ikona pliku docx

dezynfekcja notatki

najwazniejsze środki dezynfekcyjne ogólnie


  147 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 147
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 31.08 kB.


Termin antiseptica został użyty w kontekście naukowym i praktycznym przez chirurga Johna Pringlea (1707-1782) w 1750 roku dla zabiegów i substancji zapobiegających gniciu ran. Pringle opracował przepisy sanitarne armii, apelował o przestrzeganie zasad higieny przez żołnierzy.

Etymologia terminu antyseptyka wywodzi się ze słów greckich: anti przeciw oraz sepsis gnicie. Antyseptyka w dosłownym przełożeniu oznacza więc zapobieganie gniciu. W XVIII wieku nie zdawano sobie jeszcze sprawy o doniosłym znaczeniu bakterii w procesach gnilnych, czy zakażeniowych. Procesy gnilne i zakażenia stwierdzano organoleptycznie i nie zastanawiano się nad ich przyczynami oraz mechanizmem przebiegu. W związku z tym wszelkie substancje hamujące proces gnicia określano mianem antyseptycznych. Antyseptycznym zabiegiem było również działanie wysoką temperaturą, w tym wyżarzanie narzędzi i wypalanie ran.

Istnieją dwa bliskoznaczne pojęcia, które należy jednak odróżniać: antyseptyka i aseptyka.

Antyseptyka jest to niszczenie drobnoustrojów znajdujących się na tkankach za pomocą substancji antyseptycznych. W historycznym ujęciu antyseptyka to również niszczenie zarazków za pomocą wysokiej temperatury.

 Aseptyka to wszelkie postępowanie zapobiegające zakażeniu drobnoustrojami chorobotwórczymi. W aseptyce wykorzystuje się metody fizyczne i chemiczne. Aseptyczne warunki to środowisko pozbawione wszelkich chorobotwórczych form życia. Aseptyka jest pojęciem szerszym niż antyseptyka.

Z antyseptyką i aseptyką ściśle powiązane jest pojęcie sterylizacji wyjaławiania, które oznacza zabiegi technologiczne mające na celu usunięcie wszelkich drobnoustrojów i ich zarodników oraz przetrwalników z przedmiotów (np. instrumentów, leków). Można to uczynić metodami fizycznymi (naświetlanie promieniami UV, promienie Roentgena wyżarzanie, gotowanie, poddawanie parze wodnej pod ciśnieniem, działanie suchego gorącego powietrza, opalanie nad płomieniem, ultradźwięki, sączenie przez ultrasączki bakteriologiczne) i chemicznymi (działanie za pomocą substancji chemicznych). W farmakologii wyróżnia się substancje odkażające i antyseptyczne.

Środki odkażające substancje chemiczne niszczące (zabijające) wszystkie drobnoustroje oraz ich formy przetrwalnikowe, zapobiegające także rozmnażaniu się mikroorganizmów. Dzięki środkom odkażającym można uzyskać warunki aseptyczne.

Preparaty antyseptyczne obejmują substancje stosowane do dezynfekcji tkanek i profilaktyki zakażeń  na powierzchni skóry i błon śluzowych. Środki odkażające mają natomiast odniesienie do dezynfekcji pomieszczeń, przedmiotów (instrumenty, urządzenia sanitarne, meble, ściany, podłogi), czy też fragmentów środowiska przyrodniczego (np. gleby, cieków wodnych).

Substancja antyseptyczna to każdy związek chemiczny (lub pierwiastek, np. fluor, ozon, chlor) niszczący drobnoustroje i zapobiegający ich rozmnażaniu. Zwie się je także krótko antyseptykami (antiseptica). 

PREPARATY BORU

Bor (“B”, borum) jest pierwiastkiem otrzymanym w czasie czystym w 1808 roku przez Josepha Gay-Lussaca i Louisa Thenarda. Ma postać twardego półmetalu (jest półprzewodnikiem) białawej lub szarej barwy. W przyrodzie występuje w postaci kwasu borowego H3BO3 oraz uwodnionego boraksu Na2B4O7. Bezwodnik kwasu borowego to trójtlenek dwuboru B2O3.

         Kwas borowy, czyli kwas borny (acidum boricum) jest białą krystaliczną substancja rozpuszczająca się w wodzie (dobrze rozpuszczalna w gorącej wodzie), ponadto w glicerynie (4 części) i w alkoholu (40 części). Jest to słaba substancja antyseptyczna. Działa przeciwzapalnie i ściągająco. Szczególnie wrażliwa na bor jest pałeczka ropy błękitnej.

W medycynie od dawna stosuje się maść 10% na wazelinie, roztwór 3% oraz zasypkę. Nie drażni tkanek. Łatwo przenika przez skórę i błony śluzowe do krwi, przez co po zastosowaniu na duże powierzchnie ciała wywołuje objawy zatrucia. Podczas przewlekłego stosowania ulega kumulacji w organizmie. Uszkadza nerki, układ nerwowy i wątrobę. Połowa pacjentów zatrutych kwasem borowym umiera. Dawka śmiertelna dla człowieka wynosi 250-300 mg/1 kg masy ciała. Dlatego też nie wolno stosować preparatów boru u dzieci. Preparaty boru nie leczą trądziku.

         Kwas borowy w wodnych roztworach był (obecnie rzadko) stosowany do okładów, płukanek, irygacji i przemywania przy stanach zapalnych skóry i błon śluzowych. Wchodzi w skład niektórych kropli do oczu, płynów odkażających złożonych (np. Adonis Afrodyta), zasypek 1-3% i złożonych (np. Linomag, Alantan). Dawniej używano go także do płukania jamy ustnej i gardła, obecnie raczej tego zaniechano z powodu łatwego nieumyślnego połknięcia dużej porcji preparatu i wystąpienia zatrucia. Przykładowy preparat do przemywania oczu: kwas borowy 3 g, czteroboran sodu 1,2 g, woda destylowana do 100 g. Przykładowa maść na oczy: kwas borowy 200 mg, siarczan cynku 5 mg, parafina płynna 2 f, wazelina biała do 10 g. Przykładowa maść borna do nosa (stany zapalne, katar): kwas borowy 4 g, mentol 1 g, cerezyna 38 g, parafina ciekła 48 g, lanolina do 100 g.

         Czteroboran sodu

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 31.08 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!