ikona pliku docx

dorota OREM notatki


ocena: 4.0, 0
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 26.97 kB.


Dorota OREM
Teoria samoopieki albo deficytu samoopieki
Pracę nad modelem rozpoczęła w latach 50 ubiegłego stulecia i prowadziła je przez 30 lat.
Na jej tok myślenia miały wpływ prace: Parsonsa Arnolda Kotarbińskego

W zapewnieniu opieki nad zdrowiem człowieka najważniejszą rolę odgrywa on sam. Pielęgniarka pomaga wtedy, gdy zapotrzebowanie na samoopiekę przerasta możliwości zarówno pod względem jakościowym jak i ilościowym.
Według Orem pielęgniarstwo jest nauką praktyczną. Teoria ta rozwijała się w ciągu przeszło 30 lat. Jej pierwsza koncepcja została opublikowana w 1959 roku, w następnych latach kolejne. w :” Nursing: Concepts of practice. Pielęgniarstwo – koncepcje praktyki.

Nadrzędne pojęcia:
OSOBA – wyróżnia ją spomiędzy innych istot żywych / zdolność do uczenia się, możliwość rozwoju, dążenie do samorealizacji/, cechuje go wielkie zróżnicowanie strukturalne i funkcjonalne pod względem: fizycznym, psychicznym, interpersonalnym i społecznym.
Z ogólnymi wyjaśnieniami osoby powiązała koncepcje:
- samoopieki
-agendy samoopieki
-domagań / żądań/ samoopieki
-samoopieki terapeutycznej

SAMOOPIEKA – aktywność i zachowanie człowieka jakie on sam inicjuje i realizuje, aby zachować życie, utrzymać zdrowie i osiągnąć dobrostan. Człowiek sam określa czego potrzebuje, sam planuje i sam realizuje ten plan, a także Sam ocenia efekty. Może także wpływać na własne myśli, uczucia, może zmieniać wew. aspekty samego siebie i własne środowisko zewnętrzne.
Lista czynników samoopieki
    wiek
    płeć
    poziom rozwoju
    stan zdrowia
    orientacja socjalno-kulturowa
    system rodzinny
    tryb życia
    system opieki nad zdrowiem
    czynniki środowiska
    środki – ich osiągalność i przydatność
Czynniki warunkujące samoopiekę:
    opisujące podstawowe cechy człowieka jako jednostki
    wskazujące na ulokowanie człowieka w rodzinie i innych grupach społecznych
    przedstawiające ulokowanie osoby w świecie. w którym żyje.
Wyróżniła 3 typy zapotrzebowania na samoopiekę
1.uniwersalny – wiąże się z naturą człowieka, wszyscy ludzie mają wspólne potrzeby
    Zapewnienie otrzymania wystarczającej:
    Ilości powietrza
    Ilości wody
    Właściwego pożywienia
    Zapewnienie opieki koniecznej z procesem wydalania i usuwania odchodów
    Zapewnienie właściwego balansu pomiędzy:
    aktywnością i odpoczynkiem
    samotnością a interakcją społeczną
    Zapobieganie zagrożeniom ludzkiego życia, funkcjonowania i dobrostanu
    Promowanie ludzkiego funkcjonowania w rozwoju i grupach społecznych
2.rozwojowy - rozwojowy ujęła je w 2 kategoriach :
    tworzenia i ciągłego zapewniania warunków życia, jakie są niezbędne
do promowania procesów rozwojowych w zależności od wieku
(okres prenatalny, porodowy, noworodkowy, niemowlęcy, dziecięcy, dojrzałości, ciąży)
    zapewnienia opieki
    umożliwiającej zapobieganie szkodliwym wpływom warunków na rozwój człowieka
albo
    umożliwiających ich zmniejszenie lub przezwyciężenie
( np. deprywacja edukacyjna, złe zdrowie, zagrożenie utratą pracy, przeniesienie do nieznanego środowiska)


3.W dewiacjach. Dewiacje– autorka rozumie jako chorobę, zranienia, upośledzenia co powoduje częściową lub całkowitą zależność od innych.
Wyróżniła 6 kategorii zapotrzebowania w dewiacjach zdrowia:
    poszukiwanie i zapewnienie asystowania medycznego w sytuacjach
    narażenia człowieka na czynniki szkodliwe,
    w stanach patologicznych,
    w odchyleniach
genetycznych,
fizjologicznych
psychicznych
2. uświadomienie i zapewnienie pomocy w stanach patologicznych
3. wykonywanie zleceń:
    medycznych,
    diagnostycznych,
    terapeutycznych,
    rehabilitacyjnych
    uświadomienie i uczestniczenie albo podejmowanie aktywności niezbędnych do uwalniania od:
    dyskomfortu,
    różnych szkodliwości w tym lekarskich/
    modyfikowanie koncepcji siebie i akceptowanie własnego stanu zdrowia, zapewnienie sobie specyficznych form opieki
    uczenie się życia ze skutkami:
zmian patologicznych,
procedur medycznych,
procedur diagnostycznych,
procedur leczniczych,
promowanie stylu życia koniecznego
do zapewnienia ciągłego rozwoju osobowości




AGENDA SAMOOPIEKI – ogólne właściwości strukturalne i funkcjonalne jakimi dysponuje człowiek dzięki którym może odpowiadać na ciągłe zapotrzebowanie związane z regulowaniem własnych procesów życiowych, utrzymaniem strukturalnej i funkcjonalnej integracji oraz z promowaniem własnego rozwoju i osiągnięciem dobrostanu.
ADENDA PIELĘGNIARSTWA - Obejmuje wszystkie atrybuty, jakimi dysponuje pielęgniarka przy zapewnieniu pomocy w samopielęgnowaniu,
Obie agendy są sobie bliskie.
Korzystanie z nich wymaga rozwagi służąc dopełnieniu agendy samoopieki

DOMAGANIE SAMOOPIEKI TERAPEUTYCZNEJ –
określa zapotrzebowanie człowieka rodzaje samoopieki jakich potrzebuje do utrzymania życia i dobrostanu, rozwoju i w dewiacjach.

DEFICYT SAMOOPIEKI – przerost zapotrzebowania na samoopiekę terapeutyczną nad własną agendę samoopieki. Może być całkowity lub częściowy.
Teoria deficytu samoopieki – różnica pomiędzy agendą samoopieki a możliwościami człowieka w zapewnieniu sobie opieki.
Pomoc pielęgniarki obejmuje:
    rozpoczynanie i utrzymanie relacji pielęgniarka –pacjent
    stwierdzenie czy i jakiej pomocy pacjent potrzebuje
    odpowiadanie na prośby, oczekiwania i potrzeby pacjenta
    formułowanie zleceń pielęgniarskich, ich realizowanie
    koordynowanie i integrowanie świadczeń pielęgniarskich z rodzinnym życiem pacjenta, zapotrzebowaniem na opiekę zdrowotną, socjalną, edukacyjną,
Metody stosowane w zapewnieniu pomocy
    Własnych akcji i działań dla drugiego człowieka
    Przewodzenia i kierowania
    Wspierania fizycznego i psychicznego
    Kształtowania środowiska wspierającego rozwój rodziny
    Uczenia


ZDROWY _ zgodnie ŚOZ

SRODOWISKO- wyróżnia fizyczne, chemiczne, biologiczne, społeczne. Człowiek i środowisko stanowią funkcjonalną jedność.

PIELĘGNIARSTWO – służba społeczna niezbędna i pożądana. To także sztuka gdyż wymaga zapewnienia troskliwych świadczeń pielęgnacyjnych w sposób twórczy, zindywidualizowany z zapewnieniem ich efektywności w odniesieniu do pojedynczych osób jak i grup ludzi; rozważna aktywność praktyczna, unikatowa wiedza, dyscyplina praktyczna. Wyróżniła 3 typy wiedzy:
    spekulatywnie praktyczna - cechuje ja wysoki poziom uogólnień abstrakcji. Zogniskowana jest wokół aktywności pielęgniarskich o charakterze teoretycznym i praktycznym

    pielęgniarska wiedza kliniczna - doświadczenia nabywane przez pielęgniarkę. Obejmuje reguły i standardy praktyki

    pochodzi z innych nauk

Wyróżniła:
    Pielęgniarstwo naukowe, które obejmuje 2 typy nauk praktycznych oaz zbiór formuł z innych nauk stosowanych.
    Pielęgniarstwo praktyczne – powstaje dzięki rozwojowi wiedzy pielęgniarskiej
( rola nauk spekulatywnych

Wyróżnia 2 typy aktywności pielęgniarskich:
    określający
    produktywny


Opisuje rolę pielęgniarki w powiązaniu z rolą pacjenta.
Zwraca uwagę na problem konfliktu pielęgniarka – pacjent

Zapewnienie profesjonalne pomocy wymaga od pielęgniarki:
    Dysponowania wiedzą
    Dysponowania wyobraźnią
    Zdolności twórczych
    Zdolności przewidywania
Pielęgniarka musi być EKSPERTEM w świadczeniu pomocy specyficznie pielęgniarskiej.
Proces identyfikowania pielęgniarstwa obejmuje:
    Rozpoznawanie ludzkich potrzeb
    Wprowadzanie pielęgniarskiego nazewnictwa
    Poszukiwanie i wprowadzanie efektywnych i społecznie akceptowanych metod selekcji i przygotowania ze względu na płeć do zapewnienia opieki pielęgniarskiej
    Współdziałanie pielęgniarek z osobami , które potrzebują pomocy
    Zwiększanie liczby pielęgniarek
    Różnicowanie potrzebujących
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 26.97 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!