ikona pliku docx

Aleksander Kamiński współczesne kierunki pedagogiczne

praca z przypisami i bibliografia o kamińskim, życiorys, jego metody wychowawcze, plusy i minusy jego koncepcji


  788 osób zadowolonych z pobrania
ocena: 4.0, 788
Poniżej zobaczysz niesformatowany początek pliku. Cały plik zajmuje 34.98 kB.


Bogdan Suchodolski mówi, że „rzeczą najważniejszą w wychowaniu współczesnym jest kształtować ludzi tak, aby umieli oni żyć w warunkach współczesnej cywilizacji, aby potrafili podołać zadaniom, które im stawia, aby korzystali z możliwości kulturalnego rozwoju, którego im dostarcza, aby wiedzieli, ku czemu i jak dążyć, z jakich źródeł czerpać radość życia”.3 Wychowanie jest więc przygotowaniem człowieka do zadań, jakie powstają w wyniku rozwoju współczesnej cywilizacji. Jest ono zarazem przysposobieniem jednostki do życia.

Było i jest wielu pedagogów, którzy zapoczątkowali różne koncepcje i nurty wychowawcze. Wielu z nich odeszło w zapomnienie, ale są też tacy, których nie sposób pominąć w kontekście współczesnych kierunków pedagogicznych. Autorem jednej z takich koncepcji pedagogicznych jest Aleksander Kamiński - przedstawiciel pedagogiki społeczno - personalistycznej. Zanim jednak przejdę do omówienia istoty koncepcji,  chciałabym podkreślić, czym jest samo pojęcie pedagogiki społecznej według Kamińskiego i przytoczyć ważne fragmenty z jego życiorysu, które moim zdaniem miały decydujący wpływ na rozważania autora o procesie wychowania.

Pedagogika społeczna zdaniem profesora, to „teoria zmierzająca do uogólnienia wpływów środowiskowych na kształtowanie ludzkiego życia w intencji wychowawczego ukierunkowania tych oddziaływań. Zadaniem pedagogiki jest ujawnianie i analizowanie tych i podobnych prawidłowości w różnego rodzaju kręgach środowiskowych i u ludzi różnych generacji wieku w celu projektowania korekt i przekształceń4 (...) Zajmuje się ona wychowawczą funkcją pracy socjalnej,

w szczególności zaś pragnie sprzyjać kształtowaniu się wychowawczych postaw i umiejętności u pracowników socjalnych etatowych i wolontariuszy.”5 

Pojecie pedagogiki społecznej można realizować według Kamińskiego przede wszystkim w ustroju demokratycznym. W demokracji „lokował ogromne pedagogiczne nadzieje, doświadczony jej funkcjonowaniem w skali mikro, w ramach ruchu skautowego, miał pełną świadomość tkwiących w tym ustroju potencjałów do autentycznego, obywatelskiego zaangażowania się społeczeństwa z własnej, nieprzymuszonej woli na rzecz wspólnoty dla dobra wspólnego (…)”6 Wynika z tego, że ustrój demokratyczny powinien więc zaistnieć w oświacie, gospodarce i życiu społecznym. Totalitaryzm to „bestia”, z którą trzeba walczyć. (Duży wpływ na taki pogląd miało szczególnie życie „Kamyka” w czasach komunizmu.)

Aleksander Kamiński urodził się 28 stycznia 1903 r. w Warszawie. Kiedy był jeszcze małym dzieckiem, przeprowadził się z rodzicami do Kijowa. Od chwili, kiedy w 1911r. zmarł jego ojciec, sytuacja materialna rodziny stała się bardzo trudna. Matka nie była w stanie zarobić na utrzymanie, dlatego Kamiński już jako dwunastolatek rozpoczął pracę zarobkową. W 1915 r. przerwał naukę w rosyjskiej szkole elementarnej i został gońcem w banku. (Wkrótce awansował nawet na urzędnika.) W 1916 roku, w poszukiwaniu lepszych warunków życiowych, wyruszył z matką do Humania, ale w niewyjaśnionych okolicznościach rozstali się i do miasta dojechał sam. Tutaj zaczęła się jego przygoda z harcerstwem, ponieważ wstąpił do I drużyny harcerskiej. Po ukończonym gimnazjum, rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a w 1924 r. awansował i został podharcmistrzem należał zatem do grona starszyzny harcerskiej. Zajmował się kształceniem drużynowych, prowadził hufiec harcerski, obejmujący młodzież z miejscowości podwarszawskich a także kierował pracą drużyn pruszkowskich.7

W 1928 r Aleksander Kamiński został komendantem Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy. Publikował swoje harcerskie artykuły i felietony w „ Na Tropie”, „Płomyku”, „Iskrach” i „Harcmistrzu”. Niestety wiosną 1932 roku, ze względu na zły stan zdrowia, przeniósł się do Zakopanego i zawiesił swoja aktywną działalność na rok. Kiedy choroba płuc minęła, przyjął propozycję kierowania Szkołą Instruktorów Zuchowych w Nierodzimiu. (Stąd kierował również Wydziałem Zuchowym Głównej Kwatery Harcerzy.) W szkole organizowano kolonie dla dzieci, a także prowadzono kursy instruktorów zuchowych. Właśnie w trakcie pracy w Nierodzimiu, Kamiński podjął pierwsze próby stosowania metody zuchowej w nauczaniu szkolnym, co zaowocowało w 1948 roku wydaniem książki pt. „Nauczanie i wychowanie metodą harcerską”. Od listopada 1939 roku do wybuchu powstania warszawskiego redagował "Biuletyn Informacyjny", a dwa lata później Od 1941 był szefem Biura Informacji i Propagandy Okręgu Stołecznego AK, kierował małym sabotażem, a także był komendantem organizacji „Wawer”. W tym okresie współtworzył organizację Szarych Szeregów i jako jeden z przywódców ideowych prowadził działalność wychowawczą poprzez udział harcerzy w pracy konspiracyjnej. Po upadku Powstania Warszawskiego Kamiński dotarł do żony i córki przebywających w Skierniewicach. Tam zetknął się z prof. Heleną Radlińską i w 1945r. rozpoczął pracę jako jej pomocnik w katedrze pedagogiki społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. Współpracował również z innymi wybitnym pedagogiem, prof. Sergiuszem Hessenem, co wpłynęło w pewnym stopniu na jego personalistyczne postrzeganie pedagogiki, np. „ujmowanie jednostki w rozwoju, w procesie dorabiania się osobowości, w dialektycznym związku ze społeczeństwem i tradycją.”8 Należał do ZNP i Polskiego Związku Higieny Psychicznej, a także Komitetu Nauk Pedagogicznych i Psychologicznych PAN. Za swoją oddaną służbę Ojczyźnie został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami (25 lipca 1944 r.), Krzyżem "Za Zasługi dla ZHP" i Medalem "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata" (1992 r., pośmiertnie). Zmarł w Warszawie 15 marca 1978 r. i został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach obok kwatery Szarych Szeregów.9

Stworzona przez A. Kamińskiego koncepcja pedagogiczna stanowi nade wszystko udaną próbę wskazania możliwości wykorzystania doświadczeń harcerstwa w pracy dydaktyczno- wychowawczej szkoły. Jest ściśle podporządkowana uznanym przez niego wartościom moralnym.10 Autor stworzył oryginalną metodę pracy z zuchami, wychował kilka pokoleń instruktorów tej specjalności, wprowadzając zasady tj.: koleżeńskość, punktualność, rzetelność, bezinteresowność i lojalność. Myślą przewodnią systemu skautowego reprezentowanego przez Kamińskiego jest zachęcanie  do wędrówek pieszych, rowerowych, kajakowych, morskich, których celem jest danie sposobności do odzwierciedlenia samego siebie, swego miejsca w życiu i we wszechświecie, swojej „drogi życiowej”. Harcerstwo uzupełnia wychowanie szkolne, sięga w dziedzinę przeżyć i aktywności, do której nie ma dostępu ani szkoła ani dom, tym samym rywalizuje z wpływami ulicy i podwórza, oddziaływując pozytywnie na młodzież. Harcerstwo ma na celu obudzić w dziecku własną wolę prowadzenia harcerskiego trybu życia i co jest bardzo istotne -  nie można zostać harcerzem bez wewnętrznego popędu. Wybór takiej formy aktywności musi wypływać z potrzeby przeżycia ciekawych wrażeń i chęci realizowania praw harcerskich. Natomiast każdy, kto przestanie odczuwać potrzebę harcerstwa powinien opuścić drużynę.

Wartości, które zostały uznane za dominujące w koncepcji A. Kamińskiego to: idea optymizmu, idea perfekcjonizmu oraz idea dzielności. Optymizm to skłonność do zauważania tych dod...

To tylko początek pliku. Cały plik zajmuje 34.98 kB. Pobierz całą treść w pliku.

Podziel się

Komentarze (1)

  • 2009-03-30 20:15:16 wiewiór

    sorry ale ten plik jest nie do ściągnięcia. wyskakuje mi błąd w odczycie :(

Czy wiesz, że...

... dajemy Ci 100% gwarancję satysfakcji. Jeśli nie będziesz zadowolony z materiałów zwrócimy Ci pieniądze za SMS!