ikona pliku docx

Geriatria wyklady notatki

Materialy z wykladow z przedmiotu geriatria


  572 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 572
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 44.03 kB.


Tematy oraz konspekty wykładów z przedmiotu Geriatria i pielęgniarstwo geriatryczne do opracowania w oparciu o e-learning.

Sytuacja zdrowotna ludzi w podeszłym wieku w Polsce

Wybrane modele opieki geriatrycznej na świecie

Choroby układu ruchu

Infekcyjne stany chorobowe w wieku podeszłym

Specyficzne problemy geriatryczne (stan odżywiania, odleżyny, nie trzymanie zwieraczy)

Ocena chorego w wieku podeszłym

Literatura

 

Sytuacja zdrowotna ludzi w podeszłym wieku w Polsce

Potrzeby ludzi w wieku podeszłym są zazwyczaj wielorakie i prawie zawsze na problemy czysto zdrowotne nakładają się problemy socjalne.

We wczesnym okresie starości u osób w wieku 60-75 lat główne problemy zdrowotne to przede wszystkim schorzenia internistyczne, przy czym cechą charakterystyczną starości jest wielochorobowość.

Osoby, które ukończyły 60 lat najczęściej cierpią z powodu:

- chorób układu krążenia (75%)

- układu ruchu (68%)

- układu oddechowego (45%)

- układu pokarmowego (34%)

Natomiast po 75 r.ż dość często pojawiają się typowe problemy geriatryczne tj. upadki, otępienie, nietrzymanie moczu oraz wyraźnie rośnie zapotrzebowanie na pomoc socjalna i społeczną

Potrzeby natury socjalnej na podstawie badań dr B. Żakowskiej-Wachełko na populacje ludzi starszych w Katowicach

Potrzeby socjalne dotyczą:

1. Właściwego żywienia

• 6% osób w wieku 65-74 lat i 38% osób w wieku powyżej 75 lat wymaga dostarczenia gotowego posiłku do domu

2. Pomocy w sprzątaniu mieszkania

• 18% osób w wieku 65-74 lat i 47% osób w wieku 75 lat i powyżej.

3. Możliwości zasięgnięcia porad administracyjno-prawnych

• 6% osób w wieku 65-74 lat i 25% osób w wieku 75 lat i powyżej

4. Kontaktów towarzyskich, lektury lub możliwości oglądania telewizji

• 16% osób w wieku 65-74 lat i 25% osób w wieku 75 lat i powyżej.

5. Transportu

• 9% osób w wieku 65-74 lat i 37% osób w wieku 75 lat i powyżej.

6. Odpowiedniej temperatury pomieszczeń mieszkalnych

7. Odpowiednich warunków sanitarno- higienicznych,

8. Posiadania telefonu

Potrzeby zdrowotne

1. Leczenie rehabilitacyjne jest konieczne w:

• 38% osób w wieku 65-74 lat i 19% osób w wieku 75 lat i powyżej

2. Krótkie(2-4tygodniowe) leczenie szpitalne przeciętnie 2 razy w roku jest konieczne u:

• 25% osób w wieku 65-74 lat i 32% osób w wieku 75 lat i powyżej.

3. Całodobowej opieki i pielęgnacji wymaga:

• 5% osób w wieku 65-74 lat oraz 20-30% osób w wieku 75 lat i powyżej wykazując głębokie, nieodwracalne upośledzenie sprawności umysłowej i fizycznej lub całkowite niedołęstwo

4. Stałej hospitalizacji wymaga:

• 3% osób w wieku 65-74 lat i 11% osób w wieku 75 lat i powyżej

Chcąc wyjść naprzeciw potrzebom pacjenta w wieku podeszłym lekarz, pielęgniarka środowiskowa i pracownik socjalny zawsze powinni zapoznać się zarówno z jego stanem zdrowia, jak i sytuacja socjalną.

KOMPLEKSOWE PODEJŚCIE do starszego pacjenta wymaga współpracy wielu osób o różnych profesjach. Obok wyżej wymienionych zespół taki powinien posiadać psychologa, fizykoterapeutę, dietetyka, terapeutę zajęciowego, pomoc domową (np. siostry PCK) i opiekunów nieformalnych (krewnych, sąsiadów)

WIELODYSCYPLINARNOŚĆ ZESPOŁU- jest konieczna i spowodowana wielkością i różnorodnością problemów ludzi starych. Zazwyczaj chorują oni na wiele schorzeń, które nakładają się na sytuację psychospołeczną i socjalną, co w efekcie tworzy konglomerat spraw trudnych. Pracownicy tworzący taki zespół muszą organizować regularne spotkania, by wspólnie omawiać problemy konkretnych pacjentów i wytyczać indywidualne plany postępowania odnośnie tych osób.

Podstawą działania takiego zespołu jest określenie grup zdrowia i ewidencja potrzeb pacjentów w wieku podeszłym.

Grupy zdrowia są następujące:

I. Osoby starsze sprawne i samodzielne, wymagające tylko okresowej kontroli stanu zdrowia

II. Osoby starsze sprawne i samodzielne, jednak z powodu istniejących schorzeń wymagające leczenia ambulatoryjnego

III. Osoby starsze przewlekle chore, niepełnosprawne, wymagające stałego leczenia

IV. Osoby starsze przewlekle chore z trwałym upośledzeniem sprawności, wymagający stałej opieki pielęgniarskiej, a w okresie zaostrzeń hospitalizacji.

ZAPEWNIENIE CIĄGŁOŚCI OPIEKI jest kolejnym niezwykle istotnym elementem decydującym o jej skuteczności i jakości. Sprawny przepływ informacji pomiędzy szpitalem i placówkami podstawowej opieki zdrowotnej, uzgadnianie terminów wypisu pacjentów ze szpitala oraz wspólne wytyczanie planu dalszego postępowania z pacjentem wypisywanym ze szpitala wpływa na ostateczny sukces terapeutyczny. Dotyczy to zwłaszcza zapewnienia ciągłości rehabilitacji, diagnostyki, leczenia i edukacji zdrowotnej pacjentów. W przypadku pacjenta starego typu podejście jest szczególnie ważne ze względu na jego ograniczoną sprawność i operatywność, co w efekcie może być przyczyną mniejszego dostępu do świadczeń zdrowotnych i socjalnych.

Pojęcie zdrowia w odniesieniu do osób starszych.

Pojęcie zdrowia w odniesieniu do wieku podeszłego nabiera szczególnego znaczenia. Dla tej kategorii wiekowej zdrowie oznacza STAN - pomimo znacznych ograniczeń wynikających z naturalnego procesu starzenia się i postępujących wraz z wiekiem zmian fizjologicznych prowadzących często do znacznych dysfunkcji. Pojęcie zdrowia w wymiarze sprawności fizycznej nabiera innego znaczenia niż w wymiarze psychologicznego i społecznego funkcjonowania.

W świetle podstawowych koncepcji socjomedycznych powszechnie uznawana definicja zdrowia opracowana przez WHO w odniesieniu do osób starszych może być interpretowana jako:

• trwanie życia (samo życie jest oznaką w pewnym stopniu zdrowia),

• brak choroby (objawów chorobowych),

• dobre samopoczucie (brak odczuwania bólu, brak psychicznego dyskomfortu, brak cierpienia),

• zdolność do funkcjonowania - wykonywania określonych zadań i ról społecznych przypisanych osobie starszej wiekiem z racji zajmowanych pozycji społecznych np. w rodzinie, w grupie sąsiedzkiej,

• zdrowie jako warunek nieodzowny dla zajmowania określonego ekonomicznego i społecznego statusu,

• umiejętność pokonywania trudnych sytuacji, radzenia sobie ze stresującymi wydarzeniami życiowymi (starzeniu się),

• sukces w zaspakajaniu własnych potrzeb, umiejętność redukowania napięć,

• niezależność od określonych świadczeń medycznych i socjalnych, niezależność od innych osób w samodzielnym funkcjonowaniu w środowisku,

• element porządku społecznego (wyznaczającego prawa i pozycję osób starszych w szerszych układach społecznych),

Wg dynamicznego modelu zdrowia na stan zdrowia osób w starszym wieku można patrzeć z punktu widzenia wymiaru czasowego w trzech aspektach:

• historii zdrowia osób starszych w wymiarze bio-psycho-społecznym,

• stopnia równowagi pomiędzy bio-psycho-społecznymi aspektami aktualnego stanu

• potencjału zdrowia (zasobów na przyszłość)

Historia zdrowia obrazuje całość dotychczasowych doświadczeń związanych ze zdrowiem i stanami chorobowymi, dostarcza informacji o uprzednich postawach zdrowotnych, wzorach zachowań w zdrowiu i chorobie, uprzednim stylu życia, stabilności systemu fizycznego, psychicznego i społecznego na przestrzeni wcześniejszych okresów życia.

Stan równowagi w aktualnym stanie zdrowia oznacza stopień sprawnego funkcjonowania osoby starszej pod względem fizjologicznym i psychicznym a także w odniesieniu do symbolicznych i rzeczywistych interakcji z otoczeniem.

Potencjał zdrowia jest zdolnością osoby starszej do podtrzymania zdrowia lub przywracania go w przypadku choroby. Są to fizjologiczne, psychiczne i społeczne zasoby jednostki i jej zdolności do ich wykorzystania w celu podtrzymania lub polepszania zdrowia.

Stan zdrowia osób starszych może być również oceniany z trzech innych perspektyw:

• obiektywnych ocen wypowiadanych przez profesjonalistów tj. lekarzy,

• subiektywnych ocen dokonywanych przez osoby starsze,

• ocen porównawczych względem innych osób w wieku starszym, ludzi w wieku podeszłym należących do innych zbiorowości lub innych grup wiekowych wchodzących w skład danego systemu społecznego.

Jakość życia osób starszych.

Gerontologia adaptując do swych potrzeb pojęcie jakości życia, wykorzystała tę wielowymiarową konstrukcję pojęciową na użytek nie tylko kompleksowej oceny stanu zdrowia osób starszych wiekiem, ale również dla określenia ich ogólnego standardu życia i pozycji w społeczeństwie.

Jakość życia jest odpowiedzią na trzy powiązane ze sobą elementy ludzkiego życia:

• fizyczną kondycję wyznaczoną przez zmiany wynikające z wieku (niepełnosprawność, choroby przewlekłe, ból),

• stan psychologiczny (samopoczucie, stany niepokoju, objawy depresji,),

• aktywność społeczną tj. kontynuowanie ról społecznych, stopień integracji lub izolacji ze środowiskiem społecznym.

Jakość życia osób starszych może być postrzegana w kategoriach zysków i strat charakterystycznych dla tego okresu życia, a bilans tych zmian może wynikać z dokonujących się przeobrażeń w takich wymiarach jak:

• statusie wyznaczonym stanem zdrowia, wynikającym z naturalnego procesu starzenia się, obniżania się sprawności fizycznej i psychicznej, występowania chorób przewlekłych, niepełnosprawności,...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 44.03 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!