roku miało wartość 5, 4588 bilionów  dolarów ( W Polsce PKB na 2010 rok wynosiło 469, 4401 miliardów dolarów). Z liczbą ludności 126,5 mln osób Japonia zajmuje 10. miejsce w świecie. Według danych ONZ i WHO, przeciętna długość życia jest najwyższa w świecie. Japonia należy do grupy krajów wysoko rozwiniętych, jest jedną z czołowych potęg gospodarczych świata. Zgodnie z przyjętą w 1947 r. demokratyczną konstytucją, Japonia jest monarchią konstytucyjną z cesarzem (Akihito) jako symbolem jedności państwa i wybieranym w wyborach powszechnych dwuizbowym parlamentem. Stolicą Japonii jest Tokio. Kraj ten dzieli się na 47 prefektur i 3238 gmin. Cieszy się wysokim poziomem edukacji, która też uwarunkowała stabilność polityczną kraju i dynamiczny rozwój gospodarczy. Znalezienie dobrej pracy  w Japonii od wielu lat jest zależne od ukończonej szkoły.

Rozwój systemu oświaty

 Japończycy pismo przejęli z Chin około V- VI wieku naszej ery, po czym przekształcili je we własne alfabety japońskie SYLABARIUSZE. Zakony mnichów buddyjskich były pierwszymi i zasadniczymi placówkami oświatowymi. Około XVI wieku Japonia nawiązała kontakt z niektórymi europejskimi państwami (misjonarzami jezuickimi), przyczyniło się to do powstania szkół religijnych nauka języka łacińskiego    i muzyki zachodu. W latach 1600- 1868 (okres shogunatu Tokugawa) dokonał się początek systemu edukacji powszechnej. Wtedy też Japonia odizolowała się od obcych wpływów,   a skupiła się na rozpowszechnianiu rodzimej kultury i oświaty. Szkoły kładły nacisk na naukę szacunku dla innych, starszych; naukę ciężkiej pracy i przekazywały uczniom wartości zasad moralnych. Na początku tego okresu tylko nieliczni potrafili pisać i czytać, jednak pod koniec tego okresu i na początku okresu Meji (1868- 1912) edukacja była już powszechna, około 40% mężczyzn i 15% kobiet podlegało rozmaitym formom edukacji. Podstawową metodą nauki było zapamiętywanie tekstów, czytanie ich i recytacja. Uczono także arytmetyki i kaligrafii. Edukacja „cywilnej ludności” odbywała się w tak zwanych szkołach przyświątynnych (Terakoya)- byłych szkołach buddyjskich, lecz nie miały one już charakteru instytucji religijnych. Uczono czytania, pisania, kaligrafii, arytmetyki           i użycia liczydła. Około 1868 roku było ponad 14000 takich szkół. W1868 roku miało miejsce otwarcie granic oraz reforma systemu oświaty (pierwsza).Zmieniono wtedy system obowiązkowej nauki dla dziewcząt i chłopców na poziomie podstawowym (6 lat). Do kosztownych szkół średnich uczęszczała młodzież z bogatych rodzin. Było niewiele uniwersytetów (większość z wpływami niemieckimi), tylko do trzech przyjmowano kobiety na studia. Ogólnie rzecz biorąc płeć żeńska miała utrudniony dostęp do edukacji na poziome wyższym. W 1945 roku miała miejsce okupacja Japonii przez amerykańskie siły wojskowe, co fundamentalnie zmieniło japoński system edukacyjny i priorytety oświaty. Reformy wprowadziły nowy model szkolnictwa (6-3-3-4), 6 lat szkoły podstawowej,       3 lata- szkoły średniej niższego stopnia, 3 lata- szkoły średniej wyższego stopnia, 4 lata- uniwersytety. Nauka obowiązkowa obejmowała 9 lat nauki, czyli szkołę podstawową         i niższą szkołę średnią. Szkoły stały się koedukacyjne i ogólnodostępne. Jest to także okres zakładania związków nauczycielskich. W latach 1985- 1987 reformy oświaty publikowała główna Rada do spraw Oświaty w swoich raportach.    

    Ogólna charakterystyka oświaty

Systematyczne kształcenie dzieci i młodzieży w Japonii rozpoczęło się raczej późno, gdyż dopiero około 1872 roku. Nastąpiło to w wyniku realizacji Ustawy Oświatowej. Kolejnym krokiem upowszechniającym edukację jest Ustawa Oświatowa z 1947 roku, która wprowadza obowiązek szkolny dla dzieci i młodzieży od 6  do 15 roku życia. Ustawa ta stała się tak jakby podstawą do funkcjonowania współczesnego systemu. We współczesnym systemie oświaty istnieją trzy dokumenty stanowiące podstawy prawne systemu, a mianowicie: Podstawowa Ustawa o Oświacie (Kyoiku Kiho...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 37.86 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!