ikona pliku docx

gg notatki

konarski


ocena: 4.0, 2
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 19.87 kB.


6.REFORMA STANISŁAWA KONARSKIEGO UTWORZENIE COLLEGIUM NOBILIUM

1. Pierwszy etap reformy.

Sytuacja Rzeczypospolitej w początkach XVIII w. była rozpaczliwa. Wskutek wojen i klęsk żywiołowych kraj był zniszczony, miasta w upadku, a ludność zubożała. Ubóstwu materialnemu towarzyszyło obniżenie poziomu kulturalnego i umysłowego. Brakowało przywódców zdolnych przeprowadzić potrzebne reformy.

Aby temu zaradzić pijar Stanisław Konarski założył w 1740 roku w Warszawie Collegium Nobilium była to ekskluzywna, płatna szkoła, której celem miało być dążenie do upowszechnienia określonych idei społecznych i politycznych, prowadzących do reformy Rzeczypospolitej. Zależało mu na tym, by pozyskać młodzież magnacką, czyli tą, od której będzie zależała przyszłość Rzeczypospolitej.

Aby ją przyciągnąć ogłosił,że zakład we wszystkim stosować się będzie do ustaw i zwyczajów cudzoziemskich kolegiów; że przyjmowani będą wyłącznie synowie legitymujący się niewątpliwym szlachectwem. Ustalił wysoką opłatę za naukę - 80  złotych dukatów rocznie. Ta bariera miała skutecznie eliminować mniej zamożnych. Wszyscy wychowankowie mieli się znaleźć w towarzystwie równych sobie urodzeniem i zamożnością. By zagwarantować elitarność, Konarski ograniczył liczbę uczniów do 60. Pewny był, że właśnie dzięki temu rodzice będą sobie poczytywali za zaszczyt pobyt syna w takim Kolegium.

Ideałem wychowawczym lansowanym przez Konarskiego był dobry chrześcijanin, zdrowy uczciwy i światły człowiek, rozumny i odpowiedzialny obywatel, patriota.

Nasycił program nauczania i program wychowawczy swej szkoły wiedzą o rzeczywistym stanie państwa, jego wadach ustrojowych i słabości ekonomicznej. Z myślą o przygotowaniu młodzieży do zrozumienia i podjęcia koniecznych reform opracował zestaw około 200 tematów wypracowań, związanych w większości z wymagającymi reformy sprawami państwa.

Nauczanie łaciny połączył z językiem polskim, kładąc nacisk na logikę myślenia i umiejętność wypowiadania się językiem prostym i eleganckim. Wprowadził do programu prawo polskie, historię Polski i powszechną, polityczną i gospodarczą geografię Europy, elementy matematyki wyższej, fizykę eksperymentalną i elementy wiedzy o przyrodzie. Wiele miejsca w nauczaniu zajęły języki obce nowożytne.

Wychowankowie Kolegium przebywali w luksusowym otoczeniu, w zdrowych i higienicznych warunkach życia. Uczyli się i wychowywali pod okiem doskonale wykształconych i przygotowanych do zawodu nauczycieli.

W latach pięćdziesiątych Konarski doprowadził do reformy w tym samym duchu patriotyczno obywatelskim wszystkich kolegiów pijarskich w Koronie, obejmując także uboższą szlachtę.

Opracowane przez niego „Ustawy szkolne” objęły całość pracy szkół pijarskich: kształcenie nauczycieli, ich obowiązki i prawa, model nauczyciela pijarskiego obywatela, programy nauczania i organizację szkół, zasady nadzoru pedagogicznego, w tym także opiniowania nauczycieli.

Wynikiem prac Konarskiego było przygotowanie gruntu do całościowej reformy edukacji w Rzeczypospolitej.

6. REFORMA STANISŁAWA KONARSKIEGO

Stanisław Konarski urodził się w 1700 r. w Żarczycach. W wieku 15 lat ukończył kolegium pijarskie. Wyniósł z niego znajomość zachwaszczonej łaciny i pompatycznej retoryki. W wyniku walk ulicznych z zakonem jezuitów zrodziła się w nim niechęć do nich. Wobec tego chciał rozbudowy i reorganizacji zakonu pijarów w Polsce tak by przewyższał on zakon jezuitów. Po ukończeniu dwuletniego nowicjatu Konarski rozpoczął pracę jako nauczyciel poetyki i retoryki w prowincjonalnych kolegiach pijarskich a później w Warszawie. Następnie biskup Piotr Tarło wysłał go na dalsze studia do Collegium Nazarem w Rzymie. To kolegium początkowo było fundacją dla 20 zdolnych ale biednych chłopców jednak z czasem stało się szkołą wyłącznie dla szlachty. Paulin Chelucci matematyk tuż przed przybyciem Konarskiego zadał szkole charakter arystokratyczny. Dokonał on również reformy programu nauczania. Wprowadzono języki nowożytne, arytmetykę, fizykę i nową filozofię. Było to zbliżenie do programu szkół rycerskich. Dodano również szermierkę, tańce, jazdę konna oraz grę w piłkę. Po dwuletniej pracy w Rzymie wyjechał do Francji, zwiedzając po drodze szkolnictwo weneckie, austriackie oraz niemieckie. W Paryżu zapoznał się z najlepszymi zakładami wychowawczymi, przy czym wiele czasu poświęcił lekturze. Następnie przyjechał do Polski, gdzie nawiązał współpracę z biskupem Józefem Załuskim podejmując się wydania Volumina legum. Dzięki rozległym studiom archiwalnym nauczył się cenić historię jako jednego z głównych czynników w wychowaniu młodzieży. Następnie  Konarski prowadził aktywną działalność na rzecz elekcji Stanisława Leszczyńskiego, jednak bezskutecznie. W 1736 r. Konarski wrócił do Polski i został nauczycielem w kolegium krakowskim. Był to okres dążeń do reformy życia społecznego i politycznego. Wówczas dojrzewały również plany Konarskiego. Przeciwko nim była starszyzna zakonna. Żeby zdobyć niej zwolenników zaczął kształcić nauczycieli zakonnych z zakresu historii, geografii i nowych zasad wymowy. Szukał wśród nich przyszłych współpracowników. Za pośrednictwem Poniatowskiego nawiązał bliższe stosunki z Michałem Czartoryskim i uzyskał jego poparcie dla swoich planów. Władze pijarskie przesłały projekty Konarskiego do zatwierdzenia generałowi zakonu w Rzymie. Uzyskano pozytywną odpowiedź. Konarski został zobowiązany do objęcia obowiązków  rektora w mającym powstać w Warszawie kolegium szlacheckim. Podkreślano, że ma ono być zorganizowane na wzór kolegiów rzymskich a nie akademii rycerskich. Konarski opracował program nauczania i metody wychowawcze. Objął ster nowej edukacji, która miała staż się jednym z ośrodków poprawy zarówno życia politycznego jak i warunków ekonomicznych kraju.   

 

 

6.COLLEGIUM NOBILIUM

Konarski opierając się na zarządzeniach władz zakonnych otworzył w 1740 r. W Warszawie  COLLEGIUM NOBILIUM lecz nie miał środków na prowadzenie odpowiednich pomocy naukowych. Miał tylko dwa podręczniki które, były jeszcze w druku : „Gramatyka łacińska” i „O poprawie błędów wymowy”. Gramatyka Konarskiego była skromna. Wszystkie reguły były podane prostym językiem i dostosowane do poziomu umysłowego uczniów. Chciał ułatwić uczniom zrozumienie wyrazów łacińskich oraz podał ich znaczenie polskie i deklinował przez wszystkie przypadki. Koniugacje również odmieniał po polsku we wszystkich osobach. W taki sposób podręcznik gramatyki łacińskiej był w pewnym stopniu podręcznikiem do języka polskiego. Znacznym ułatwieniem dla rozpoczynających naukę chłopców było posługiwanie się autora  gramatyki od czasu do czasu językiem polskim. Konarski trzymając się jeszcze dawnej tradycji, wymagających nauczania  w szkole w języku łacińskim, nie był wrogiem nowych dążeń, które domagały się oparcia  kultury polskiej na języku ojczystym.

              Znaczenie dalej idącym nowatorstwem niż „Gramatyka łacińska” przepojony był drugi podręcznik Konarskiego „O poprawie błędów wymowy”. Miał on zdecydowanie podważyć zarówno zewnętrzną formę wymowy, jak i jej treść. Omawianym szeroko wadom wymowy polskiej przeciwstawiał Konarski zalecenia klasycznej teorii z Cyceronem na czele, która żądała od każdego utworu retorycznego naturalności, zgodności ze zdrowym rozsądkiem, umiaru w słowach i ozdobach oraz rzeczywistości.

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 19.87 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!