ikona pliku docx

Diagnoza dziecka z nadpobudliwoscią psychoruchową notatki

Praca zawiera studium przypadku dziewczynki (6-7lat)z nadpobudliwością psychoruchową, diagnozę pedagogiczną, propozycje zajęć z grupą oraz indywidualnie z dziewczynką


  390 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 390
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 37,92 kB.


Studium przypadku i diagnoza Marty

lat 6 i 10 m-cy z cechami nadpobudliwości psychoruchowej (I kl)

Dziewczynka zgłoszona na diagnozę przez rodziców za sugestią nauczyciela/wychowawcy.

WYWIAD Z RODZICAMI:

Przebieg ciąży mamy prawidłowy. Marta przyszła  na świat w 38 tygodniu ciąży. Matka doskonale znosiła ciążę, niestety sam poród był bardzo trudny. Dziecko zaklinowało się w kanale rodnym i dalszą część „wydobycia” dziecka z łona matki musiano wspomóc poprzez wypychanie dziecka przez ucisk na brzuch matki. Później musiano dokonać jeszcze przekręcenia dziecka za główkę w kanale rodnym.  W okresie wczesnego dzieciństwa Marta nie raczkowała tylko w wieku 13 m-cy zaczęła samodzielnie chodzić (wcześniej prowadzana za raczki).  Rozwój przebiegał prawidłowo. Dziewczynka zaczęła mówić w okresie 11-12 m-cy. Marta jest dzieckiem żywym, głośno mówiącym.  Urodzona  01. IV. 2007 roku we wrześniu 2013 poszła do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Nauczycielki w przedszkolu zasugerowały rodzicom, iż Marta potrzebuje zmiany środowiska i powinna pójść wcześniej do szkoły. Dziewczynka rozwój intelektualny miała na wysokim poziomie, przekraczającym rozwój rówieśników. O dużych zdolnościach artystycznych ( muzycznych i plastycznych). Emocjonalnie była rozchwiana. Często po konfliktach z rówieśnikami dawała upust emocjom poprzez płacz, wchodzenie pod stół, czy długotrwałe obrażanie się. Zachowania Marty były nieadekwatne do zaistniałej sytuacji. Cechowała się dużą labilnością emocjonalną. Niestety ostatnie pół roku w przedszkolu dziewczynka zaczęła się wycofywać z zajęć grupowych, zabaw. Mówiła, że wszystko ją nudzi. Dziewczynka zawsze chciała być na pierwszym miejscu w zainteresowaniach u innych (rówieśników jak i u pań). Nie umiała poradzić sobie z porażkami.  Rodzice postanowili przyjść na badania do poradni psychologiczno-pedagogicznej po własnej obserwacji dziecka i informacji od aktualnej nauczycielki klasy I. Pani sygnalizuje brak skupienia u dziecka. Dużą ciekawość wszystkim i wszystkimi. Dziewczynka jest niezorganizowana na lekcji. Ma ogromne zaległości w nadążaniu za planem pracy na lekcji. Za dużo się dzieje i nie jest w stanie wszystkiego zapisać czy zaznaczyć. Często odmawia udziału w zajęciach które ją „nudzą” lub są prowadzone nie po jej myśli. Dużo rozmawia podczas zajęć z koleżanką z ławki. Niestety zwraca uwagę rówieśników swoim natarczywym zachowaniem np. w stosunku do chłopców (zdarza się przepychanka z nimi). Popisy przed koleżankami też nie są rzadkością. Zapomina lub nie słyszy poleceń nauczyciela.

I rozwój fizyczny dziecka:

Dziewczynka na zajęciach wf szybko się męczy, często odmawia wykonania ćwiczeń, niejednokrotnie zostaje sama w szatni by się przebrać w kostium gdyż tak jak mówi „wstydzi  się rówieśników”. Widoczna u dziecka nadwaga i niewielka otyłość brzuszna. Jest bardzo silna i nadmiernie to okazuje podnosząc kolegów (często wbrew ich woli).

II rozwój społeczno-emocjonalny:

Dziewczynka bardzo często zwraca na siebie uwagę poprzez częste „błaznowanie” wśród rówieśników. Lubi się popisywać i być w centrum zainteresowania.  Jeśli coś nie pójdzie po jej myśli obraża się. Bardzo często nadinterpretuje zachowania dzieci względem niej na swoją niekorzyść dodając z reguły negatywne informacje o sobie (wynikające z niskiej samooceny). Wpada w złość i irytację, gdy jej potrzeby nie są szybko zaspokojone. Niestety bardzo często przerywa wypowiedzi innych, wyrywając się niejednokrotnie do nich bez podniesienia ręki. Niecierpliwa w oczekiwaniu. Nie akceptuje konsekwencji swoich wcześniejszych działań. Bardzo empatyczna, ale ze skłonnościami rozkazywania i kierowania. Uparta w działaniach nieakceptowanych przez rodziców czy wychowawcę. Nie umie ignorować prowokacji. Bardzo łatwo się zniechęca. Nie toleruje nagłych zmian planu. Nadmiernie rozmawia podczas lekcji tłumacząc, że musi wszystko wyjaśnić i opisywać. Nie odkłada przedmiotów na właściwe miejsce. Bardzo łatwo się rozprasza pod wpływem bodźców zewnętrznych.  Każda porażka w grze grupowej wywołuje u Marty utrzymującą się przez około godziny rozpacz, lament i potrzebę niszczenia przedmiotów.

III rozwój intelektualny osiągnięcia edukacyjne dziecka:

Dziewczynka jest bardzo twórcza i entuzjastycznie podchodzi do wszelkich prac manualnych (plastycznych) . Bardzo rzadko kończy rozpoczęte prace w szkole. Najczęściej z zaległościami i pracą domową kończy zajęcia lekcyjne.  Bardzo szybko się nudzi zadaniem lub poleceniem. Ma duże trudności z kontynuowaniem nieinteresujących ją czynności. Charakteryzuje się dobrą koncentracją ,  ale nie umie jej podtrzymać.  Przejawia wysoki iloraz inteligencji. Jest nieprzeciętnie błyskotliwa w kojarzeniu faktów i zestawieniu ich w logiczną całość. Posiada inteligentne poczucie humoru. Zapomina o obowiązkach. Bardzo szybko przyswaja nowy materiał niejednokrotnie trudniejszy od podstaw programowych.

CELE TERAPII

Cele terapii są przedyskutowane z rodzicami dziewczynki. Obie strony (rodzice i terapeuta) zgadzają się co do ważności próby dokonywania zmian poprzez terapię indywidualną i grupową dziecka. Rodzice zostali poinformowani o możliwościach terapeutycznych podczas przeprowadzanych cyklicznie zajęć z Martą.  Wyrazili zgodę na współdziałanie w procesie terapeutycznym i informowanie na bieżąco terapeuty z trudnościami, które przysparzają im najwięcej kłopotów.   

Cele terapeutyczne:

  1.  Radzenie sobie z emocjami, jak i ich rozpoznawanie i nazywanie.
  2.  Poprawa koncentracji uwagi. Zapewnienie dodatkowego wsparcia w kształtowaniu podstawowych umiejętności szkolnych.
  3.  Poprawa umiejętności organizacyjnych i umiejętności nauki własnej.
  4.  Poprawa umiejętności społecznych poprzez polepszenie jakości współdziałania dziecka z kolegami w klasie poprzez uświadamianie potrzeb innych nie tylko swoich
  5.  Wzrost samooceny

PROPONOWANE STRATEGIE DZIAŁANIA do powyższych celów

W szkole:

  1.  Strategia modelowania pozytywnego Marty, poprzez pochwały w sytuacjach respektowania przez nią reguł, zasad, zwłaszcza w odniesieniu, do zachowania (społecznego) w stosunku do nauczycieli czy rówieśników. Reagowania nauczyciela/rodziców w sytuacjach naruszania reguł, np. poprzez ignorowanie (takie postępowanie musi być konsekwentne i to nie tylko w stosunku do Marty, lecz także do innych dzieci).
  2.  Zapewnienie Marcie możliwości (bez łamania reguł) opuszczenia swojego miejsca pracy pod kontrolą nauczyciela oraz stosowanie krótkich przerw („time out) w przypadku, gdy zachowanie Marty  jest zbyt przeszkadzające, wprowadza chaos w tok zajęć.
  3.  Bezpośrednie treningi umiejętności społecznych w zakresie współdziałania, pozytywnych kontaktów z innymi poprzez indywidualne wskazówki i modelowanie zachowań Marty.
  4.  Zapewnienie precyzyjnych i skutecznych kanałów komunikacji. Precyzja w komunikacji między nauczycielami/rodzicami i Martą chęć wysłuchania, gotowość do powtórzenia czy też podania informacji  lub wskazówek w inny sposób tyle razy, ile jest to niezbędne, bez okazywania złości i zdenerwowania na dziecko.
  5.  Ograniczenie zwracania uwagi na negatywne zachowania i zauważanie możliwie największej liczby zachowań pozytywnych Marty zwracanie uwagi i chwalenie jej choćby za najmniejsze oznaki zachowania akceptowanego społecznie i ignorowania zachowań negatywnych.
  6.  Świadomość nauczycieli o różnicach indywidualnych każdego z dzieci.
  7.  Zorganizować środowisko zewnętrzne poprzez uporządkowanie otoczenia dziecka (ławka Marty). Wybór czy ma to być ławka w pierwszym rzędzie (umożliwia to kontrolowanie zachowań i obowiązków Marty) czy w ostatnim by zachowania Marty nie rozpraszały innych dzieci.
  8.  Rozkładać polecenia na wiele prostszych, a nie jedno polecenie wielopłaszczyznowe (skomplikowane).

W domu:

  1.  Strategia modelowania pozytywnego Marty, poprzez pochwały w sytuacjach respektowania przez nią reguł, zasad, zwłaszcza w odniesieniu, do zachowania w stosunku do członków rodziny czy znajomych/rówieśników. Konsekwentne reagowania rodziców w sytuacjach naruszania reguł, np. poprzez ignorowanie czy respektowanie konsekwencji działania dziecka. (takie postępowanie musi być konsekwentne, także w stosunku do innych dzieci).
  2.  Zapewnienie Marcie możliwości (bez łamania reguł) opuszczenia swojego miejsca pracy (podczas odrabiania lekcji) pod kontrolą rodzica podczas organizowanych krótkich przerw.
  3.  Zapewnienie precyzyjnych i skutecznych kanałów komunikacji. Precyzja w komunikacji między rodzicami i Martą chęć wysłuchania, gotowość do powtórzenia czy też podania informacji  lub wskazówek w inny sposób tyle razy, ile jest to niezbędne, bez okazywania złości i zdenerwowania na dziecko.
  4. To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 37,92 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!