ikona pliku docx

astma edukacja notatki

wskazówki dotyczące edukacji pacjenta z astmą oskrzelową, wskazówki dietetyczne, sprawnościowe itp


  475 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 475
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 29.73 kB.


Ad. 1. Pacjent powinien być czynnie zaangażowany w leczenie astmy tak, aby można było zapobiec występowaniu problemów, aby mógł prowadzić aktywne życie. Zadaniem personelu medycznego jest nauczyć pacjenta w jaki sposób powinien on unikać czynników ryzyka, jak prawidłowo należy przyjmować leki, jakie są różnice pomiędzy lekami służącymi do kontrolowania astmy i lekami służącymi do zwalczania objawów, w jaki sposób pacjent może monitorować stan swojej choroby na podstawie objawów oraz ewentualnie pomiarów PEF, jak rozpoznać pogorszenie astmy i jakie należy podjąć kroki w przypadku pogorszenia oraz gdzie i jak należy zwrócić się o pomoc. Lekarz powinien wspólnie z pacjentem ustalić praktyczny i możliwy do zaakceptowania pod względem medycznym sposób leczenia astmy. Metody edukacji pacjenta z astmą oskrzelową są różnorodne i obejmują rozmowy, demonstracje, zajęcia grupowe, materiały opracowane na piśmie (broszury, ulotki), prezentacje na kasetach audio i video, edukację w ramach grup wsparcia pacjentów chorych na astmę oskrzelową (szkoły, stowarzyszenia astmy). Edukacja pacjenta ma na celu:

pogłębienie wiedzy pacjenta na temat astmy oskrzelowej, sposobów jej leczenia oraz sposobów zapobiegania występowaniu objawów klinicznych astmy,

poprawę umiejętności potrzebnych do właściwego leczenia astmy,

poprawę stopnia zadowolenia pacjenta z leczenia i opieki,

poprawę relacji lekarz-pacjent, w tym zwiększenie zaufania pacjenta do lekarza,

poprawę współpracy lekarz-pacjent, zwiększenie współudziału pacjenta w leczeniu oraz ściślejsze przestrzeganie zaleceń lekarskich.

Ad. 2. Prawidłowe leczenie astmy oskrzelowej wymaga ciągłego, długotrwałego monitorowania astmy. Monitorowanie to obejmuje ocenę objawów klinicznych oraz w miarę możliwości ocenę czynności płuc. Ocenę czynności płuc należy dokonywać na podstawie pomiarów PEF (a jeśli to możliwe na podstawie wykonywania badania spirometrycznego) podczas każdej wizyty u lekarza. Łączna ocena objawów klinicznych oraz czynności płuc pozwala na ustalenie skuteczności dotychczasowego leczenia astmy (reakcja pacjenta na leczenie, dobór właściwego leczenia). Wartości PEF utrzymujące się stale na poziomie powyżej 80% świadczą o dobrej kontroli astmy. Długotrwałe systematyczne pomiary PEF, wykonywane przez pacjenta w warunkach domowych, mogą być przydatne we wczesnym rozpoznawaniu pogorszenia astmy jeszcze przed wystąpieniem objawów klinicznych. Bardzo duże znaczenie w prawidłowym kontrolowaniu astmy oskrzelowej mają regularne wizyty u lekarza (przynajmniej w odstępach 1-6 miesięcznych) nawet po ustaleniu prawidłowego postępowania i uzyskaniu dobrej kontroli astmy. Lepsze skutki leczenia i prowadzenia pacjentów z astmą oskrzelową można uzyskać stwarzając pacjentowi możliwość przedstawienia swoich uwag, obaw i oczekiwań związanych z chorobą i jej leczeniem. W celu ustalenia stopnia kontroli astmy lekarz powinien ustalić na podstawie rozmowy z pacjentem:

czy pacjent przyjmuje dotychczas zalecone leki prawidłowo,

czy objawy astmy są przyczyną przebudzeń w ciągu nocy,

czy pacjent potrzebuje większych dawek leków zwalczających objawy astmy niż zazwyczaj,

czy pacjent wymagał dodatkowych wizyt lekarskich z powodu astmy,

czy występowały spadki wartości PEF poniżej najlepszych wartości tego pacjenta,

czy pacjent może normalnie wykonywać swoje codzienne obowiązki.

W przypadku odpowiedzi wskazujących na złą (lub bardzo dobrą) kontrolę astmy lekarz upewniwszy się, że pacjent przyjmował dotychczas zalecone leki prawidłowo, powinien rozważyć zmianę sposobu leczenia. Bardzo ważnym elementem w prawidłowym leczeniu astmy oskrzelowej jest ustalenie czy pacjent przyjmuje badane leki prawidłowo tj. zgodnie z zaleceniami, czy prawidłowo wykonuje inhalacje leków oraz czy prawidłowo wykonuje pomiary PEF. Najlepszym sposobem oceny jest tutaj demonstracja tych czynności przez pacjenta w obecności lekarza z ewentualną weryfikacją i demonstracją prawidłowej techniki i poprawnego jej wykonania przez pacjenta. Lekarz powinien zapytać pacjenta o częstość przyjmowania leków oraz ewentualne przyczyny zmian w dawkowaniu. W sytuacji problemów z przyjmowaniem leków zgodnie z ustalonym sposobem dawkowania należy zmodyfikować plan leczenia uwzględniając praktyczne wskazówki pacjenta tak, aby stworzyć możliwy do zastosowania w praktyce plan leczenia. Należy również ustalić, czy pacjent nie ma żadnych obaw związanych z leczeniem oraz z chorobą i w razie potrzeby należy te problemy przedyskutować z pacjentem.

Ad. 3. W celu poprawy kontroli astmy oskrzelowej oraz zmniejszenia zapotrzebowania na leki pacjent powinien unikać narażenia na czynniki ryzyka tj. alergeny i czynniki drażniące wywołujące pogorszenie astmy. Właściwe postępowanie w astmie oskrzelowej obejmuje oprócz leczenia farmakologicznego również unikanie ekspozycji na czynniki ryzyka. Do najbardziej rozpowszechnionych czynników ryzyka należą: alergeny roztoczy kurzu domowego, dym tytoniowy, alergeny zwierzęce, alergeny karaluchów, alergeny środowiska zewnętrznego (pyłki, pleśnie), alergeny występujące wewnątrz pomieszczeń (pleśnie, grzyby, pyły), alergeny pokarmowe, leki, szczepionki, wysiłek fizyczny. Czynniki ryzyka występujące powszechnie w środowisku człowieka mogą mieć duże znaczenie w etiopatogenezie astmy oskrzelowej, jednakże ich całkowite wyeliminowanie jest trudne. Prewencja pierwotna ma na celu zapobieżenie rozwojowi choroby u osób podatnych, co w przypadku astmy oskrzelowej nie jest jak dotychczas możliwe. Ostatnie badania dowodzą, iż ekspozycja na składniki dymu tytoniowego w okresie płodowym oraz po urodzeniu wywiera niekorzystny wpływ przyczyniając się do rozwoju chorób przebiegających ze skurczem dróg oddechowych. Ponadto istnieje coraz więcej badań potwierdzających fakt, iż wystąpienie astmy jest najczęściej poprzedzone uczuleniem na alergen. W związku z powyższym, w astmie oskrzelowej prewencja pierwotna powinna skupiać się głównie na unikaniu ekspozycji na znane czynniki. Prewencja wtórna polega na zapobieganiu rozwinięcia się choroby u osób, u których wystąpiły wczesne objawy choroby czyli po uczuleniu na alergen a przed wystąpieniem objawów choroby. Prewencja wtórna astmy jest w chwili obecnej tematem wielu badań i obejmować ona będzie prawdopodobnie pierwsze lata życia człowieka. Kolejnym etapem prewencji jest prewencja trzeciorzędowa polegająca na unikaniu czynników ryzyka, a więc alergenów i innych nieswoistych czynników wyzwalających objawy astmy oskrzelowej, w sytuacji gdy choroba już się rozwinęła. Prewencja trzeciorzędowa powinna mieć miejsce już po wystąpieniu pierwszych objawów astmy oskrzelowej. W sytuacji gdy unikanie ekspozycji na alergeny jest niemożliwe należy rozważyć możliwość przeprowadzenia immunoterapii swoistej skierowanej na konkretne alergeny. W przypadku narażenia na alergeny roztoczy kurzu domowego istnieje wiele metod mających na celu zmniejszenie ekspozycji na te alergeny, chociaż całkowite ich wyeliminowanie jest trudne. Najskuteczniejszą metodą jest powlekanie materaców, poduszek i kołder w pokrowce wykonane ze specjalnych materiałów nieprzepuszczalnych dla roztoczy kurzu domowego, częste pranie pościeli nocnej w gorącej wodzie i suszenie jej w cieple i na słońcu, usunięcie dywanów, szczególnie w sypialniach, stosowanie filtrów powietrza i jonizatorów. Postępowanie w przypadku uczulenia na roztocza kurzu domowego powinno być kompleksowe i obejmować jak najwięcej z wymienionych metod. W przypadku uczulenia na alergeny zwierząt domowych należy unikać kontaktu z tymi zwierzętami, nie trzymać ich w domu a w szczególności w sypialni. Pacjenci cierpiący na astmę oskrzelową powinni unikać narażenia na dym tytoniowy, również sami nie powinni palić papierosów. Jeśli czynnikiem wywołującym objawy choroby jest alergen karaluchów, należy często i dokładnie sprzątać mieszkanie, stosować środki owadobójcze (przy czym sam pacjent powinien unikać kontaktu z tymi środkami). Pacjenci z astmą oskrzelową powinni unikać przyjmowania niektórych leków takich jak kwas acetylosalicylowy i inne niesterydowe leki przeciwzapalne czy też leki blokujące receptory beta-adrenergiczne. Liczbę zarodników grzybów można zmniejszyć poprzez czyszczenie powierzchni pokrytych pleśnią oraz utrzymując stale niską wilgotność powietrza (<50%). Zupełne wyeliminowanie alergenów środowiska zewnętrznego takich jak pyłki roślin i pleśnie nie jest możliwe. Ekspozycję na te alergeny można zmniejszyć zamykając drzwi i okna oraz pozostając w domu w okresie, gdy stężenie pyłków roślin i pleśni jest największe.

Ad. 4. Ustalenie indywi...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 29.73 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (0)

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!