ikona pliku docx

dylematy wielokulturowości notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 20.19 kB.


    Wielokulturowość i poprawność polityczna to zjawiska powszechnie występujące w krajach zachodniej Europy i Ameryki. Niosą ze sobą wiele szans rozwoju kulturowego i ekonomicznego, ale jednocześnie w swych konsekwencjach są powodem zagrożenia bezpieczeństwa narodowego lub bezpieczeństwa poszczególnych grup społecznych. Oba te zjawiska dość silnie się łączą i współoddziaływają na siebie. Aby wykazać ich wady i zalety na początku wyjaśnijmy znaczenie obu tych pojęć.

Wielokulturowość
Pojęcie wywodzące się od ang. terminu multiculturalism, obejmujące 3 znaczenia:
1) w płaszczyźnie opisowej wskazuje po prostu na wielość kultur; wielokulturowość jest więc stwierdzeniem obiektywnego faktu zróżnicowania kulturowego danego społeczeństwa lub — szerzej — faktu istnienia na świecie odmiennych kultur etnicznych, grup religijnych, subkultur itp.;
2) oznacza również politykę rządową zmierzającą do niwelacji napięć społecznych związanych z faktem wielokulturowości danej populacji;
3) jest też nazwą pewnej doktryny, ruchu, nawet filozofii. W tym ostatnim przypadku wielokulturowość oznacza działania środowisk mniejszościowych skierowane na emancypację i pełniejszy udział różnych środowisk w życiu społecznym, politycznym i kulturowym kraju.
Termin „wielokulturowość” stosuje się przede wszystkim do wysoko uprzemysłowionych, rozwiniętych społeczeństw wieloetnicznych, zwłaszcza imigranckich. Świadomość, że istnieją inne sposoby życia, na swój sposób wartościowe, które mogą uświadomić nam ograniczoność lub płytkość naszego własnego sposobu życia, jego jednowymiarowość bądź zawarty w nim brak wrażliwości na pewne aspekty świata czy życia. Praktyka społeczna wielokulturowości ukazuje możliwości bycia człowiekiem na inny sposób niż nasz, co może nas skłonić do krytycznej refleksji wobec samych siebie, a następnie do ewentualnej zmiany lub... potwierdzenia tego, co nasze, przeprowadzonych jednak w każdym przypadku po krytycznym sprawdzeniu jego wartości. Wyrywa nas ona z zadowolenia wynikającego często z braku uświadomienia sobie alternatyw wobec naszego sposobu egzystencji, zmusza do namysłu nad naszym życiem. Porównanie nas z innymi, naszej kultury z inną rozszerza zatem naszą wyobraźnię kulturową. Pozwala nam uczyć się od innych i poprzez krytyczną konfrontację poddawać w wątpliwość to, co było tak nam na tyle bliskie, że nie byliśmy w stanie zobaczyć jego niekonieczności, ujawniać nasze przesądzenia kulturowe, a w ten sposób zdobywać wiedzę na temat tego kim jesteśmy i co faktycznie myślimy i czujemy. Nadto, jak wiele na to wskazuje, choćby sukces tzw. państw imigranckich, czy też doświadczenie innowacyjnych gałęzi przemysłu jak np. przemysł informatyczny, wielokulturowość często prowadzi do wzrostu kreatywności społecznej. To, co nowe rodzi się bowiem często w wyniku konfrontacji odmiennych perspektyw kulturowych, których nie sposób sobie uświadomić do końca czysto teoretycznie.
Wszystko to nie oznacza, że jego przyjęcie zamyka drogę do jakiejkolwiek krytyki zjawiska wielokulturowości czy też dostrzegania jej niebezpiecznych stron. Ujawniająca się wielokulturowość stwarza problemy społeczne, stawia szczególne wyzwania instytucjom politycznym i systemowi prawnemu. Dotyczy to zwłaszcza krajów Europy Zachodniej (w których dyskutowanym problemem jest zakres praw przynależnych społecznościom imigranckim, pochodzącym głównie z krajów muzułmańskich) oraz tradycyjnych krajów imigranckich (USA, Kanada, Australia), gdzie dyskusja toczy się wokół pojęcia państwa wieloetnicznego, społeczeństwa wielokulturowego oraz stworzenia podstaw wspólnej identyfikacji obywatelskiej. Wielokulturowość jako pojęcie i doktryna zdobywa także popularność w Polsce i innych krajach postkomunistycznych — jest ujmowana najszerzej: jako problem współistnienia różnych, dawnych i tworzących się, mniejszości kulturowych, związanych nie tylko z przynależnością narodową i etniczną, ale również z religią, regionem, stosunkiem do historii, statusem osoby niepełnosprawnej, orientacją seksualną itp.; w tym kontekście wielokulturowość oznacza zasadę demokratyczną współistnienia jednostek i grup powołujących się na swą szczególną tożsamość kulturową.

Poprawność polityczna
Unikanie wypowiedzi lub działań, które mogłyby urazić jakąś mniejszość, np. etniczną, religijną lub seksualną. Zjawisko to stało się głośne w latach ’80 XX-wieku z powodu prób uregulowania sposobów mówienia oraz zachowywania się na kampusach uniwersytetach amerykańskich. O ile jednak wielokulturowość może dawać pozytywne szanse, o tyle poprawność polityczna w moim mniemaniu już nie. Poprawność polityczna to taka kultura osobista i wrażliwość na ludzką krzywdę. Brzmi naprawdę pięknie, jak każde kłamstwo, które z definicji ukrywa intencje. Jeśli poprawność polityczna jest powszechnie uznawana za wyraz wrażliwości i poszanowania wolności, to dlaczego w tym związku frazeologicznym miłującym wolność i wrażliwość robią dwa terminy odnoszące się raczej do nadzoru. Poprawność, to termin mówiący jacy mamy być, a więc poprawność polityczna, to wymuszanie na obywatelu takich zachowań jakich oczekuje…p o l i t y k a. Posługiwanie się nieodpowiednim językiem, wulgaryzmami czy obraźliwymi słowami w stosunku do kogoś, samo przez się kompromituje wypowiadającego, jednakże wolność wypowiedzi nie powinna być ograniczana. Strach przed byciem niepoprawnym politycznie powoduje, że człowiek idzie po najmniejszej linii oporu. Nie odważy się wypowiedzieć czegoś głośno, bo może ponieść konsekwencje w postaci np. wykluczenia czy zrujnowanej kariery. Można powiedzieć, że poprawność polityczna to taka nowoczesna cenzura. Jedyna różnica polega na tym, że ocenzurować można kogoś, a poprawność polityczną narzucamy sobie sami. To straszne narzędzie ponosi ze sobą szereg konsekwencji:
    lepsza kontrola, a właściwie samokontrola obywateli,
    brak krytyki negatywnych zjawisk i zachowań,
    brak możliwości demaskowania zła,
    nasilanie napięć międzykulturowych w społeczeństwach wielokulturowych,
    ograniczanie wolności słowa i sztuczne łagodzenie wypowiedzi,
    odwrócenie zasad demokracji – większość musi dostosować się do mniejszości z jednoczesnym brakiem szacunku ze strony mniejszości
    zredukowanie praw obywateli na rzecz praw mniejszości
    kontrola mediów
    zafałszowanie prawdy dla opinii publicznej
Poprawność polityczna jest zatem rzeczywiście stronnicza politycznie i aksjologicznie. Na miejsce tradycyjnych wartości wyższości i niższości próbuje wprowadzić zasady równości, niszczy stare hierarchie i odrzuca utarte stereotypy. Wg Judith Shklar powoduje to, że w dyskursie publicznym nie używa się pewnych określeń, którymi jednak nadal operuje się w dyskursie prywatnym i jest to naturalne, ponieważ często nasze publiczne obyczaje są lepsze niż to na co pozwalamy sobie prywatnie. Trzeba być jednak ostrożnym, ponieważ, jak zauważa Denish D’Souza „wtedy gdy uczucia są wyjęte spod prawa, mają tendencję, aby ukrywać się pod powierzchnią, gdzie ulegają wzmocnieniu”. Paradoks polega na tym, że niestety niczym nie hamowana mowa nienawistna niejednokrotnie poprzedza bardziej niebezpieczne formy to jest eskalacji konfliktu społecznego.
    Reasumując, wielokulturowość i poprawność polityczna nie są tylko pozytywnymi lub negatywnymi zjawiskami. Każde z nich może dawać szanse albo przeszkadzać. Dobrze rozumiany rozsądek powinien decydować o skali zaangażowania instytucji politycznych w wyżej wymienione problemy. Wszystko powinno być poprzedzone szeroką debatą publiczną, podnoszeniem wiedzy o odmiennych kulturach. Palącym pro
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 20.19 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!