ikona pliku docx

cukrzyca

opis i proces pielęgnowania pacjenta z cukrzycą


  4641 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 4641
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 30.44 kB.


Marta Łotysz, II rok pielęgniarstwa, grupa III

„Cukrzyca”

Co to jest cukrzyca?

Cukrzyca - jest chorobą wywołaną niedoborem insuliny, hormonu wytwarzanego w trzustce. Insulina jest niezbędna do wykorzystania węglowodanów, aminokwasów i kwasów tłuszczowych jako źródła energii lub materiału zapasowego. Brak lub niedobór insuliny powoduje wysokie stężenie glukozy we krwi. Cukrzycy nie można wprawdzie wyleczyć, ale można ją kontrolować przy pomocy leków.

Postacie cukrzycy:

Najczęstsze postacie cukrzycy wynikają ze zmniejszonej wrażliwości tkanek na insulinę (insulinooporność) oraz upośledzenia wydzielania insuliny (w cukrzycy typu 2), niedoboru insuliny związanego z niszczeniem komórek β wysp trzustki (w cukrzycy typu 1) bądź zmian hormonalnych związanych z okresem ciąży (cukrzyca ciężarnych). Ostatecznie wszystkie postacie cukrzycy wynikają z niezdolności komórek beta do produkcji wystarczającej ilości insuliny, która mogłaby zapobiec hiperglikemii.

Klasyfikacja  cukrzycy wg WHO od 1985r.:

CUKRZYCA PIERWOTNA
Typ 1 - cukrzyca zależna od insuliny

Typ 2 cukrzyca niezależna od insuliny

CUKRZYCA WTÓRNA
CUKRZYCA CIĘŻARNYCH
CUKRZYCA SPOWODOWANA NIEDOBOREM           BIAŁKA TROPIKALNA

Cukrzyca typu I

Etiologia:

Jest spowodowana rzeczywistym brakiem insuliny na skutek uszkodzenia komórek Beta wysp Langerhansa trzustki. Jedynie te komórki mogą wytwarzać insulinę. Choroba pojawia się najczęściej u dzieci i osób młodych, choć może się rozpocząć nawet po 80. roku życia. Leczenie wymaga stałego podawania insuliny. Zwykle przyczyną choroby jest uszkodzenie komórek β przez własny układ odpornościowy (autoagresja, stąd również nazwa: cukrzyca autoimmunologiczna). Tempo niszczenia komórek może być szybkie lub wolne. Postać szybko postępująca zwykle występuje u dzieci. Wolno postępująca postać cukrzycy występująca u dorosłych nosi nazwę utajonej cukrzycy autoimmunologicznej dorosłych

Objawy:

Cukrzyca typu 1 jest zwykle łatwa do rozpoznania, występują bardzo nasilone objawy podwyższonego poziomu cukru we krwi - hiperglikemii, takie jak:
- zwiększone pragnienie
- częste obfite oddawanie moczu
- zmęczenie, senność
- powracające zakażenia skóry i narządów płciowych
- pogorszenie ostrości widzenia
- skurcze w nogach
- wymioty
- gwałtowna utrata masy ciała
- wyczuwalny zapach acetonu w wydychanym przez   chorego powietrzu
- śpiączka (w ostatnim stadium)

Leczenie:

W celu zapobieżenia tym powikłaniom konieczne jest wprowadzenie leczenia substytucyjnego insuliną, podawaną do organizmu z zewnątrz. To leczenie konieczne jest do końca życia. Insulinę podaje się podskórnie, za pomocą strzykawek, penów (piór) insulinowych lub pompy insulinowej. Aby jak najlepiej naśladować wydzielanie insuliny przez trzustkę, stosuje się różne rodzaje preparatów insuliny, o różnym tempie uwalniania do krwi. Większość preparatów insuliny wytwarza się w organizmach modyfikowanych genetycznie drożdżach i bakteriach Escherichia coli.

Cukrzyca typu II:

Etiologia:

To najczęstsza postać cukrzycy. U chorych zaburzone jest zarówno działanie, jak i wydzielanie insuliny, przy czym dominującą rolę może odgrywać jedna lub druga nieprawidłowość. Chorzy są mało wrażliwi na działanie insuliny (insulinooporność). Zwykle w początkowej fazie choroby insulina jest wydzielana w większej ilości ale niewystarczająco do zwiększonych insulinoopornością potrzeb organizmu. Po pewnym czasie jej wydzielanie spada wskutek zniszczenia nadmiernie obciążonych komórek β wysepek Langerhansa.

Objawy i Leczenie:

Leczenie polega zazwyczaj na redukcji masy ciała, stosowaniu diety, wysiłku fizycznego oraz doustnych leków przeciwcukrzycowych, u części chorych po pewnym czasie trwania choroby konieczna jest insulinoterapia. Ta postać cukrzycy niejednokrotnie umyka przez wiele lat rozpoznaniu, gdyż hiperglikemia nie jest na tyle wysoka, by wywołać klasyczne objawy cukrzycy. Niemniej jednak u chorych w tym czasie mogą już powstawać powikłania cukrzycy. Cukrzyca typu 2 występuje najczęściej u osób starszych, z otyłością lub innymi zaburzeniami metabolicznymi. Otyłość, zwłaszcza nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzusznej, powoduje oporność na insulinę.

Cukrzyca wtórna:

Cukrzyca wtórna - zróżnicowana jeśli chodzi o przyczyny grupa cukrzyc. W tej postaci współistnieją z cukrzycą inne choroby. Do najczęstszych przyczyn cukrzycy wtórnej należą:
- Choroby trzustki jak przewlekłe zapalenie trzustki, usunięcie trzustki, hemochromatoza. Cukrzyca rozwija się, gdy dojdzie do zniszczenia 90% trzustki.
- Zaburzenia hormonalne, w których dochodzi do zwiększenia stężenia hormonów działających przeciwstawnie do insuliny. Na przykład: akromegalia (nadmiar hormonu wzrostu), choroba zespół Cushinga, guz chromochłonny (nadmiar amin katecholowych)
- Hiperglikemie polekowe po takich lekach jak: diuretyki tiazydowe, diazoksyd, glikokortykosteroidy.
- zaburzenia czynności receptora insulinowego (upośledzona odpowiedź na insulinę).

Cukrzyca  ciężarnych:

Każdy stan hiperglikemiczny (nieprawidłowa glikemia na czczo, nietolerancja glukozy lub cukrzyca) pojawiające się u zdrowych dotąd kobiet w ciąży. Stanowi ono zagrożenie dla płodu, a ponadto u 30-45% kobiet, u których stwierdzano cukrzycę ciężarnych, w ciągu najbliższych 15 lat rozwija się cukrzyca typu 2.

Co powoduje chorobę?:

- Hormony. Organizm kobiet ciężarnych produkuje różne hormony konieczne do wzrostu dziecka. Jednocześnie hormony te mogą powodować oporność tkanek na insulinę. Oporność ta staje się pełnoobjawową cukrzycą zwykle około 24 tygodnia ciąży. Dlatego wszystkie kobiety w ciąży mają wykonywane badania przesiewowe w kierunku cukrzycy w tym czasie.
-
Czynniki genetyczne. Tak cukrzyca ciężarnych, jak i cukrzyca niezależna od insuliny (NIDDM) rozwijają się z powodu oporności na insulinę. Przypuszcza się, że te dwie choroby mają wspólne podłoże genetyczne.

Powikłania cukrzycy:

Powikłania ostre:

- Kwasica ketonowa (DKA Diabetic Ketoacidosis) jest niebezpiecznym powikłaniem i stanem bezpośrednio zagrażającym życiu. Brak insuliny powoduje rozkładanie tłuszczów i związanego z nim powstawania ciał ketonowych, które przechodzą do krwi i moczu chorego. Objawy to:
< odwodnienie
< głęboki i szybki oddech (oddech Kussmaula, często o zapachu acetonu)
< często ból brzucha
< senność.
Kwasica ketonowa może doprowadzić do wstrząsu i śpiączki. Szybkie podjęcie leczenia zwykle zapewnia pełne wyleczenie. Zwykle zdarza się chorym na cukrzycę typu 1, wskutek całkowitego braku insuliny.
Nieketonowy stan hiperosmolarny lub kwasica hiperosmotyczna występuje stosunkowo rzadko, dotyczy zwykle starszych osób chorujących na cukrzycę typu 2. Wysokie stężenie glukozy we krwi powoduje osmotyczn...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 30.44 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!