ikona pliku docx

choroba Parkinsona notatki

Ogólnie o chorobie Parkinsona


  85 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 85
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 27.72 kB.


Dominika Drużdż

Marzena Juszczak

Fizjoterapia

Tryb niestacjonarny gr.2A

CHOROBA PARKINSONA

Nazwa tej choroby pochodzi od londyńskiego lekarza Jamesa Parkinsona, który jako pierwszy rozpoznał i opisał w 1817 roku symptomy tego schorzenia. Parkinson jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego przejawiającą się spowolnieniem ruchowym, drżeniem kończyn i sztywnością mięśni. Choroba ta częściej dosięga mężczyzn, niż kobiety, a średni wiek chorych na Parkinsona to 58 lat, ale zdarzają się też przypadki zachorowań nawet przed 40 rokiem życia.

Nie jest znana jeszcze dokładnie przyczyna powstania u ludzi choroby Parkinsona, ale naukowcy podejrzewają, że jest to połączenie genetycznych i środowiskowych czynników, powodujących obumieranie komórek nerwowych produkujących dopaminę.

Choroba Parkinsona rozwija się powoli i niepostrzeżenie. Początkowo zazwyczaj, pojawia się lekkie spowolnienie w wykonywaniu zwykłych codziennych czynności (ubieranie się i rozbieranie, spożywanie posiłków, szycie, golenie, pisanie itp.) Często mija kilka miesięcy, zanim chory uprzytomni sobie obecność tych zaburzeń. 

Objawy:

  1.  Pierwszym objawem często jest drżenie ręki

W początkowym okresie choroby objawy ograniczają się do jednej kończyny,  po upływie kilku miesięcy albo lat pojawiają się i w drugiej kończynie. Drżenie polega na naprzemiennych ruchach zginania i prostowania palców w stawach podstawowych; drżeniu palców towarzyszą ruchy kciuka; drżenie jest szybkie i rytmiczne, obserwuje się zwykle 3-5 ruchów na sekundę. W ciągu następnych kilku lat objawy narastają i powstaje pełny zespół chorobowy, na który składa się:

-akineza albo hipokineza  (ubóstwo ruchów)

-wzmozone napięcie mięśni, charakteryzuje się sztywnością

- drżenie

  1.  Mimika twarzy jest niezwykle uboga. Podczas rozmowy i badania chory nie zmieni wyrazu twarzy. Rzadkie są również ruchy gałek ocznych i powiek. Spowolnienie ruchów mimicznych twarzy występuje bardzo wyraźnie, gdy chory np. się uśmiecha. Uśmiech na twarzy chorego zarówno powoli powstaje, jak i zanika. Twarz chorego przypomina maskę. Wyraz twarzy w parkinsonizmie określa się jako „maskowaty”
  2.  Tułów i głowa chorego są zgięte ku przodowi, kończyny górne są przywiedzione w stawie barkowym i zgięte w stawie łokciowym, ręce mają ułożenie „daszkowate”, palce ręki są zgięte w stawach podstawowych, wyprostowane w pozostałych, kciuk jest wyprostowany i przywiedziony.
  3.  Wszystkie ruchy są spowolnione; szczególnie utrudnione są ruchy palców rąk, co uwidacznia się np. podczas pisania. W miarę trwania choroby zmienia się charakter pisma chorego; rozmiary liter się zmniejszają i chory pisze małymi literami (mikrografia)
  4.  Mowa jest cicha, zamazana i monotonna, ponieważ chory nie wymawia wyraźnie spółgłosek i nie modeluje głosu.
  5.  Wzmożone napięcie ma charakter plastyczny; objaw „koła zębatego” występuje jeśli równoczesne jest drżenie. Wzmożenie napięcia może być niejednakowe po obu stronach ciała. W ciężkich postaciach parkinsonizmu spotyka się przykurcze zgięciowe palców rąk w następstwie wzmożenia napięcia.
  6.  Chód chory chodzi powoli, stawia małe kroki i w czasie chodzenia szura stopami, ponieważ niedostatecznie wysoko podnosi kończyny. Dużą trudność stawia choremu rozpoczęcie chodzenia i zmiana kierunku. Nie rzadko obserwuje się  propulsję (skłonność podążania do przodu, bez zahamowania, zbaczanie w jedną stronę). Często występuje retropulsja i lateropulsja ( podążanie ku tyłowi i do boku).
  7.  Zaburzenia wegetatywne w postaci zaczerwienienia twarzy, nadmiernego wydzielania gruczołów ślinowych, potowych i łojowych.
  8.  Zaburzenia psychiczne nie wywołuje choroba Parkinsona. Przygnębienie, niepewność,  lęk spotyka się u chorych , ale jest to reakcją na ciężką chorobę. W parkinsonizmie półśpiączkowym często opisywano zaburzenie psychiczne, przeważnie w postaci bradyfrenii( spowolnienia procesów psychicznych), braku inicjatywy i apatii.
  9.  Inne: zaburzenia oddychania, przyśpieszenie rytmu serca, zmniejszenie pojemności płuc, zaleganie wydzieliny, zaburzenia snu, hipotonia ortostatyczna-omdlenia, zaburzenia mikcji- nietrzymanie moczu.

Przebieg choroby Parkinsona można podzielić na trzy okresy:

  1.  Faza przedkliniczna
  2.  Faza kliniczna

• Okres wczesny, niepowikłany

• Okres późny, zaawansowana faza choroby. 

Faza przedkliniczna, rozpoczyna się wtedy, gdyż zmniejsza się liczba neuronów istoty czarnej i obniża się poziom dopaminy w prążkowiu. Faza ta może trwać ok. 3-7 lat. Gdy poziom dopaminy spadnie do 20-30% wartości wyjściowej pojawiają się objawy parkinsonowskie i choroba przechodzi w fazę kliniczną.

Fazę kliniczną dzielimy na dwa okresy w zależności od uzyskanego efektu terapeutycznego:

     • Okres wczesny, niepowikłany, kiedy efekt leczenia jest dobry. Objawy parkinsonowskie zmniejszają się po leczeniu i nie ma poważniejszych objawów niepożądanych, a jakość życia chorego jest zadowalająca. Okres ten trwa kilka lat.

Okres późny, zaawansowanej choroby, kiedy to postęp choroby powoduje pojawienie się nowych objawów i problemów, takich jak upadki, zaburzenia mowy, zaburzenia połykania, zaburzenia wegetatywne, zaburzenia snu, depresja, zaburzenia psychiczne. Działanie leków słabnie, pojawiają się objawy niepożądane związane z długoletnim stosowaniem lewodopy: fluktuacje ruchowe i dyskinezy. Leczenie w tej fazie choroby jest trudniejsze, a jakość życia pacjentów pogarsza się.

LECZENIE:

Choroba Parkinsona nie wymaga leczenia szpitalnego. Najczęstszą formą terapii jest leczenie lekami, zalecane są również zabiegi fizykoterapeutyczne, masaże i kąpiele. Celem leczenia jest przede wszystkim poprawienie jakości życia chorego poprzez zmniejszenie rozwoju przypadłości.


Leczenie farmakologiczne:

  1.  l-dopa - aminokwas, który może przechodzić z krwi do mózgu i w mózgu ulec przekształceniu w dopaminę,
  2.  amantadyna - lek zwiększający uwalnianie endogennej dopaminy.
  3.  agoniści receptorów dopaminowych, np.bromokryptyna, ropinirol.
  4.  inhibitory MAO hamujące rozkład dopaminy, np. selegilina.
  5.  inhibitory COMT (katecholo-o-metylotransferazy): entakapon, tolkapon, nitekapon.
  6.  leki antycholinergiczne - biperiden, cykrymina, procyklidyna, tr...
To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 27.72 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!